Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Aν Χάσουν οι Καταλανοί Εχουμε Όλοι Χάσει


του Mike Krieger, Oct.18, 2017

[Πυρετώδεις συζητήσεις σε ηγετικό επίπεδο, με συμμετοχή Μέρκελ-Μακρόν στις Βρυξέλλες και εξξημένων σχολιαστών σε έκτακτα προγράμματα ευρωπαϊκών καναλιών, μεταφέρουν από χθες μιαν αίσθηση πανικού για τις άγνωστης έκτασης συνέπειες τής αναμενόμενης για αύριο έκρηξης βραδείας καύσης στην Ισπανία, με την αναστολή της καταλανικής αυτονομίας από την ισπανική κυβέρνηση και την κήρυξη της ανεξαρτησίας από την κυβέρνηση της Βαρκελώνης. Τη σημασία του γεγονότος για τη Καταλονία, την Ισπανία και την Ευρώπη πραγματεύεται στο πιο κάτω άρθρο –από την δική του σκοπιά- ο Μάϊκ Κρίγκερ, Βραζιλιάνος μηχανικός ηλεκτρονικών συστημάτων, εφευρέτης του Ινσταγκράμ με συμφοιτητή του στο περίφημο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, επιχειρηματίας στα 25 του με περιουσία 300 εκατομμυρίων, που τα εγκατέλειψε όλα για να επιδοθεί στον αγώνα εναντίον του Συστήματος και –σε ηλικία 31 χρόνων-έχει καθιερωθεί ως πρωτότυπος, οξύς και αξιοπρόσεκτος σχολιαστής-Μπλόγκερ.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μολονότι έχω ξαναγράψει για το κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας, θέλω να καταστήσω σαφές εξ αρχής το εξής: Δεν έχω σταθερή άποψη για το εάν η όχι η ανεξαρτησία είναι η σωστή επιλογή για την περιοχή και τον λαό της. Θα ήταν εντελώς άπρεπο για μένα, έναν Αμερικανό πολίτη, που ζει στο Κολοράντο, να δίνω μαθήματα σε ανθρώπους που ζουν 5.000 μίλια μακριά για το πώς θα έπρεπε να οργανώσουν τον πολιτικό βίο τους.

Ενώ δεν έχω γνώμη για το τι πρέπει να επιλέξουν οι Καταλανοί, υποστηρίζω αταλάντευτα το δικαίωμά τους να αποφασίσουν οι ίδιοι. Όταν τίθεται θέμα ψήφου και δημοψηφίσματος μπαίνουμε σε ένα ζήτημα πολύ μεγαλύτερο από την Καταλονία, την Ισπανία και την ίδιαν της Ευρώπη ακόμη. Όταν τίθεται θέμα πολιτικής αυτοδιάθεσης, μιλάμε για ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που θα όφειλε να θεωρείται σύμφυτο σε όλους μας, παντού.




Η καταλανική αξίωση για το δικαίωμα στην ψήφο για την ανεξαρτησία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μέρος μιας πολύ ευρύτερης αξίωσης για μεγαλύτερη αυτοδιάθεση από συνεχώς μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων στα ερχόμενα χρόνια. Έχει ωριμάσει ο χρόνος για μας ως είδος να επιμείνουμε για μια μετάβαση προς μιαν περισσότερο αυτόβουλη, υγιή, ειρηνική και αποκεντρωμένη διαδικασία πολιτικής οργάνωσης. Αυτή είναι μια ιδέα που η ώρα της ήρθε και ευχαριστώ από βάθος καρδιάς τον Καταλανικό λαό που την έφερε προς συζήτηση και επίσης γιατί συμπεριφέρθηκε με τόσο ευγενή, θαρραλέο και σώφρονα τρόπο. Οδηγείτε τον δρόμο για όλους μας.

Ο κρίσιμος λόγος για τον οποίο η Μαδρίτη κάνει λάθος σ’ αυτό το ζήτημα έχει σχέση με την επιμονή της ότι η Ισπανία πρέπει να διατηρηθεί στην σημερινή της μορφή για πάντα.

Δεδομένου ότι η Ισπανία είναι μια ανθρώπινη πολιτική κατασκευή, αυτή η θέση ισοδυναμεί με την μεταφορά του αρχαϊκού δόγματος της «βασιλείας Δικαίω Θεού» στο επίπεδο της κρατικής επικράτειας.

Όποιος πέρασε κάποιον χρόνο στην Ισπανία αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετικές πολιτιστικά και γλωσσικά είναι πολλές επαρχίες, συγκρινόμενες με την Μαδρίτη. Αυτές είναι διαφορές που πηγαίνουν αιώνες πίσω και δεν μπορούν να σκουπιστούν στα σκουπίδια από ένα Σύνταγμα που ψηφίστηκε πριν μερικές δεκαετίες. Η ιδέα ότι αυτές οι διάφορες επαρχίες πρέπει να αποτελούν τμήματα μιας συγκεντρωτικής Ισπανίας, ακόμη και αν ο κόσμος που ζει σ’ αυτές επιθυμεί την πολιτική αυτονομία του, είναι ηθικά αβάσιμος, όσο και αυταρχικός και κάκιστος υπό κάθε έννοια. Η σωστή ανθρώπινη διακυβέρνηση οφείλει να είναι πάντοτε μια εθελούσια διευθέτηση. Εάν μια συντριπτική πλειοψηφία πολιτιστικά διαφορετικών πολιτών αποφασίσει ότι το υπερκράτος έχει πάψει να φροντίζει γι’ αυτούς θα πρέπει να έχουν κάθε δικαίωμα να φύγουν. Οτιδήποτε άλλο είναι δουλεία.
Εάν πρόκειται οι άνθρωποι να εξελιχθούν σε μορφές καλύτερης πολιτικής οργάνωσης, βασισμένες σε εθελούσιες οργανώσεις συμβίωσης, θα πρέπει πρώτα να απορρίψουμε την καθαρά αυταρχική φύση του σημερινού πολιτικού περιβάλλοντός μας. Ο λαός της Καταλονίας αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό της υποχρέωσης να ζει σε ένα κρατικό δόμημα που προβάλλεται ως αιώνιο και πήρε μια γενναία θέση απέναντί του. Όποιος γνήσια πιστεύει στα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει να συμπαρασταθεί στον λαό της Καταλονίας και να υποστηρίξει το δικαίωμά του στο δημοψήφισμα.

Αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική φιλοσοφία, θα ήθελα να προχωρήσω στη συζήτηση της στρατηγικής και στο γιατί νομίζω ότι αυτοί που ηγούνται του κινήματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας ενήργησαν ως τώρα κατά τρόπο αξιοθαύμαστο.

Πρώτον, η έμφαση της ηγεσίας στον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος απέναντι στην βία τραμπούκων κατά την επίθεση του ισπανικού κράτους είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας. Για να επιτύχει ένα κίνημα ανεξαρτησίας και να δημιουργήσει στη συνέχεια μια καλύτερη, μια πιο ελεύθερη κοινωνία, οι ενέργειες πρέπει να γίνουν κατά συνετό τρόπο. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τα μέσα. Τα μέσα είναι το παν. Επιπλέον, εκθέτοντας τους αντιπάλους ως βάρβαρους τραμπούκους αυξάνεις την αλληλεγγύη μεταξύ των γειτόνων που μπορεί να ήταν αναποφάσιστοι σε ότι αφορά την ανεξαρτησία. Επίσης δημιουργείς φανατικούς συμμάχους σε όλο τον κόσμο. Ο καταλανικός λαός πέτυχε και στα τρία μέτωπα

Αμέσως μετά το δημοψήφισμα της 1ης Οκτωβρίου ανησυχούσα ότι ο Πρόεδρος της Καταλονίας Κάρλε Πουιτζεμόντ θα διέπραττε το λάθος να κηρύξει πρόωρα την ανεξαρτησία. Αυτό θα αποτελούσε ένα τεράστιο λάθος επειδή ενώ το 90% ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας, μόνο κάπου 40% είχαν ψηφίσει. Ενώ ένα τόσο ανισοβαρές αποτέλεσμα ασφαλώς στηρίζει την διεκδίκηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης από τους Καταλανούς, η χαμηλή συμμετοχή στην ψηφοφορία δεν δίνει μιαν καθαρή εντολή. Εάν ο λαός της Καταλονίας θέλει να πετύχει στην επιδίωξή του, η Μαδρίτη πρέπει να φανεί –και πολύ δημόσια- ως ο άλογος επιτιθέμενος και σε κάθε κίνηση της στην διεθνή σκηνή. Με το να μη κηρύξει πρόωρα την ανεξαρτησία, η Καταλονία έσπρωξε την ευθύνη της κίνησης πίσω στην πλευρά της Μαδρίτης, ενεργώντας σοφά αφού η εκεί κυβέρνηση έχει τη συνήθεια να παίρνει πραγματικά βλακώδεις αποφάσεις.

Και δεν απετέλεσε έκπληξη ότι η ισπανική κυβέρνηση δεν άργησε να διαπράξει άλλη μια γκάφα, με την χθεσινή σύλληψη, χωρίς το δικαίωμα της προσωρινής εξόδου με εγγύηση, των δύο από τους ηγέτες του καταλανικού κινήματος ανεξαρτησίας.

Το Ρώυτερ μετέδιδε:

Η μεγαλύτερη πολιτική κρίση της Ισπανίας επιδεινώθηκε την νύχτα της Δευτέρας, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της Μαδρίτης διέταξε την σύλληψη των ηγετών των δύο κυριότερων οργανώσεων υπέρ της καταλανικής ανεξαρτησίας, στην ανάκριση με την κατηγορία της στάσεως.

Η καταλανική κυβέρνηση κατηγόρησε την Μαδρίτη ότι δημιουργεί «πολιτικούς κρατουμένους» και μια από τις οργανώσεις κάλεσε σε ειρηνικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας την Τρίτη, με την μεγαλύτερη να αναμένεται απόψε στην Βαρκελώνη.

Ο Καταλανός ηγέτης Κάρλες Πουιτζεμόντ, σε μήνυμα στο Τουίτερ μετά τις συλλήψεις, είπε: «Δυστυχώς, έχουμε πάλι πολιτικούς κρατουμένους».

Η φράση αποτελεί έμμεση αναφορά στην στρατιωτική δικτατορία υπό τον Φραντσίσκο Φράνκο, όταν οι καταλανικές παραδόσεις και γλώσσα υφίσταντο συστηματική καταπίεση. Η φράση έχει και συναισθηματική απήχηση, δεδομένου ότι ο φασισμός εξακολουθεί να είναι ζωντανή ανάμνηση για πολλούς Ισπανούς.

Ξέροντας ότι είναι πιθανή η σύλληψή του, ο ηγέτης της οργάνωσης ΄Ομνιουμ, Γιόρντι Κουίξαρτ, είχε εγγράψει σε βίντεο ένα μήνυμα. Είναι σύντομο, ισχυρό και εμπνέει. Αν νομίζετε ότι είδατε αρκετά, πάρτε το απόφαση, γιατί η κατάσταση μπορεί να γίνει πιο χαώδης στις μέρες που έρχονται. Εάν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόϊ προχωρήσει στην απειλή του να χρησιμοποιήσει το άρθρο 155 την Πέμπτη, εάν η Καταλονία αρνηθεί να αποσαφηνίσει την στάση της για την ανεξαρτησία (δεν θα το κάνει) το αποτέλεσμα θα ισοδυναμεί με την πολιτική έκρηξη πυρηνικής βόμβας στην Ευρώπη.

Το Ασοσιέϊτετ Πρες μετέδιδε:

Ο αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης δηλώνει ότι ηγέτης της Καταλονίας δεν έδωσε μιαν επαρκή απάντηση στην επιστολή του για την ανεξαρτησία και ότι έχει προθεσμία μέχρι την Πέμπτη για να συμμορφωθεί με τους νόμους του κράτους.

Η επιστολή του Κάρλες Πουιτζεμόντ, που εκδόθηκε δυο ώρες πριν την εκπνοή της προθεσμίας της Δευτέρας δεν αποσαφήνιζε εάν είχε κηρύξει την ανεξαρτησία της Καταλονίας από την Ισπανία. Καλούσε σε συνομιλίες με την ισπανική κυβέρνηση.

Η αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης Σοράγια Σάενζ ντε Σανταμαρία δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι (ο ηγέτης Καταλονίας) θα πρέπει να συμμορφωθεί μέχρι την Πέμπτη με τους νόμους της Ισπανίας, αλλιώς αντιμετωπίζει την ενεργοποίηση του άρθρου 155 του Συντάγματος, που εξουσιοδοτεί την ισπανική κυβέρνηση να ανακαλέσει τομείς της καταλανικής αυτονομίας.

Η ενεργοποίηση του άρθρου 155 από την ισπανική κυβέρνηση θα σημειώσει το αποκορύφωμα ενός τέλειου χειρισμού του κινήματος της ανεξαρτησίας από τους Καταλανούς. Αυτό δεν θέλει να πει ότι ο δρόμος προς την ανεξαρτησία ή προς μεγαλύτερη αυτονομία θα είναι εύκολος από αυτό το σημείο και μετά. Αλλά θα δημιουργήσει ένα συναίσθημα ενισχυμένης αλληλεγγύης μεταξύ του καταλανικού λαού, που δεν ήταν τόσο διαδεδομένο πριν την 1η Οκτωβρίου. Πολλοί από αυτούς ήταν προηγουμένως αντίθετοι προς την ανεξαρτησία, ή δεν είχαν κάνει την επιλογή τους, θα έρθουν να συμπαραταχθούν με τους φίλους και γείτονές τους απέναντι στην απαράδεκτη βίαιη επίθεση της Μαδρίτης. Ο δρόμος μπορεί να είναι μακρύς, αλλά η ενεργοποίηση του άρθρου 155 θα σημάνει την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της Μαδρίτης.

Όπως σημείωσα στην αρχή του άρθρου η υπόθεση της αυτοδιάθεσης είναι πολύ μεγαλύτερη από την Καταλονία και την Ισπανία. Ο καταλανικός αγώνας είναι απλώς μια μάχη στην συνολική ανθρώπινη απαίτηση για ελευθερία και εθελούσιες οργανώσεις συμβίωσης και συνεργασίας. Είναι μια μάχη σε έναν πολύ μεγαλύτερο πόλεμο και πρέπει να κερδηθεί προκειμένου η ελευθερία και η πρόοδος να ανθίσει σ’ αυτόν τον πλανήτη. Μια μάχη για την αποκέντρωση, την ελευθερία και την εθελοντική δράση, εναντίον του συγκεντρωτισμού, της αυταρχικότητας και της βίαιης επιβολής.

Τώρα ξέρετε τις θέσεις μου.

Αερομεταφορά Τζιχαντιστών στο Μέτωπο Εναντίον Σύρων και Ρώσων Καταγγέλλει Τoυς Αμερικανούς η Ρωσική Τηλεόραση

Έχοντας μεταβάλει την Ράκα σε μπάζα ερειπίων, όπως την Δρέσδη στον 2ο Π.Π., οι ΗΠΑ άφησαν να διαφύγουν 1.000 Τζιχαντιστές και τους μετέφεραν αεροπορικώς (!)στο Ντέιρ εζ-Ζορ, σε ενίσχυση των δικών τους, εναντίον Σύρων και Ρώσων.

Δρέσδη έκαναν την Ράκα οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί

του Justin Huebner, Russia Insider, 17-10-2017

Η Ρωσική τηλεόραση βομβαρδίζει τις ΗΠΑ με καταγγελίες για ύπουλο διπλό παιχνίδι και προδοσία, με την κρυφή βοήθεια στους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» να συνεχίσουν τον πόλεμο στη Συρία, παρά την στρατιωτικά απελπιστική θέση τους.

Η αμερικανική βοήθεια στο «Ισλαμικό Κράτος» έχει γίνει το κραυγαλέο ρεφραίν στις εκπομπές των ρωσικών καναλιών (του εσωτερικού) με καθημερινές λεπτομερειακές περιγραφές.

Σχόλια του ρωσικού Υπουργείου Αμύνης και κορυφαίων σχολιαστών στάζουν οργίλο σαρκασμό.

« Μόνο για λόγους στρατιωτικού ήθους δεν δημοσιεύουμε φωτογραφίες που πήραμε από την αμερικανική στρατιωτική βάση στο Αλ-Τανφ, κυριολεκτικά φορτωμένη με οπλισμό μη χρησιμοποιούμενο από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις (όπλα που μόνο για τους Τζιχαντιστές μπορούν να προορίζονται)». Ρωσικό Υπουργείο Αμύνης.

Στις 13 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το Voltaire,net:

«Ο Αρχηγός του Ρωσικού Επιτελείου, στρατηγός Σεργκέι Ρουτσκόι δήλωσε πως οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Ιράκ είναι σπάνιοι. Λόγω αυτής της τακτικής, χίλιοι Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» μπόρεσαν να μεταφερθούν στη Συρία, όπου μαζί με άλλους δύο χιλιάδες τρομοκράτες έλαβαν μέρος σε επίθεση εναντίον του Συριακού Αραβικού Στρατού. Ο Συριακός Στρατός κατόρθωσε να τους απωθήσει.

΄Ενας από τους λόγους για τους οποίους αξίζει να βλέπεις ρωσικές ειδήσεις είναι γιατί μεταδίδουν γεγονότα παγκόσμιας σημασίας, που τα δυτικά καθεστωτικά ΜΜΕ ουδέποτε αναφέρουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε πλήθος άλλες, έχουμε μιαν ιστορία ανθρώπινου ενδιαφέροντος που σπρώχνεται κάτω από το χαλί.

Ενώ οι Αμερικανοί εισπράττουν μόνο απόμακρες πληροφορίες για ανώνυμα «στρατεύματα» που πολεμούν τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», Ρώσοι ρεπόρτερ βρίσκονται επί τόπου, μακριά από την πρώτη γραμμή του μετώπου, και αυτό που μας έδειξαν είναι τραγικό αλλά όχι εκπληκτικό.

Αντίθετα με την φροντίδα που δείχνουν Σύροι και Ρώσοι για τους αμάχους, με το τέλος των αμερικανικών βομβαρδισμών δεν υπάρχει πια Ράκα.

Κισελιώφ, ο καλύτερος Ρώσος τηλε-παρουσιαστής:

Πριν δυο βδομάδες είχαμε πει ότι οι Αμερικανοί -και όχι οι μαχητικές ικανότητες των βάρβαρων τρομοκρατών του ψευτο-Χαλιφάτου- είναι αυτοί που έχουν γίνει το κύριο εμπόδιο για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία.

Αυτή τη βδομάδα, ο στρατηγός Κονασένκωφ, εκπρόσωπος του υπουργείου Αμύνης, χαρακτήρισε τις ενέργειες των ΗΠΑ και του συνασπισμού τους στη Συρία και το Ιράκ ως μια «μίμηση πολέμου εναντίον του «ισλαμικού Κράτους».

Στην πραγματικότητα οι Αμερικανοί συναγελάζονται με τους τρομοκράτες, στην παράνομα εγκατεστημένη στρατιωτική βάση τους στο Αλ-Τανφ, στη Νότια Συρία.

Κισελιώφ:

Μολαταύτα, η διαδικασία απελευθέρωσης της Συρίας βαίνει προς την ολοκλήρωσή της. Τώρα το «Ισλαμικό Κράτος» ελέγχει λιγότερο από το 8% της συριακής επικράτειας.

Στο μεταξύ, οι Αμερικανοί έχουν ουσιαστικά σβήσει την πρωτεύουσα του χαλιφάτου, Ράκα, από τον χάρτη.

Τα ερείπια κληροδοτούνται στους Κούρδους. Οι απομένοντες Τζιχαντιστές τρομοκράτες μεταφέρθηκαν προσεκτικά, για να βοηθήσουν τους συντρόφους τους που υπερασπίζονται το Ντέϊρ εζ-Ζορ, χωρίς επιτυχία.

Τόσο κυνικά.


Μετάφραση: Μ.Σ.

Εκτίμηση για τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου στον Θερμαϊκό κόλπο


Στο προσκήνιο επαναφέρει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που εκτιμάται ότι υπάρχουν στον Θερμαϊκό ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης, Αντώνης Φώσκολος, με άρθρο του στο defence-point.gr. Διαβάστε παρακάτω το άρθρο του καθηγητή:
"Μπορεί για τους πολλούς να αποτελεί κάτι εντελώς καινούργιο, όμως αποτελεί κοινό μυστικό στους κόλπους των ειδικών, ότι η Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα ο Θερμαϊκός κόλπος, μπορεί να αναδειχθεί στον ενεργειακό τροφοδότη ολόκληρης της Βαλκανικής χερσονήσου για πολύ μεγάλο διάστημα, όπως μαρτυρούν εξειδικευμένες έρευνες στη γεωλογική μορφολογία του εν λόγω θαλάσσιου χώρου.
Ο Θερμαϊκός φιλοξενεί κοίτασμα αβιογενούς φυσικού αερίου το οποίο προέρχεται από ηφαιστειακές εκρήξεις και αποτελεί ένα μείγμα μεθανίου και διοξειδίου του άνθρακα. Και δεν είναι μόνο ο Θερμαϊκός που φιλοξενεί τη μικρή «λεκάνη», υπάρχει μια μεγάλη κι άλλη μια μικρή, με το κοίτασμα να εκτείνεται πιο μακριά και από τα πόδια της Χαλκιδικής…
Παρεμφερές κοίτασμα υπάρχει στην ηφαιστειογενή λίμνη Kivu της κεντρικής Αφρικής, μεταξύ της Ρουάντας και της Δημοκρατίας του Κονγκό! Πρόκειται για μια λίμνη, η οποία, όπως και ο Θερμαϊκός, περιέχει μεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα.
Το μεθάνιο (φυσικό αέριο) που εκλύεται μπορεί να αξιοποιηθεί μετά από τον διαχωρισμό του από το διοξείδιο του άνθρακα, με βάση μια μέθοδο που αναπτύχθηκε στο διάσημο αμερικανικό τεχνολογικό πανεπιστήμιο MIT (Massachusetts Institute of Technology) στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ.
Με βάση αυτή τη μέθοδο, τόσο η Ρουάντα όσο και η Δημοκρατία του Κονγκό διατηρούν δύο σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, έκαστος ισχύος 1000 MW (μεγαβάτ), ο ένας στις όχθες της λίμνης που ανήκουν στη μια χώρα και ο άλλος στις όχθες της άλλης χώρας. Οι δυο χώρες ασφαλώς έχουν μοιράσει τη λίμνη με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Θα πρέπει να υπενθυμιστεί εδώ, ότι το 2014 η ελληνική εταιρία Energean και η ισραηλινή Ratio, έδωσαν προσφορές στην τότε κυβέρνηση με στόχο την εκμετάλλευση του κοιτάσματος. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η πεποίθηση που έχει διαμορφωθεί στις δυο αυτές εταιρίες, είναι ότι το κοίτασμα έχει το μέγεθος τουλάχιστον του Λεβιάθαν στην ισραηλινή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)!
Με απλά λόγια, όποιος επιθυμεί την πρόοδο αυτού του τόπου, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να ρωτήσει τον πολιτικό κόσμο της χώρας, είναι να εξηγήσει για ποιον λόγο δεν έδωσε τελικά την άδεια που ζητούσαν οι εταιρίες αυτές. Υπήρχε μήπως εναλλακτικός προτιμητέος επενδυτής», σαν κι αυτούς που επιλέγονται με «πολιτικά» κριτήρια;
Διότι εάν δεν υπάρχει πειστική εξήγηση, τότε απλώς καθυστερήσαμε άλλα τρία χρόνια, σε ένα ακόμα επενδυτικό πρόγραμμα που θα μπορούσε να γεμίσει αισιοδοξία τη Βόρεια Ελλάδα τουλάχιστον και να δημιουργήσει πολλές νέες θέσεις εργασία. Κι εάν πιστέψει κανείς τις υπάρχουσες πληροφορίες, η πρώτη γεώτρηση έγινε στην ευρύτερη περιοχή το 1989.
Κι όλα αυτά, χωρίς να αναφερθεί κανείς στα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά οφέλη για τον Ελληνισμό, που θα επανέκαμπτε σε μια περιοχή από την οποία οδηγήθηκε σε βίαιη αναδίπλωση λόγω της κρίσης, με συγκεκριμένες χώρες να σπεύδουν να καλύψουν ένα κενό στη δημιουργία του οποίου βοήθησαν καθοριστικά, ασχέτως αν υπάρχουν και σημαντικές ελλαδικές ευθύνες επί τούτου.
Πιο αισιόδοξοι για το εν λόγω κοίτασμα είναι και οι διακεκριμένοι καθηγητές, Ζελιλίδης και Παπαθεοδώρου, που έχουν εντοπίσει αβιογενές φυσικό αέριο σε όλη την Κεντρική Μακεδονία, όπου υπάρχουν υπερβασικά πετρώματα / οφιόλιθοι. Μήπως τελικά η Ελλάδα αν είχε κινηθεί εγκαίρως δεν θα χρειαζόταν ούτε ρωσικό ούτε αμερικανικό φυσικό αέριο;"
*Ο καθηγητής κ. Αντώνης Φώσκολος, είναι ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Τομέας Ανίχνευσης και Εντοπισμού Κοιτασμάτων και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά (Emeritus Research Scientist, Geological Survey of Canada-Calgary) / tfoscolo@NRCan.gc.ca (Natural Resources Canada = Υπουργείο Εθνικών Πόρων Καναδά) και foscolos@mred.tuc.gr

Μήπως Ακυρώθηκαν από το Λόμπυ του Ισραήλ τα Δικαιώματα της 1ης Τροπολογίας*

του Paul Craig Roberts

«Είναι ανειλικρίνεια να αρνούνται την επιρροή αυτής της μικρής μειονότητας στην αμερικανική ζωή. Αυτή η επιρροή γίνεται πρόβλημα όταν χρησιμοποιείται για την φίμωση του ελεύθερου λόγου»
[Το κατωτέρω άρθρο του διεθνώς διάσημου Αμερικανού καθηγητή, συγγραφέα, τέως υπουργού και τέως αρχισυντάκτη της Wall Street Journal, πραγματεύεται ένα θέμα ταμπού, που διεθνώς αποφεύγεται με φόβο, αλλά είναι ωστόσο πολύ υπαρκτό, υποκαίον και απειλητικά διογκούμενο.

Το θέμα-ταμπού με το οποίο καταπιάνεται εδώ ο Δρ. Ρόμπερτς αφορά στο μοναδικό προνόμιο του ακαταδίωκτου και της πλήρους ασυλίας και από την απλή κριτική που έχει κατορθώσει να επιβάλει ευρύτατα ένα έθνος, χάρις στην οικονομική και πολιτικήν ισχύ των ομογενειακών δορυφόρων του σε διάφορες χώρες της Δύσης και κυρίως στις ΗΠΑ. Οποιαδήποτε κριτική ενεργειών αυτού του κράτους ή ομοεθνών του σε ξένη χώρα στιγματίζεται άμεσα, από συγχορδία οργάνων, ως βαρύτατο ηθικό αμάρτημα και επισύρει συντριπτικές κοινωνικές, οικονομικές και ποινικές ενίοτε κυρώσεις.

Το κατωτέρω άρθρο αποτελεί κρούσμα των αυξανομένων εκρήξεων μιας καταπιεσμένης δυσφορίας για τον ακρωτηριασμό της ελευθερίας του λόγου -αισθήματος που παροξύνεται τώρα με την εμπρηστική εκστρατεία του προέδρου Τραμπ εναντίον του Ιράν και της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας με την Τεχεράνη]


Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το κατά πολύ ισχυρότερο συγκρότημα πίεσης στην Αμερική.

Το Λόμπυ του Ισραήλ έδειξε την δύναμή του, πάνω στις αντιλήψεις και την ικανότητα άσκησης της ελευθερίας του λόγου, μέσω της επιρροής του στα ΜΜΕ, την Ψυχαγωγία και την ικανότητα να εμποδίζει διορισμούς στα πανεπιστήμια, όπως των καθηγητών Νorman Finkelstein και Steven Salaita.

Πράγματι η ισχύς του Ισραηλινού Λόμπυ είναι τόσο ευρύτατα αναγνωρισμένη και εμπνέουσα φόβο, ώστε εκδότες, παραγωγοί (ταινιών) και επιτροπές προσλήψεων στα πανεπιστήμια προδικάζουν τις αντιρρήσεις του λόμπυ και αποφεύγουν συγγραφείς, θέματα (βιβλίων ή ταινιών) και καθηγητών που είναι απαράδεκτοι σ’ αυτό το συγκρότημα πίεσης.

Το τελευταίο παράδειγμα είναι της επιθεώρησης «Αμερικανός Συντηρητικός» που απέλυσε τον πρώην αξιωματικό της CIA Phillip Giraldi, ο οποίος είχε γράψει ένα άρθρο στην ιστοσελίδα Unz Revιew για την επιρροή του Ισραήλ στην διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή. Το άρθρο δεν έλεγε τίποτα περισσότερο από αυτά που είχε γράψει προηγουμένως η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz.

Ο εκδότης του περιοδικού, του οποίου ο Τζιράλντι ήταν τακτικός συνεργάτης από δεκαπενταετίας, τρομοκρατήθηκε ότι το περιοδικό του συνεργαζόταν με έναν επικριτή του Ισραήλ και γρήγορα έβαλε τέρμα στην συνεργασία. Η εξευτελιστική δειλία που επέδειξε ο εκδότης του American Conservative δίνει το ακριβές μέτρο της ισχύος του Ισραηλινού Λόμπυ.

Πολλοί ψημένοι εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι χωρίς την επιρροή του Ισραηλινού Λόμπυ, ιδιαίτερα όπως ασκείται από τους Ισραηλίτες Νέο-συντηρητικούς, οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονταν σε πόλεμο στην Μέση Ανατολή και στην Αφρική τα τελευταία 16 χρόνια. Αυτοί οι πόλεμοι δεν έκαναν στις ΗΠΑ τίποτα εκτός από ζημιά: κόστισαν στους φορολογουμένους τρισεκατομμύρια δολάρια και προκάλεσαν μεγάλην έκταση θανάτου και καταστροφής και ένα τεράστιο κύμα προσφύγων στην Ευρώπη.

Για μιαν υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ το να μην ελέγχει την εξωτερική πολιτική της είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Ο Τζιράλντι έχει δίκιο και ενήργησε πατριωτικά εκφράζοντας αυτή την ανησυχία.

Ο Τζιράλντι προβαίνει σε σώφρονες υποδείξεις για την διόρθωση της απουσίας ελέγχου της Ουάσιγκτον στην ίδια την πολιτική της. Αλλά αντί ανάλυσης και συζήτησης των προτάσεων του Τζιράλντι, το αποτέλεσμα ήταν η τιμωρία του από τον εκδότη ενός συντηρητικού οργάνου που πρόλαβε τις επιθυμίες του Ισραηλινού Λόμπυ.

Οι Αμερικανοί θα πρέπει να αναλογιστούν πως το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στη γη που απαγορεύεται να επικρίνεις.

Οποιοδήποτε επικρίνει την πολιτική του Ισραήλ, ειδικότερα με τους Παλαιστινίους, ή σχολιάζει την επιρροή του Ισραήλ, στιγματίζεται ως «αντί-σημίτης». Ακόμη και ήπιοι επικριτές, που προσπαθούν να οδηγήσουν το Ισραήλ μακριά από την διάπραξη σφαλμάτων, όπως ο πρώην Πρόεδρος Τζίμη Κάρτερ, στιγματίζονται ως «αντί-σημίτες».

Με τον χαρακτηρισμό «αντί-σημίτης» αυτό που επιδιώκει το Ισραηλινό Λόμπυ είναι να στιγματίσει την κριτική σαν μιαν εκδήλωση απέχθειας ή μίσους για τους Εβραίους. Με άλλα λόγια η κριτική παρουσιάζεται ως απλή έκφραση της προσωπικής αποστροφής προς τον Εβραϊσμό. ΄Ενας επίμονος κριτής θα κατηγορηθεί πιθανότατα ότι προσπαθεί να προκαλέσει ένα νέο ολοκαύτωμα.

Μπορείτε να επικρίνετε την πολιτική της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Βρετανίας, της Ιταλίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού, της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν, των ΗΠΑ και οποιασδήποτε άλλης χώρας, χωρίς να χαρακτηριστείτε αντί-Γερμανός, αντί-Γάλλος, αντί-Βρετανός, αντί-Αμερικανός κοκ.. -αν και η αμερικανική πολιτική στην Μέση Ανατολή είναι τόσο πιστά ευθυγραμμισμένη με του Ισραήλ ώστε το Ισραηλινό Λόμπυ θεωρεί τους επικριτές της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή ως εχθρούς του Ισραήλ.

Παρά τις αποτυχίες της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να την επικρίνεις, χωρίς να κατηγορηθείς για έλλειψη πατριωτισμού ή ως «ισλαμόφιλος» και «αντί-σημίτης».

Η δύναμη του Ισραηλινού Λόμπυ φαίνεται σε πολλές εκδηλώσεις. Για παράδειγμα, το αμερικανικό Κογκρέσο ζητεί το τηλεοπτικό δίκτυο R T (Russia Today), μια ειδησεογραφική υπηρεσία, να καταγραφεί ως πράκτορας (εντολοδόχος) της Ρωσίας, αλλά η AIPAC (American Israel Public Affairs Committee), προ της οποίας κάθε χρόνο το Αμερικανικό Κογκρέσο ομνύει πίστη και υποταγή, δεν έχει καταγραφεί ως πράκτορας του Ισραήλ.

Οι πολλές ανωμαλίες στην εξουσία του Ισραηλινού Λόμπυ περνούν απαρατήρητες. Για παράδειγμα ο Αντιδυσφημιστικός Σύνδεσμος (ADL) ορίζει την επίκριση των πολιτικών ενεργειών του Ισραήλ ως δυσφήμηση και στιγματίζει τους επικριτές ως «αντί-σημίτες». Με άλλα λόγια ο ίδιος ο αντιδυσφημιστικός σύνδεσμος επιδίδεται συστηματικά στο έργο της δυσφήμησης και της εξύβρισης. Το οξύμωρο ενός οργανισμού που συστήθηκε για την καταπολέμηση της δυσφήμησης και ωστόσο έχει την άσκηση της δυσφήμησης ως αποκλειστικό έργο του περνά ωστόσο απαρατήρητο.

Το Ισραήλ είναι πολύ υπερήφανο για την εξουσία του πάνω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ισραηλινοί πολιτικοί ηγέτες έχουν μιαν ιστορία κομπασμών για την εξουσία τους επί της Αμερικής. Αλλά εάν ένας Αμερικανός διαμαρτυρηθεί γι’ αυτό, είναι «εχθρός των Εβραίων». Ο μόνος ασφαλής τρόπος για έναν Αμερικανό να επισύρει την προσοχή στην εξουσία του Ισραήλ πάνω στις ΗΠΑ είναι να καυχηθεί γι’ αυτό. Είναι εντάξει να αναγνωρίζεις την ισχύ επιρροής του Ισραήλ επί των ΗΠΑ, εάν το παρουσιάσεις υπό θετικό φωτισμό, αλλά όχι αν διαμαρτύρεσαι γι’ αυτό.

΄Ετσι, ας το θέσω με την ακόλουθη διατύπωση: Η μοναδική ικανότητα του Ισραήλ να στιγματίζει κάθε επίκριση της πολιτικής του ως μια ωμή έκφραση αντί-εβραϊκού αισθήματος είναι η μεγίστη επιτυχία της τεχνικής των δημοσίων σχέσεων στην ιστορία των δημοσίων σχέσεων. Η βλακεία του «γκόυ» (μη Εβραίου) εύκολα υποτάσσεται από τον ικανότερο. Μπράβο στο Ισραήλ για το περδίκλωμα των χοντροκέφαλων Αμερικάνων και την υφαρπαγή της εξωτερικής πολιτικής τους.

΄Ισως θα έπρεπε το Ισραήλ να αναλάβει και την εσωτερική αμερικανική πολιτική. ΄Η μήπως το έχει ήδη κάνει; ΄Εχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είχε ένα μη-Ισραηλίτη διοικητή και κατά τελευταία τρία χρόνια ο Στάνλεϋ Φίσερ, πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ είναι υποδιοικητής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ.

Από την περίοδο του καθεστώτος Κλίντον, οι υπουργοί Οικονομικών κατά πλειονότητα Ισραηλίτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρηματιστηριακό ταλέντο τους τούς καθιστά φυσικούς υποψηφίους γι’ αυτές τις θέσεις, αλλά θα ήταν ανειλικρίνεια να αρνηθεί κανείς την επιρροή αυτής της μικρής μειονότητας στη ζωή της Αμερικής. Και αυτή η επιρροή γίνεται πρόβλημα όταν χρησιμοποιείται για την φίμωση του ελεύθερου λόγου.

Και ιδού του άρθρο του Τζιράλντι «Πως με απέλυσαν»: http://www.unz.com/pgiraldi/how-i-got-fired/


*Η Πρώτη τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος κατοχυρώνει τα Δικαιώματα της Ελευθερίας του Λόγου, του Τύπου και του Θρησκεύματος.

Η Τουρκία Συνεργός της Αλ Κάϊντα Στην Επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας


[Ιδού και πάλι ο Τούρκος, σύμμαχος υποτίθεται της Ρωσίας και του Ιράν εναντίον τώρα των Τζιχαντιστών αποκεφαλιστών στη Συρία, και συμβαλλόμενος σε πρόσφατη συμφωνία μαζί τους για 4η ζώνη αποκλιμάκωσης στη βόρεια Συρία, πουλάει άλλη μια φορά τους «συμμάχους» του και χρησιμοποιεί την «συμφωνία» ως τέχνασμα συγκάλυψης εισβολής και προώθησης τουρκικού στρατού προς το Χαλέπι, με. . . συνοδεία Τζιχαντιστών της Αλ Κάϊντα! Ότι το άρθρο-καταγγελία αναδημοσιεύεται στην ιστοσελίδα «Σημερινή Ρωσία», μπορεί να αποτελεί και έμμεση προειδοποίηση στην Άγκυρα.]

Μετάφραση-εισαγωγή: Μ.Στυλιανού

Ο Τουρκικός στρατός που υποτίθεται πέρασε τα σύνορα για να διώξει τους Τζιχαντιστές της Αλ Κάϊντα από την επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας, αντίθετα συμφώνησε μαζί τους να μην δημιουργούν προσκόμματα ο ένας στον άλλο.

της Sophie Mangal, Russia Insider, 13-19-17

Στα μέσα Σεπτεμβρίου τα κράτη εγγυητές των ζωνών ανακωχής στη Συρία (Ιράν, Ρωσία, Τουρκία) υπέγραψαν στην Αστάνα μια συμφωνία για την δημιουργία της τέταρτης ζώνης αποκλιμάκωσης των εχθροπραξιών, που περιλαμβάνει το Ιντλίμπ και κάποια τμήματα των επαρχιών Χαλέπι, Λαοδικείας και Χάμας.
Τα σύνορα της 4ης ζώνης αποκλιμάκωσης


Σ’ εφαρμογή της συμφωνίας, η τουρκική εισβολή στο Ιντίπ άρχισε με ομοβροντίες πυροβολικού των θέσεων της Αλ Νούσρα (παρακλάδι Αλ Κάϊντα) στις 8 Οκτωβρίου, αλλά σε λιγότερο του εικοσιτετραώρου ορισμένα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι τουρκικές στρατιωτικές μονάδες επισημάνθηκαν στην ΄Ατμα κινούμενες με συνοδεία ανταρτών της Αλ Νούσρα. Οι ντόπιοι ανέφεραν ότι ο τουρκικός στρατός κατευθυνόταν στο Χαλέπι, με την εξήγηση ότι θα διεξαγάγει εκεί συνομιλίες με τους διοικητές των δυνάμεων των τρομοκρατών. Το τηλεοπτικό κανάλι Αλ-Ζισρ, όργανο των αντιπάλων της κυβέρνησης της Συρίας επιβεβαίωσε επίσης αυτή την πληροφορία. Το δελτίο του Αλ-Ζισρ ανέφερε ότι Τουρκικός στρατός και δυνάμεις της Αλ Νούσρα διέσχισαν την ΄Ατμα κατευθυνόμενες στο Χαλέπι.

Και η σχετική εικόνα βίντεο.


Στο Κέντρο Τύπου της Συρίας, στρατιωτικοί ανταποκριτές πλησίον του Ελεύθερου Συριακού Στρατού αναφέρουν ότι η τουρκική στρατιωτική διοίκηση συνήψε συμφωνία με την Αλ Νούσρα για την αποχώρηση των μαχητών της από το Ιντλίμπ στην επαρχία Χάμα. Επίσης μια επίθεση μεγάλης κλίμακας ετοιμάζεται εναντίο των θέσεων του συριακού στρατού σε Μασιάφ και Ας-Σουγκαϊλαμπίγια, βορειοδυτικά της Χάμα.

Πάντως ο συριακός στρατός, με την υποστήριξη των συμμαχικών δυνάμεων, συνεχίζει τώρα την προώθησή του προς το Ιντλίμπ Σφοδρές συγκρούσεις με την Αλ Νούσρα εξελίσσονται κατά μήκος των ορίων Ιντλίμπ και Χάμας. Η Αλ Νούσρα υφίσταται βαριές απώλειες σ’ αυτή την μάχη.

Φυσικά η Τουρκία έχει το δικό της σχέδιο για το πώς να αποκτήσει τον έλεγχο της Βόρειας Συρίας. Παρά την συμφωνία με το Ιράν και τη Ρωσία, η Τουρκία ξαναπήρε την απόφαση να συνεργαστεί με τους τρομοκράτες και να εμποδίσει την επιτυχή προέλαση των συριακών στρατευμάτων προς το Ιντλίμπ.

Πως οι Δισεκατομμυριούχοι Γίνονται Δισεκατομμυριούχοι



Μετάφραση από τα Αγγλικά: Φωτεινή Μαστρογιάννη

Η Αμερική έχει τις μεγαλύτερες ανισότητες, το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας, τις μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις στα χαμηλά εισοδήματα και τις μεγαλύτερες δημόσιες επιδοτήσεις για τραπεζίτες και δισεκατομμυριούχους από κάθε άλλη  αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα.

Σε αυτό το δοκίμιο θα συζητήσουμε τις κοινωνικοοικονομικές ρίζες των ανισοτήτων και τη σχέση ανάμεσα στη συγκέντρωση του πλούτου και την καθοδική κινητικότητα των μισθωτών εργαζόμενων και της εργατικής τάξης.

Μια από τις πηγές πλούτου των δισεκατομμυριούχων είναι η φοροδιαφυγή σε όλες τις μορφές.

Σε αντίθεση με την προπαγάνδα του οικονομικού τύπου, το  67% - 72% των εταιρειών είχαν μηδενικές φορολογικές υποχρεώσεις ενώ οι εργαζόμενοι τους πλήρωναν μεταξύ 25 και 30% σε φόρους. Μόνο το 14% των επιχειρήσεων κατέβαλλε κάποιο φόρο.

Σύμφωνα με την υπηρεσία εσωτερικών εσόδων των ΗΠΑ (IRS), η απώλεια δημοσίων εσόδων από τη φοροδιαφυγή ανέρχεται σε 458 δισεκατομμύρια δολάρια  - σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ανά διετία με συντηρητικές εκτιμήσεις.

Οι μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες διοχέτευσαν άνω των  $ 2,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων  σε εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους, όπου δεν πλήρωσαν καθόλου φόρους ή πλήρωσαν κάποιους φόρους με μονοψήφιους φορολογικούς συντελεστές.

Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές εταιρείες που αντιμετώπιζαν κρίση έλαβαν πάνω από 14,4 τρισεκατομμύρια δολάρια (το Bloomberg ισχυρίζεται ότι είναι 12,8 τρισεκατομμύρια δολάρια) σε δημόσιο χρήμα προερχόμενο κυρίως από φορολογούμενους των ΗΠΑ δηλαδή εργάτες, υπάλληλους και συνταξιούχους.

Οι τραπεζίτες που επωφελήθηκαν επένδυσαν τα άτοκα ή χαμηλού επιτοκίου αμερικανικά κεφάλαια διάσωσης που έλαβαν και κέρδισαν δισεκατομμύρια, τα οποία προέρχονταν περισσότερο από κατασχέσεις ενυπόθηκων δανείων των νοικοκυριών της εργατικής τάξης.

Μέσω ευνοϊκών δικαστικών αποφάσεων και παράνομων κατασχέσεων, οι τραπεζίτες έκαναν έξωση σε 9,3 εκατομμύρια οικογένειες. Πάνω από 20 εκατομμύρια άτομα έχασαν τις περιουσίες τους, συχνά λόγω παράνομων ή δόλιων χρεών.

Ένας μικρός αριθμός οικονομικών απατεώνων, συμπεριλαμβανομένων στελεχών από τις κορυφαίες τράπεζες της Wall Street (Goldman Sachs, J.P. Morgan κ.λπ.), πλήρωσε πρόστιμα - αλλά κανείς δεν πήγε στη φυλακή για την τρομακτική απάτη που οδήγησε εκατομμύρια Αμερικανούς στη δυστυχία.

Υπάρχουν και άλλοι τραπεζίτες απατεώνες, όπως ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Steve Mnuchin, οι οποίοι πλούτισαν από τις παράνομες κατασχέσεις  χιλιάδων ιδιοκτητών κατοικιών στην Καλιφόρνια. Μερικοί ερευνήθηκαν αλλά όλοι απαλλάχτηκαν, χάρη στην επιρροή των Δημοκρατικών πολιτικών ηγετών κατά τα χρόνια του Ομπάμα.

Η Silicon Valley και οι πρωτοποριακοί δισεκατομμυριούχοι της έχουν βρει έναν καινοτόμο τρόπο για να αποφύγουν τους φόρους χρησιμοποιώντας εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους και εσωτερικές φορολογικές απαλλαγές. Αυξάνουν τον πλούτο τους και τα εταιρικά κέρδη, πληρώνοντας τους εργαζόμενούς τους με μισθούς φτώχειας. Τα στελέχη της Silicon Valley «κερδίζουν» χίλιες φορές περισσότερο από τους εργαζόμενούς  τους.

Οι ταξικές ανισότητες  ενισχύονται περαιτέρω από εθνικές διαιρέσεις. Οι Λευκοί, Κινέζοι και Ινδοί πολυεκατομμυριούχοι εκμεταλλεύονται τους Αφροαμερικανούς, Λατινοαμερικάνους, Βιετναμέζους και Φιλιππινέζους εργάτες.

Οι δισεκατομμυριούχοι των εμπορικών ομίλων επιχειρήσεων, όπως είναι η Walmart, εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους καταβάλλοντας μισθούς φτώχειας και παρέχοντας λίγα, αν όχι  καθόλου επιδόματα. Η Walmart κερδίζει $ 16 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως  πληρώνοντας τους εργαζόμενους της  $ 10 και $ 13 την ώρα, στηριζόμενη σε κρατική και ομοσπονδιακή βοήθεια για την παροχή υπηρεσιών στις οικογένειες των φτωχών εργαζομένων μέσω της Medicaid και των κουπονιών τροφίμων.

Ο πλουτοκράτης του Amazon Jeff Bezos εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους πληρώνοντας 12,50 δολάρια την ώρα ενώ έχει συγκεντρώσει πάνω από 80 δισεκατομμύρια δολάρια σε κέρδη. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της UPS, David Albany, λαμβάνει 11 εκατομμύρια δολάρια ετησίως εκμεταλλευόμενος τους εργαζόμενους δίνοντάς τους $ 11 την ώρα. Ο διευθύνων σύμβουλος της Federal Express, Fred Smith κερδίζει 16 εκατομμύρια δολάρια και πληρώνει τους εργαζόμενους του 11 δολάρια την ώρα.

Η ανισότητα δεν είναι αποτέλεσμα της «τεχνολογίας» και της «εκπαίδευσης» -  σύγχρονων ευφημισμών για τη λατρεία της ανωτερότητας της κυρίαρχης τάξης - όπως επιθυμούν οι φιλελεύθεροι και συντηρητικοί οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι. Οι ανισότητες είναι αποτέλεσμα των χαμηλών μισθών, και βασίζονται στα μεγάλα κέρδη, στις οικονομικές απάτες, στα κρατικά δάνεια πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων και στη φοροδιαφυγή πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η άρχουσα τάξη κατέχει την «τεχνολογία» της εκμετάλλευσης του κράτους, μέσω της λεηλασίας του δημόσιου ταμείου  και της εργατικής τάξης. Η καπιταλιστική εκμετάλλευση των χαμηλόμισθων εργαζομένων  παρέχει επιπλέον δισεκατομμύρια στα «φιλανθρωπικά» ιδρύματα των οικογενειών των δισεκατομμυριούχων που τα χρησιμοποιούν για να βελτιώνουν την εικόνα τους - χρησιμοποιώντας ένα άλλο τέχνασμα φοροαποφυγής – τις αυτοεξουσιοδοτημένες «δωρεές».

Οι εργαζόμενοι καταβάλλουν δυσανάλογους φόρους για την εκπαίδευση, την υγεία, τις κοινωνικές και δημόσιες υπηρεσίες και  τις επιδοτήσεις για τους δισεκατομμυριούχους.

Οι δισεκατομμυριούχοι στη βιομηχανία όπλων  λαμβάνουν πάνω από $ 700 δισεκατομμύρια δολάρια από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, ενώ πάνω από 100 εκατομμύρια Αμερικανοί εργαζόμενοι στερούνται επαρκούς υγειονομικής περίθαλψης και τα παιδιά τους αποθηκεύονται σε σχολεία κακής κατάστασης.

Εργαζόμενοι και αφεντικά: Ποσοστά θνησιμότητας

Οι δισεκατομμυριούχοι, πολυεκατομμυριούχοι και οι οικογένειές τους απολαμβάνουν μακροβιότερη και πιο υγιεινή ζωή από τους εργαζόμενούς  τους. Δεν χρειάζονται ασφαλιστήρια συμβόλαια υγείας ή δημόσια νοσοκομεία. Οι διευθύνοντες σύμβουλοι ζουν κατά μέσο όρο δέκα χρόνια περισσότερο από έναν εργαζόμενο και απολαμβάνουν είκοσι χρόνια περισσότερη υγιεινή και χωρίς πόνο ζωή.

Οι ιδιωτικές, αποκλειστικές κλινικές και η κορυφαία ιατρική περίθαλψη παρέχουν τις πιο εξελιγμένες ιατρικές και ασφαλείς ιατρικές θεραπείες δίνοντας τη δυνατότητα στους δισεκατομμυριούχους και τα μέλη των οικογενειών τους να ζουν περισσότερο και πιο υγιεινά. Η ποιότητα της ιατρικής τους περίθαλψης και τα προσόντα των ιατρικών παροχέων τους έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με το απαρτχάιντ της υγειονομικής περίθαλψης που χαρακτηρίζει τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες.

Το σύστημα υγείας κακομεταχειρίζεται τους εργαζόμενους: έχουν ανεπαρκή και συχνά ανίκανη ιατρική περίθαλψη, συνοπτικές εξετάσεις από άπειρους ιατρούς  και καταλήγουν θύματα της εκτεταμένης υπερβολικής συνταγογράφησης υπερβολικά εθιστικών ναρκωτικών και άλλων φαρμάκων. Η υπερβολική συνταγογράφηση ναρκωτικών από ανίκανους «παροχείς» έχει συμβάλει σημαντικά στην άνοδο των πρόωρων θανάτων των εργαζομένων, πολλών περιπτώσεων υπερβολικής δόσης οπιούχων,  αναπηρίας εξαιτίας του εθισμού, φτώχεια και έλλειψη στέγης.

Αυτές οι ανεύθυνες πρακτικές έχουν φέρει κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων στην ασφαλιστική εταιρική ελίτ, η οποία μπορεί να μειώσει τις συντάξεις και την υγειονομική περίθαλψη σε τραυματίες, άτομα με αναπηρία και εθισμένους εργαζόμενους.

Το μικρότερο προσδόκιμο ζωής για τους εργαζόμενους και τα μέλη των οικογενειών τους γιορτάζεται στη Wall Street και στον οικονομικό Τύπο. Περισσότεροι από 560.000 εργαζόμενοι σκοτώθηκαν από οπιοειδή κατά την περίοδο 1999-2015 συμβάλλοντας στη μείωση του προσδόκιμου ζωής των μισθωτών και μειωμένες συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις για τη Wall Street και τη Διοίκηση Κοινωνικής Ασφάλισης.
Οι ανισότητες είναι σωρευτικές, διαγενεακές και πολυτομεακές.

Οι οικογένειες των δισεκατομμυριούχων, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, κληρονομούν και επενδύουν δισεκατομμύρια. Έχουν προνομιακή πρόσβαση στα καλύτερα σχολεία και στις καλύτερες ιατρικές παροχές και συχνά ερωτεύονται  εξίσου προνομιούχους, με καλές γνωριμίες  συντρόφους  προκειμένου να ενώσουν τις περιουσίες τους και να διαμορφώσουν ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές αυτοκρατορίες. Ο πλούτος τους αγοράζει ευνοϊκή, ακόμη και κακή, κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις υπηρεσίες των πιο σημαινόντων δικηγόρων και λογιστών για να καλύψουν τις απάτες τους και τη φοροδιαφυγή.

Οι δισεκατομμυριούχοι μισθώνουν  καινοτόμους, διευθυντές με MBA για να σχεδιάσουν περισσότερους τρόπους μείωσης των μισθών, αύξησης της  παραγωγικότητας και για να εξασφαλίσουν ότι οι ανισότητες θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο. Οι δισεκατομμυριούχοι δεν χρειάζεται να είναι οι πιο έξυπνοι  ή πιο καινοτόμοι άνθρωποι: οι έξυπνοι και καινοτόμοι  μπορούν απλά να αγοραστούν ή να εισαχθούν στην «ελεύθερη αγορά» και να απορριφθούν κατά βούληση.

Οι δισεκατομμυριούχοι έχουν εξαγοράσει ή σχηματίσει κοινές επιχειρήσεις μεταξύ τους, δημιουργώντας αλληλένδετους οργανισμούς. Οι τράπεζες, η πληροφορική, τα εργοστάσια, οι αποθήκες, τα τρόφιμα, τα φαρμακευτικά προϊόντα και τα νοσοκομεία συνδέονται άμεσα με τις πολιτικές ελίτ που προέρχονται από το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα,  τις τράπεζες της Wall Street και των μεγάλων  νομικών εταιρειών.

Συνέπειες των ανισοτήτων

Πρώτα απ 'όλα, οι δισεκατομμυριούχοι και οι πολιτικοί, οι νομικοί και εταιρικοί συνεργάτες τους κυριαρχούν στα πολιτικά κόμματα. Ορίζουν τους ηγέτες και τα βασικά πολιτικά στελέχη, διασφαλίζοντας έτσι ότι οι προϋπολογισμοί και οι πολιτικές θα αυξήσουν τα κέρδη τους, θα υποβαθμίσουν τα κοινωνικά οφέλη για τις μάζες και θα αποδυναμώσουν την πολιτική δύναμη των λαϊκών οργανώσεων.

Δεύτερον, το βάρος της οικονομικής κρίσης μετατοπίζεται στους εργαζομένους που απολύονται και αργότερα εκ νέου προσλαμβάνονται ως εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης. Τα προγράμματα διάσωσης, που προέρχονται από τον φορολογούμενο, διοχετεύονται στους δισεκατομμυριούχους σύμφωνα με το δόγμα που υποστηρίζει οι τράπεζες της Wall Street είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν και οι εργαζόμενοι πολύ αδύναμοι για να υπερασπιστούν τους μισθούς, τις θέσεις εργασίας και το βιοτικό τους επίπεδο.

Οι δισεκατομμυριούχοι αγοράζουν τις πολιτικές ελίτ, οι οποίες διορίζουν τους αξιωματούχους της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ που επιφορτίζονται με τη θέσπιση πολιτικών για το πάγωμα ή μείωση των μισθών, τη μείωση των δαπανών για την υγεία αλλά και των υποχρεώσεων των επιχειρήσεων και την αύξηση των κερδών τους μέσω της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων  και διευκολύνοντας τη μετεγκατάσταση των επιχειρήσεων σε χώρες με χαμηλή φορολογία και χαμηλούς μισθούς.

Οι μισθωτοί και οι εργάτες είναι λιγότερο οργανωμένοι και ασκούν μικρότερη επιρροή, εργάζονται περισσότερο και με μικρότερη αμοιβή, υφίστανται μεγαλύτερη ανασφάλεια στο χώρο εργασίας και τραυματισμούς - σωματικούς και διανοητικούς – βγαίνουν εκτός συστήματος, πεθαίνουν νωρίτερα και φτωχότεροι και παράγουν αδιανόητα κέρδη για την τάξη των δισεκατομμυριούχων.

Ακόμα και ο εθισμός και οι θάνατοι των εργαζομένων είναι ευκαιρία για τεράστιο κέρδος – όπως αυτό που εισπράττει  η οικογένεια Sackler που είναι οι παρασκευαστές  του Oxycontin.

Οι δισεκατομμυριούχοι και οι πολιτικοί βοηθοί τους ισχυρίζονται ότι η βαθύτερη σταδιακή φορολόγηση εις βάρος των εργαζομένων θα αυξήσει τις επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας. Τα δεδομένα ωστόσο είναι διαφορετικά. Ο κύριος όγκος των επαναπατρισθέντων κερδών έχει ως στόχο την αγορά μετοχών για αύξηση των μερισμάτων για τους επενδυτές, δεν επενδύονται στην παραγωγική οικονομία. Οι χαμηλότεροι φόροι και τα μεγαλύτερα κέρδη για τους ομίλους επιχειρήσεων συνεπάγονται περισσότερες εξαγορές και μεγαλύτερες εκροές σε χώρες με χαμηλούς μισθούς.

Οι εταιρικές ελίτ, οι δισεκατομμυριούχοι στο σύμπλεγμα  Silicon Valley-Wall Street, είναι αρκετά ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι οι ανισότητες είναι εγγυημένες και επεκτείνονται υπό την προεδρία Δημοκρατικο-Ρεπουμπλικανών Προέδρωνς – και οι «καλές εποχές» συνεχίζονται.

Εκτός από την «ελίτ δισεκατομμυριούχων», οι «ξένοι» - εγχώριοι καπιταλιστές - ζητούν μεγαλύτερες δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές για την ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας, χαμηλότερους φόρους για αύξηση των κερδών και κρατικές επιδοτήσεις για την αύξηση της κατάρτισης του εργατικού δυναμικού, την υγειονομική περίθαλψη και τη δημόσια εκπαίδευση. Δεν γνωρίζουν την αντίφαση.

Με άλλα λόγια, η καπιταλιστική τάξη στο σύνολό της, παγκοσμιοποιημένη και τοπική, επιδιώκει τις ίδιες πολιτικές προώθησης των ανισοτήτων ενώ αγωνίζεται για μεγαλύτερο μερίδιο στα κέρδη.

Εκατόν πενήντα εκατομμύρια μισθωτοί φορολογούμενοι εξαιρούνται από τις πολιτικές και κοινωνικές αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα το εισόδημα, την απασχόληση, τους φορολογικούς συντελεστές και την πολιτική εκπροσώπηση.

Κατανοούν, ή τουλάχιστον βιώνουν, πώς λειτουργεί το ταξικό σύστημα. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι γνωρίζουν την αδικία των ψεύτικων συμφωνιών «ελεύθερου εμπορίου» και το  φορολογικό καθεστώς, το οποίο επιβαρύνει την πλειοψηφία των μισθωτών.

Ωστόσο, η εχθρότητα και η απελπισία των εργαζομένων στρέφεται κατά των «μεταναστών» και κατά των «φιλελευθέρων» που υποστήριξαν την εισαγωγή φτηνών εξειδικευμένων και ημι-εξειδικευμένων εργαζομένων με το πρόσχημα της «ελευθερίας». 

Αυτή η «πολιτικά ορθή» εικόνα της εισαγόμενης εργασίας καλύπτει μια πολιτική, η οποία έχει συμβάλει στη μείωση των μισθών, των επιδομάτων και του βιοτικού επιπέδου των Αμερικανών εργαζομένων, είτε αυτοί εργάζονται στην τεχνολογία, στις κατασκευές ή στην παραγωγή. Πλούσιοι συντηρητικοί, από την άλλη, αντιτίθενται στη μετανάστευση με το πρόσχημα της «τάξης και νόμου» και για τη μείωση των κοινωνικών δαπανών - παρά το γεγονός ότι όλοι χρησιμοποιούν εισαγόμενες νταντάδες, δασκάλους, νοσηλευτές, γιατρούς και κηπουρούς για να υπηρετούν τις οικογένειές τους. Οι υπηρέτες  τους μπορούν πάντα να απελαθούν όταν δεν τους χρειάζονται πλέον.

Το ζήτημα υπέρ και κατά των μεταναστών αποφεύγει τη βασική αιτία της οικονομικής εκμετάλλευσης και της κοινωνικής υποβάθμισης της εργατικής τάξης - των δισεκατομμυριούχων ιδιοκτητών που λειτουργούν σε συμμαχία με την πολιτική ελίτ.

Προκειμένου να αντιστραφούν οι πρακτικές φοροαποφυγής και φοροεπιβάρυνσης εις βάρος των εργαζομένων, οι χαμηλοί μισθοί και τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας που οφείλονται σε ναρκωτικά και άλλα αίτια που μπορούν να αποφευχθούν, από τα οποία όμως κερδίζουν οι δισεκατομμυριούχοι των ασφαλιστικών και φαρμακευτικών εταιρειών, πρέπει να δημιουργηθούν ταξικές συμμαχίες  που να συνδέουν τους εργαζομένους, τους καταναλωτές, τους συνταξιούχους, τους φοιτητές, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους ιδιοκτήτες που έχασαν τα σπίτια τους, τους εκδιωχθέντες ενοικιαστές, τους οφειλέτες, τους υποαπασχολούμενους και τους μετανάστες και να δημιουργηθεί μία ενιαία πολιτική δύναμη.

 Τα πάντα και όλοι διακυβεύονται: η ζωή, η υγεία και η ευτυχία.


 Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ: https://petras.lahaine.org/how-billionaires-become-billionaires/ 

Γιατί Όλοι οι Πελάτες της Ουάσιγκτον Γίνονται Φιλαράκια Με την Μόσχα;


του Nauman Sadiq,* Zero Hedge, Oct.6.2017

Η Τουρκία, που έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, συνεργάζεται από πέρυσι με την Ρωσία στην Συρία, εναντίον των συμφερόντων της Ουάσιγκτον και πρόσφατα υπέγραψε συμφωνία αγοράς του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400.
Παρόμοια, ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Σαλμάν, που πραγματοποίησε μιαν ιστορική επίσκεψη στην Μόσχα, υπέγραψε σειρά συμφωνιών συνεργασίας με την Μόσχα και επίσης εξέφρασε την επιθυμία του να αγοράσει το σύστημα S-400.
΄Ενας άλλος παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, το Πακιστάν, συμφώνησε να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 600 μεγαβάτ με την βοήθεια της Ρωσίας, αγόρασε ρωσικά ελικόπτερα και αμυντικό εξοπλισμό και πραγματοποίησε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με τους Ρώσους.
Όλες οι τρεις χώρες υπήρξαν πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ή για να το θέσουμε ωμότερα, τα πολιτικά κατεστημένα των χωρών αυτών λειτουργούσαν ως ουσιαστικοί πληρεξούσιοι της Ουάσιγκτον στην περιοχή και είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης το 1991.
Για να γίνει αντιληπτή η σημασία των σχέσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκύρας, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, ας θυμηθούμε ότι οι ΗΠΑ  εκτελούσαν αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον στόχων στη Συρία από την αεροπορική βάση του Ινσιρλίκ και ότι περί τις πενήντα αμερικανικές βόμβες υδρογόνου Β-61 ήταν αποθηκευμένες εκεί. Η ασφάλειά τους έγινε μάλιστα θέμα ανησυχίας κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Ερντογάν, όταν ο διοικητής της βάσης Ινσιρλίκ, στρατηγός Μπεκίρ Ερκάν Βαν, συνελήφθη με άλλους εννέα αξιωματικούς για υποστήριξη του πραξικοπήματος. Απαγορεύτηκε τότε η είσοδος και έξοδος από την βάση, η ηλεκτροδότησή της διακόπηκε και η απειλή ασφαλείας καθορίστηκε στον υψηλότερο βαθμό συναγερμού, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΄Ερικ Σλόσσερ στον Νιου Υόρκερ.
Επίσης, για να εκτιμηθεί η φύση της σχέσης βασικού οργάνου μεταξύ των ΗΠΑ αφ’ ενός και της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν αφ’ ετέρου θα πρέπει να μη λησμονείται ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιούσε τα πετροδολάρια των χωρών του Κόλπου και τις μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν για να ανατρέφει τζιχαντιστές εναντίον της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης  κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Είναι αδιαφιλονίκητο το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συντηρούν ένοπλους αντικαθεστωτικούς, αλλά μόνο για μιαν ορισμένη χρονική περίοδο προκειμένου να πετύχουν συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις. Για παράδειγμα: Οι ΗΠΑ δημιούργησαν τους Αφγανούς τζιχαντιστές  εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης από το 1979 ως το1988, αλλά μετά την υπογραφή των συμφωνιών της Γενεύης και την μετέπειτα αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν οι ΗΠΑ απέσυραν την υποστήριξή τους στους Αφγανούς  τζιχαντιστές.
Επίσης οι ΗΠΑ υποστήριξαν τους αντάρτες κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην Λιβύη και την Συρία, αλλά όταν πέτυχαν τον σκοπό τους να ανατρέψουν το εθνικιστικό καθεστώς Καντάφι στη Λιβύη και να εξασθενίσουν το αντι-ισραηλινό καθεστώς ΄Ασαντ στη Συρία οι ΗΠΑ σταμάτησαν την γενική υποστήριξη των ενόπλων αντιπάλων του καθεστώτος και τελικά κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μερίδας Σουνιτών, του «Ισλαμικού Κράτους», όταν αυτοί παραβίασαν την εξουσιοδότηση για την Συρία και τόλμησαν να καταλάβουν την Μοσούλη και το Ανμπάρ στο Ιράκ, στις αρχές του 2014.
Οι περιφερειακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή δεν είναι ωστόσο τόσο ραφιναρισμένοι και πεπειραμένοι στην μακιαβελική γεωπολιτική. Με την ψευδαίσθηση ότι οι συμμαχίες και οι εχθρότητες στην διεθνή πολιτική κρατούν για πάντα, οι αυταρχικοί ηγέτης της Μέσης Ανατολής συνεχίζουν να εφαρμόζουν απεριόριστα την ίδια πολιτική που οι ιέρακες της Ουάσιγκτον προγραμμάτισαν για τον χρόνο μέχρι επίτευξης των στρατηγικών τους επιδιώξεων.
Για παράδειγμα, το σύστημα ασφαλείας του Πακιστάν συνέχισε την πολιτική της εκπαίδευσης και του εξοπλισμού τζιχαντιστών του Αφγανιστάν και του Κασμίρ σε όλη την εικοσαετία ’80 και΄90 και μέχρι τον Σεπτέμβριο 2001, παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ είχαν αποσύρει την υποστήριξή τους σ’ αυτούς.
Παρόμοια, η υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κυβέρνηση της Τουρκίας διέπραξε το ίδια σφάλμα να παρέχει χωρίς διάκριση την υποστήριξή της στους αντικαθεστωτικούς στη Συρία ακόμη και μετά την μερική μεταστροφή της πολιτικής των ΗΠΑ και την κήρυξη πολέμου κατά του «Ισλαμικού Κράτους» τον Αύγουστο του 2014, με σκοπό να εξευμενίσει την διεθνή κοινή γνώμη, όταν οι εικόνες και τα βίντεο με τις αγριότητες των ισλαμιστών τζιχαντιστών πρόβαλαν στα κοινωνικά δίκτυα,
Η τήρηση των προφάσεων, για την συντήρηση της επίφασης Δικαιοσύνης και ηθικής, είναι απαραίτητη στην διεθνή πολιτική και οι Δυτικές Δυνάμεις φροντίζουν  να σέβονται αυτόν τον κανόνα.Τα μεσαιωνικά πελατειακά κράτη της Μέσης Ανατολής δεν διαθέτουν όμως την απαραίτητη πείρα και συχνά συνεχίζουν να εκπαιδεύουν και να εξοπλίζουν τους αντιπάλους των περιφερειακών ανταγωνιστών τους, τακτική που δεν είναι ανεκτή μακροπρόθεσμα σ’ ένα κόσμο όπου η ειρηνοφιλία έχει υιοθετηθεί ως ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της σύγχρονης κοσμοθεωρίας
Σχετικά με την πρόσφατη συνεργασία μεταξύ Μόσχας και Αγκύρας στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, η εκπληκτική αυτή εξέλιξη φωτίζει επίσης τις βαθύτερες διαιρέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας στην πολιτική απέναντι της Συρίας.
Μετά την αμερικανική μεταστροφή από την πολιτική της «αλλαγής καθεστώτος» στη Συρία τον Αύγουστο του 2014, όταν το «Ισλαμικό Κράτος» κατέλαβε την Μοσούλη και το Ανμπάρ στο Ιράκ και απειλούσε την πρωτεύουσα Ερμπίλ ενός άλλου πιστού συμμάχου των ΗΠΑ, του Μασούντ Μπαρζανί, στο πλούσιο σε πετρέλαιο Ιρακινό Κουρδιστάν, η Ουάσιγκτον προήγαγε τους Κούρδους σε βασικό όργανο της πολιτικής της στη Συρία και στο Ιράκ.       
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο πόλεμος στη Συρία και στο Ιράκ είναι μια τριμερής σύρραξη μεταξύ Σουνιτών Αράβων, Σιιτών Αράβων και Σουνιτών Κούρδων. Μετά την κήρυξη του πολέμου εναντίον των Σουνιτών του «Ισλαμικού Κράτους», οι ΗΠΑ υποστήριξαν την υπό Σιϊτική ηγεσία κυβέρνηση του Ιράκ, αλλά οι Σιίτες ΄Αραβες του Ιράκ δεν κρίνονται  αξιόπιστοι σύμμαχοι των ΗΠΑ επειδή τελούν υπό την επιρροή του Ιράν.
Κατά συνέπεια στις ΗΠΑ δεν έμενε άλλη επιλογή από το να κάνουν τους Κούρδους το βασικό όργανο της πολιτικής τους στη Συρία και στο Ιράκ όταν οι Σουνίτες Τζιχαντιστές παρέβησαν την δικαιοδοσία τους στη Συρία και επιτέθηκαν σε περιοχές του Ιράκ, από όπου οι ΗΠΑ είχαν αποσύρει τα στρατεύματά τους το 2001.
Οι με αμερικανική υποστήριξη Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που είναι στα πρόθυρα απελευθέρωσης της Ράκας, πρωτεύουσας του «Ισλαμικού Κράτους», δεν είναι παρά Κούρδοι πολιτοφύλακες, με μια συμβολική παρουσία Αράβων μισθοφόρων για να τους δίνει την εμφάνιση αντιπροσωπευτικού σώματος.
΄Οσον αφορά τους περιφερειακούς παράγοντες στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία και τα λοιπά κράτη του Κόλπου μπορεί να μην έχουν σοβαρές επιφυλάξεις γι’ αυτήν την στενή συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων στη Συρία και στο Ιράκ, επειδή τα κράτη του Περσικού Κόλπου τείνουν να βλέπουν τις περιφερειακές συγκρούσεις με τον φακό της ιρανικής Σιϊτικής απειλής.
Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, ανησυχεί περισσότερο για τις κουρδικές χωριστικές τάσεις στις νότιο-ανατολικές επαρχίες της παρά για το Σιϊτικό  Ιράν. Και ιδιαίτερα τώρα που οι Κούρδοι πραγματοποίησαν ένα δημοψήφισμα στο Ιράκ, παρά την διεθνή πίεση εναντίον μιας τέτοιας αλόγιστης ενέργειας.
Τελικά, είναι εξαιρετικά απίθανη οποιαδήποτε ριζική  μεταβολή της  καθιερωμένης από την εποχή  του Μουσταφά Κεμάλ πολιτικής του τουρκικού πολιτικού κατεστημένου για  την παροχή ανεπιφύλακτης  υποστήριξης στην πολιτική της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Αλλά μετά την απιστία της Ουάσιγκτον να δώσει την υποστήριξή της στους Κούρδους εναντίον των πληρεξουσίων της Τουρκίας στη Συρία είναι πολύ πιθανό ότι η υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κυβέρνηση της Τουρκίας μπορεί να προσπαθήσει να ισορροπήσει τις σχέσεις της μεταξύ των αντιπάλων της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.
---------------
*Ο Nauman Sadiq είναι νομικός, γεωπολιτικός αναλυτής εστιασμένος στις περιοχές Αφγανιστάν-Πακιστάν και Μέση Ανατολή, στην νέο-αποικιοκρατία και τον πετρο-ιμπεριαλισμό.


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πυρά Στίγκλιτς κατά της παγκοσμιοποίησης


«Πρέπει να δοθεί ξανά η (χαμένη) αξιοπρέπεια στους οικονομικά παραγκωνισμένους. Η επιτυχία του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ και του Κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (ΑfD) oφείλεται στην εξέγερση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης.

Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η παγκοσμιοποίηση λειτουργεί τέλεια για τις επιχειρήσεις και τους πλούσιους, αλλά όχι και για τους υπόλοιπους. Εάν συγκρίνουμε τους οικονομικά παραγκωνισμένους (στην Γερμανία) με τους ψηφοφόρους του Ντόναλντ Τραμπ, θα δούμε μεγάλες ομοιότητες», είπε μεταξύ άλλων ο αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Süddeutsche Zeitung».

Ειδικά για την Γερμανία επισήμανε ότι «υπάρχει ένας οικονομικά δικαιολογημένος φόβος. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι κερδίζουν ελάχιστα, των οποίων το εισόδημα εδώ και χρόνια παραμένει στάσιμο και είναι πολύ δυστυχισμένοι.

Η οικονομική ανασφάλεια και οι φόβοι δημιουργούν με τη σειρά τους φόβο μπροστά στο ξένο: Γι΄ αυτό και η ξενοφοβία και το μίσος κατά των προσφύγων έχει λάβει τρομερές διαστάσεις. Οι κυβερνήσεις υποτίμησαν πόσο σημαντικός είναι ένας ευπρεπής μισθός για την αξιοπρέπεια των πολιτών. Γι' αυτό είναι αναγκαία μια αλλαγή πολιτικής, ώστε να βοηθηθούν οι οικονομικά παραγκωνισμένοι. Η Γερμανία θα πρέπει να αυξήσει το εισόδημα των πολιτών οι οποίοι κερδίζουν λίγα ή μέτρια. Πρέπει, επομένως, να αυξηθούν οι βασικοί μισθοί, διότι είναι πολύ χαμηλότεροι από εκείνους της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ. Δεν αποτελεί, όμως, πειστική απάντηση στα προβλήματά μας η άνευ όρων αύξησή τους», πρόσθεσε ο Γιόζεφ Στίγκλιτς.

Ο Αμερικανός νομπελίστας τόνισε, επίσης, ότι «μία δυνατότητα για να συμμετάσχουν οι παραγκωνισμένοι στην αναπτυσσόμενη οικονομία είναι ένα επενδυτικό πρόγραμμα στις υποδομές, αφού λεφτά για επενδύσεις υπάρχουν στην Γερμανία, δεδομένου ότι έχει πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της».

Ο Θρίαμβος του Βλαντίμιρ Πούτιν


του Nicolas Bonnal, Dedefensa org, Reseau International, 7-10-17

H επίσκεψη του βασιλιά Σαλμάν της Αραβίας στη Ρωσία, που ανακοινώθηκε ως σημαντική, αποδεικνύεται  πως όντως ήταν σε υπερθετικό βαθμό, τόσο ως σύμβολο όσο και ως ουσιαστικός παράγων υπολογισμού των νέων σχέσεων επιρροής στην Μέση Ανατολή.
Προτιμούμε πράγματι την χρήση του όρου σχέσεις επιρροής αντί  του κλασσικού « σχέσεις  ισχύος», απλώς για να υπογραμμίσουμε το προφανές ότι η επιρροή σήμερα, όπως και η επικοινωνία, έχουν ένα ρόλο βασικό, στην ουσία αποφασιστικό. Δεν ζούμε πλέον σε μιαν εποχή της γεωπολιτικής αλλά σε μιαν εποχή που χαρακτηρίζουμε ως της «Ψυχοπολιτικής».
Στην περίπτωση της Ρωσίας, η ισχύς ( η ρωσική επέμβαση στη Συρία) δεν ήταν και δεν είναι ένας ευθύς παράγων πίεσης στους διάφορους δρώντες, για να τους κάνει να στραφούν προς την Μόσχα, αλλά ένας έμμεσος παράγων ενίσχυσης της επιρροής, της έλξης που ασκεί η Μόσχα επ’ αυτών. Η σχέση δεν είναι τόσο αυτή του καταναγκασμού, που μια δύναμη ασκεί σε μιαν άλλη (την ισχύ), όσο αυτή της επίδειξης της, στην οποία η άλλη πλευρά είναι ευαίσθητη, (επιρροή).
Από αυτή την άποψη ο Σαουδικός παράγων είναι ακόμη πιο σημαντικός και πιο πειστικός. Δεν είναι η ώρα ούτε ενδιαφέρει να πει κανείς ότι η Σαουδική Αραβία είναι πλέον «σύμμαχος της Μόσχας» και ακόμη λιγότερο  «φίλος της Μόσχας», ιδιαίτερα όταν αυτοί οι προσδιορισμοί έχουν πολύ σχετική αξία στην διπλωματία, πολύ περισσότερο όταν η επιρροή και η επικοινωνία κατέχουν την θέση που έχουν. Αντίθετα, στο επίπεδο του συμβόλου, το οποίο είναι ένα μέτρο εξαιρετικά σημαντικό της επιρροής, σημειώθηκε μια κίνηση θεμελιώδους σημασίας. Η απόδειξη παρουσιάστηκε με τον κατάλογο των συμφωνιών που αφορούν στους εξοπλισμούς. Πρόκειται για τον τομέα-κλειδί  σχέσεων αποκλειστικότητας από το 1945 με τους Αγγλοσάξονες ( ΗΠΑ κυρίως, Βρετανία πολύ λιγότερο - και την Γαλλία πρόσφατα και συμπληρωματικά- αποκλειστικών σχέσεων ασφάλειας της Αραβίας με το Δυτικό στρατόπεδο. Αυτή η αποκλειστικότητα μπήκε υπό αμφισβήτηση δομικά με την ρώσο-σαουδική συμφωνία, που αφορά σημαντικά και δομικής σημασίας συστήματα ( τους πυραύλους εδάφους-αέρος S-400) και τις προοπτικές συνεργασίας (ρωσική υπόσχεση βοήθειας στην ανάπτυξη τεχνολογιών που θα επιτρέψουν στην Σαουδική Αραβία να αποκτήσει μια βιομηχανία όπλων.)
Δεν θα αποδώσουμε ιδιαίτερη άμεση σημασία στα γεγονότα από την πρακτική άποψη, ακόμη και στις προοπτικές, δοθέντος ότι όλα αυτά πρέπει να συγκεκριμενοποιηθούν. Αλλά το σύμβολο είναι σημαντικό σε ότι αφορά το μήνυμα που οι Σαουδάραβες απευθύνουν στις ΗΠΑ και στο Δυτικό στρατόπεδο. Μήνυμα που έχει την σημασία μιας διαπίστωσης γεγονότος επιβεβαιωμένου, όχι απλά πρόβλεψης, ή μέσου πίεσης ή απειλής: «Τελείωσε, δεν είστε πια οι παιδαγωγοί της περιοχής και αυτό θα έχει καθοριστικές συνέπειες για τις σχέσεις μας.»
Φυσικά αυτός ο ίδιος τομέας των εξοπλισμών χρησιμοποιείται στο δημοσίευμα του Zero Hedge της 5ης Οκτωβρίου, που παρατίθεται πιο κάτω, για να καταδείξει τον θρίαμβο της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή στην συμβολική στιγμή της δεύτερης επετείου της ρωσικής επέμβασης στη Συρία, πειστικά εξ άλλου εξεικονιζόμενου από τις αποφασιστικές επιτυχίες στο μέτωπο. Περιέργως οι Ρώσοι επέδειξαν στην Συρία το αντίθετο αυτού που κηρύσσουν ακούραστα από πενταετίας, ότι η η δύναμη των όπλων δεν μπορεί να είναι το μέσο για την λύση της κρίσης. Βέβαια, η ρωσική επιτυχία που επέφερε την αποφασιστική ανανέωση της ισχύος του συριακού στρατού δεν τερματίζει την σύρραξη, αλλά ήταν το εργαλείο της ριζικής ανατροπής που επιτρέπει να πιστεύουμε στην δυνατότητα μιας ειρήνευσης, της οποίας οι Ρώσοι θα είναι οι απολύτως απαραίτητοι παιδαγωγοί. Το πρακτορείο Zero Hedge συνοψίζει λοιπόν αυτή την νέα πραγματικότητα με αυτή την ειρωνική παρατήρηση:
«Αυτό σημαίνει ότι μετά το Ιράν και την Τουρκία, η ρωσική πολεμική μηχανή επεκτάθηκε προς την Σαουδική Αραβία, η οποία ωστόσο είχε ακόμη παραγγείλει αμερικανικά οπλικά συστήματα αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων αυτό το καλοκαίρι.
Θα είναι το Ισραήλ ο επόμενος στον κατάλογο των αγοραστών ρωσικών όπλων;»

Η παρατήρηση είναι ειρωνική αλλά το ερώτημα δεν είναι αβάσιμο. Κατά την γνώμη μας υπάρχει μια πραγματική δυνατότητα ανάπτυξης σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ και στο επίπεδο των εξοπλισμών,  με την δεδομένη πολύπλοκη υφή των σχέσεων των δύο χωρών και την πολιτική της Ρωσίας δυνάμενη να δημιουργήσει μιαν εντελώς νέα κατάσταση στην Μέση Ανατολή. Εξ άλλου, δεν είναι η στιγμή, πως θα το έλεγε κανείς –κατάλληλη;
Φυσικά, καθώς το ένα εξηγεί το άλλο, η διεύθυνση της αμερικανικής πολιτικής τελεί σε κατάσταση αδυναμίας και κατατεμαχισμού που δύσκολα θα μπορούσε να ανασυνταχθεί και να αντιδράσει. (Φαινόμενο «Ουάσιγκτον- η-τρελή», πίσω από ένα πρόεδρο παραγωγό αταξίας, ενός αστέρα τηλεθεάματος, με την παραστατική διαπίστωση της διευθύντριας του δικτύου Russia Today, Μαργαρίτας Σιμονιάν: «Δεν υπάρχει πλέον μια μοναδική Ουάσιγκτον (κέντρο της αμερικανικής εξουσίας). Υπάρχουν πολυάριθμες μικρές Ουάσιγκτον πού εργάζονται η μια εναντίον των άλλων.»
Είναι αρκετά πιθανό ότι οι ΗΠΑ θα αναγκασθούν να ακολουθήσουν μια περισσότερο αμυντική στάση, προσπαθώντας να διατηρήσουν ότι τους μένει από πιέσεις γραφειοκρατίας και διαφθοράς για να διασώσουν ότι θα τους περιερχόταν ως «μερίδιό τους στην αγορά» της Αραβίας (αντί της αποκλειστικής νομής της). Αλλά οι καιροί πέρασαν από τότε που μπορούσαν να επαναφέρουν έναν δύστροπο σύμμαχο στον «ίσιο δρόμο» της αποκλειστικής προμήθειας αμερικανικού οπλισμού. Το είδαμε αυτό με το τουρκικό πείσμα για την αγορά αυτών των ίδιων S-400, παρά τις τρομερές πιέσεις του ΝΑΤΟ εναντίον αυτής της προμήθειας.
΄Οπερ σημαίνει ότι η επιτυχία του Πούτιν είναι τέτοια ώστε να μπορούμε να μιλάμε για «θρίαμβο». Σε κάθε περίπτωση, η θέση των Ρώσων είναι πρωτότυπη: Δεν πρόκειται καθόλου για κυριαρχία, με μια στάση ενεργητική, αν όχι και επιθετική, με τις τακτικές του καταναγκασμού και την ηγεμονική συμπεριφορά. Η προσοχή εστιάζεται πρωτίστως στα ρωσικά συμφέροντα, με την μοναδική φροντίδα της συμμετοχής στον έλεγχο μιας καταστάσεως την οποία η Ρωσία κρίνει πολύ επικίνδυνη για την περιοχή και κάτ΄ επέκταση για την ίδια, εάν δεν ληφθούν μέτρα αντιμετώπισής της. Αυτή η στάση υπαγορεύει κατά συνέπεια μιαν επέμβαση, η οποία θα πρέπει να γίνει μέσα στα νόμιμα πλαίσια και να μη δημιουργεί την εντύπωση ηγεμονισμού.

Είναι λοιπόν «με την αξία τους» που οι Ρώσοι οικοδόμησαν μέσα σε 3-4 χρόνια μια τεράστια βάση επιρροής, φέρνοντας με το μέρος τους εμπλεκόμενους εξαντλημένους από την αναταραχή που προκαλούν οι ΗΠΑ, το Δυτικό Μπλοκ και το Σύστημα. Ο θρίαμβος του Πούτιν του αξίζει, αλλά είναι κυρίως σύμφωνος με την λογική απέναντι στην κοινωνική προοδευτική  ανισορροπία του Δυτικού Στρατοπέδου.
 Ας ελπίσουμε μονάχα, για το καλό τους, ότι οι Ρώσοι δεν θ’ αλλάξουν στάση, ότι η επιτυχία δεν θα τους κάνει να χάσουν την αίσθηση του μέτρου και αυτό το είδος της φυσικής μετριοφροσύνης που χαρακτηρίζει την διπλωματία τους, κρατώντας την αυστηρά μέσα στο πλαίσιο των κανόνων ενός κόσμου πολυκεντρικού, παράλληλα με μια θαυμαστή σταθερότητα στη δράση.


Ο Νικολά Μπονάλ είναι γνωστός Γάλλος συγγραφέας και δημοσιογράφος, πτυχιούχος του περίφημου Ινστιτούτου Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού και ανωτέρου πτυχίου φιλολογίας.


Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates