Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ Ή ΟΧΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ;

bike tracks
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κραυγές Αμερικανο-Γερμανικού Διαζυγίου Γκρεμίzoυν Όνειρα Γερμανικού Imperium - Δράστης και πάλι ο Αμερικανός πρεσβευτής

Του  Μιχαήλ Στυλιανού

Το θέμα ξένης ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις της Γερμανίας εκρήγνυται και πάλι στους τίτλους των γερμανικών εφημερίδων και στην αρτηριακή πίεση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας -αλλά όχι αυτή την φορά ως εκ της  συμμαχικής επιδημίας υπονοιών,περί ρωσικής υποστήριξης σε κόμμα της αντιπολίτευσης.
Την θρυαλλίδα στις εκρήξεις αγανάκτησης, κατά της βάναυσης πλέον ξένης ανάμειξης στην πολιτική  της Γερμανίας, έθεσε αυτήν την φορά  ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Βερολίνο κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ, με επιστολή του σε γερμανικές επιχειρήσεις. Κατά ειρωνική συγκυρία, η αναστάτωση των Γερμανών για την αμερικανική επέμβαση στην πολιτική τους, συνέπεσε χρονικά με την επίσκεψη πιέσεων της κ. Μέρκελ στην Αθήνα, για την υπερψήφιση της συνθηκολόγησης των ιθαγενών υπηκόων της στο Μακεδονικό.
Οι επιστολές του Αμερικανού διπλωμάτη στάλθηκαν στις  επιχειρήσεις που συμμετέχουν στην εγκατάσταση και λειτουργία του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου Nord Stream2, και τους προειδοποιούν για τον κίνδυνο των αμερικανικών κυρώσεων που τις απειλεί, εάν επιμείνουν στην εμπλοκή τους με τον αγωγό.
 Το έργο εγκατάστασης αυτού του αγωγού, υποθαλάσσιου στην Βαλτική και συνολικού μήκους 1.250 χιλιομέτρων περίπου, που θα διπλασιάσει την γερμανική εισαγωγή αερίου από την Ρωσία, έχει από τριετίας τουλάχιστον κινήσει εκστρατεία  ματαίωσης του από την Ουάσιγκτον, συνεπικουρούμενη από χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία και η Ουκρανία, ωθούμενες από ιδιαίτερα δικά τους κίνητρα.
Η κυβέρνηση Τραμπ ανέβασε τους τόνους και την δραστικότητα αυτής της εκστρατείας, με το επιχείρημα ότι, με τον δεύτερον αυτόν αγωγό, θα αυξηθεί η ενεργειακή εξάρτηση τη Γερμανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών από την Ρωσία και θα ενισχυθούν έτσι οι ρωσικές δυνατότητες επηρεασμού της ευρωπαϊκής πολιτικής. Ο Πρόεδρος Τραμπ προειδοποίησε για την επιβολή κυρώσεων σε συμμετέχουσες (γερμανικές και αυστριακές) επιχειρήσεις.
Γερμανοί και άλλοι σχολιαστές αποδίδουν την κλιμάκωση της αμερικανικής εκστρατείας εναντίον των ρωσικών αγωγών, όχι στα συνηθισμένα στις ΗΠΑ αντιρωσικά ανακλαστικά, αλλά στην εμποροκρατική πρόθεση του Προέδρου Τραμπ να επιβάλει  στις χώρες-συμμάχους στην Ευρώπη την εισαγωγή και κατανάλωση αμερικανικού υγραερίου σχιστολιθικής προέλευσης, αν και διπλάσιου κόστους από το ρωσικό, ως εκ των δαπανών μεταφοράς.                                                                
Πρόσφατη ανακοίνωση της Καγκελαρίου Μέρκελ ότι θα διαμορφωθεί  ένας γερμανικός λιμένας για την εξυπηρέτηση εισαγωγών αμερικανικού υγραερίου, δεν πέτυχε να κατευνάσει την Ουάσιγκτον, όπως προκύπτει από την επιστολογραφία του πρεσβευτή Ρίτσαρντ Γκρένελ.
Οι επιστολές του στις γερμανικές επιχειρήσεις πυροδότησαν έκρηξη του βραστήρα των γερμανικών αισθημάτων για την μεγάλη υπερατλαντική σύμμαχο, με πρωτάκουστης οξύτητας φρασεολογία, περί «πρόκλησης», «απειλής» και ηγεμονισμού. Τα σχόλια χαρακτήριζαν την ενέργεια ως πρωτοφανή απειλή για την λειτουργία των γερμανικών επιχειρήσεων. Ανακοίνωση της αμερικανικής πρεσβείας δεν πέτυχε να ηρεμήσει τα πνεύματα –εάν σε αυτό απέβλεπε. Απλά διαβεβαίωσε ότι οι επιστολές δεν συνιστούσαν απειλή, αλλά απλώς υπενθύμιζαν την απόφαση της Ουάσιγκτον για την επιβολή κυρώσεων…
Σχολιαστές, Γερμανοί και φίλων χωρών, εκφράζονται με  συγκρατημένη φρίκη για την «ωμή παραβίαση», από τον Αμερικανό πρεσβευτή στο Βερολίνο,  της Σύμβασης της Βιέννης του 1964, που ορίζει ότι διπλωμάτες διαπιστευμένοι σε ξένη χώρα οφείλουν να τηρούν αυστηρά την υποχρέωση μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις της. Και υπενθυμίζουν ότι θεμελιώδης κανόνας ασκήσεως της αποστολής κρατικού εκπροσώπου στην αλλοδαπή είναι η διακριτική  παρουσία και προσπάθεια προώθησης των θέσεων της χώρας που εκπροσωπεί. Τα σχετικά σχόλια συγκλίνουν τελικά στην διάγνωση της «διάλυσης του δι-Ατλαντικού Συνεταιρισμού», και κατηγορούν τον Πρόεδρο Τραμπ ως υπαίτιο για το τραγικό ναυάγιο.
Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ απέστειλε τον κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ ως πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Βερολίνο, όπως έστειλε τον κ. Πάϊατ από το Κίεβο στην Αθήνα, τον κ. Φρίντμαν και την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, τον κ. Κουρτ Βόλκερ (ή Φόλκερ;) ειδικό αντιπρόσωπο στην Ουκρανία και τον κ. Τζέιμς Τζέφρυ στην Συρία. Είναι επίσης γεγονός ότι όλοι οι ως άνω Αμερικανοί διπλωμάτες εκφράζουν πιο απερίφραστα την αμερικανική εκδοχή της διπλωματίας –όπως εξ ίσου απροσχημάτιστη είναι η πολιτική και ο τρόπος που εκφράζεται ο Πρόεδρος Τραμπ.
Οι επιστολές του κ. Γκρένελ δεν είναι το πρώτο δείγμα διπλωματικής εκπροσώπησης αυτού του στυλ. Προηγούμενες ψυχικές ταραχές είχε προκαλέσει μήνυμά του στο Τουίτερ, που συνιστούσε στις γερμανικές επιχειρήσεις να θέσουν τέρμα στις συναλλαγές τους με το Ιράν, αν θέλουν να αποφύγουν αμερικανικές κυρώσεις. Αργότερα, εξαγρίωσε τον γνώριμό μας κ. Μάρτιν Σούλτς, τότε αρχηγό του SPD, η παραδοχή του Αμερικανού πρεσβευτή, σε συνέντευξη σε αμερικανικό όργανο ενημέρωσης, ότι θέλει να ενισχύσει και άλλους συντηρητικούς εκτός Γερμανίας. Συνολικά η όλη πολιτεία του πρεσβευτή  της κυβέρνησης Τραμπ στο Βερολίνο έχει τραυματίσει βαθύτατα τις γερμανικές ευαισθησίες, με την επίδειξη έλλειψης σεβασμού στον κώδικα της μη ανάμειξης στα εσωτερικά ξένης χώρας…
Το τραύμα είναι τόσο πιο βαθύ και οδυνηρό, όσο έχει καταρρίψει το βελούδινο κάλυμμα της υποκρισίας, υπό το οποίο -και υπό τα δουλικά χαμόγελα της Καγκελαρίου στις επίσημες συναντήσεις-  οι γερμανικοί μηχανισμοί , ενδεικτικότερα της ενημέρωσης, δεν έπαψαν να διεξάγουν μια λυσσώδη πολεμική εναντίον του κ. Ντόναλντ Τραμπ, ως υποψηφίου και μέχρι σήμερα -σε συγχορδία με τα βρετανικά, αμερικανικά και άλλα όργανα της ορχήστρας του υπερκράτους. Τον ακροατή των δελτίων της Ντώϋτσε Βέλλε δεν παύει να εντυπωσιάζει η γερμανική αδημονία για την παραπομπή του Προέδρου Τραμπ στην διαδικασία καθαίρεσης, για την εξέλιξη της οποίας ρωτά κάθε τόσο ανταποκριτές και σχολιαστές ο Βρετανός κ. Τόμας, παρουσιαστής του πρωινού δελτίου  ειδήσεων του γερμανικού εθνικού δικτύου.
Ωστόσο και προ της εκλογής του Προέδρου Τραμπ, μόνο το βελούδινο προπέτασμα απέμενε από το παλαιό -και  ανεκτίμητο για το 4ο Ράιχ- διατλαντικό ειδύλλιο. Τα συντριπτικά αμερικανικά πρόστιμα πολλών δισεκατομμυρίων στην Φολκσβάγκεν και στην Ντώυτσεμπανγκ παρείχαν ρεαλιστικότερη απεικόνιση της πραγματικότητας του διατλαντικού δεσμού. Η ανακάλυψη ότι το NSA, αμερικανικό σύστημα παγκόσμιας ωτακουστικής παρακολούθησης των πάντων, δεν εξαιρούσε  ούτε την ίδια την αρχισύμμαχο Καγκελάριο της Ενωμένης Ευρώπης, κατέδειξε τον τρόπο απόκτησης σκοτεινών μυστικών ενοχής και άρα πολύτιμων όπλων εκβιασμού, στο κανιβαλικό ( και ενδο-συμμαχικά) στάδιο του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
(Η υφαρπαγή της ΄Αλστομ, γαλλικής βιομηχανικής κορωνίδας, (πυρηνικοί αντιδραστήρες- Υπερταχείς σιδηρόδρομοι κ.λ.π.), η απειλή κλεισίματος της Ρενώ με το σκάνδαλο Γκόζν στην Ιαπωνία, οι απειλούμενες Airbus, Sanofi, Avensis και Societe Generale, στην λίστα των ίδιων συμμαχικών επιδόσεων καταλογίζονται από τους τελικά επαληθευόμενους συνωμοσιολόγους.)
Σε πείσμα αυτής της όχι τόσο ενάρετης συμμαχικής  πραγματικότητας, η κατάρριψη από τη κυβέρνηση Τραμπ του βελούδινου μανδύα ενός ακατάλυτου συμμαχικού ειδυλλίου αποτελεί συντριπτικό πλήγμα κατά της στρατηγικής του γερμανικού ιμπεριαλισμού -ο οποίος, υπό την κάλυψη αυτού του μανδύα και  ως ηγετική δύναμη του ευρωπαϊκού σκέλους της συμμαχίας, αφέθηκε να κυριαρχήσει της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.
Η οποία -ΕΟΚ-ΕΕ- πρέπει να σημειωθεί -για την αφύπνιση των αθεράπευτα και αριστερών ευρωτευμένων- είναι γέννημα χιτλερικού σχεδιασμού και αμερικανικής υπαγόρευσης, προκειμένου να αποτελέσει το πολιτικό συμπλήρωμα του ΝΑΤΟ, για την ασφαλέστερη πρόσδεση της Δυτικής Ευρώπης στο αμερικανικό άρμα, κατά τον Ψυχρό πόλεμο.
Με την ΕΕ ως βάσιν εξόρμησης, το γερμανικό Ράιχ συνέχισε από το 1991- και συνεχίζει- την πατροπαράδοτη «ντράγκ ναχ όστεν» (επέλαση  στην Ανατολή), όπου στην Ουκρανία μεν την σταμάτησε η κ. Βικτώρια Νούλαντ, με την ιστορική εντολή «fuck E.U» στον κ. Πάϊατ, επιμένει όμως προς την πλευρά των Βαλκανίων-Μεσογείου, μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, με Κροατία, Βοσνία, Σκόπια και Ελλάδα…
*****                                                                                                               
Οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης αποκάλυπταν προχτές ότι ο Πρόεδρος Τραμπ , τρομάζει επαναληπτικά τους συνεργάτες του μιλώντας για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, ως πολυδάπανο και άχρηστο οργανισμό  και το δημοσίευμα έχει ήδη κινήσει στις ΗΠΑ συζήτηση μεταξύ οπαδών και αντιπάλων του Προέδρου. Το  ΝΑΤΟ, ηλικίας πλέον 70 ετών, είναι ο «αμυντικός οργανισμός» της Ατλαντικής Συμμαχίας, στον οποίο η γερμανική ηγεσία -ως η κεντρική, «ισχυρότερη και πιο υπολογίσιμη σύμμαχος»- είδε έναν ετοιμοπαράδοτο Δούρειο ΄Ιππο για την εκπλήρωση των εθνικών της αυτοκρατορικών ονείρων, σε μελλοντική περίοδο αμερικανικής χαλάρωσης ενδιαφέροντος και στρατιωτικής σύμπτυξης από την Ευρώπη..
 Ενώ η εξομολόγηση του Προέδρου Τραμπ δεν προαναγγέλλει την επικείμενη διάλυση του ΝΑΤΟ, και μόνη όμως η δηλωμένη επιθυμία του και το απλώς αιωρούμενο ενδεχόμενο -σε συνάρτηση με τον τερματισμό των γερμανικών ερώτων συμφέροντος με την Ουάσιγκτον και με άλλα παράλληλα πλήγματα στο εσωτερικό οικονομικό, κοινωνικό, και πολιτικό πεδίο αλλά και σε ευρωπαϊκή κλίμακα- αναγγέλλουν την επερχόμενη ερείπωση των αθεράπευτων παθολογικών αυτοκρατορικών ονείρων.
Συμπερασματικά, η απροσδόκητα άχαρη πτώση του πολιτικού άστρου της ΄Ανγκελα Μέρκελ, μοιάζει να συνοδεύεται από εξελίξεις που τείνουν να παρουσιάζουν ταπεινωτική εικόνα του «ευρωπαϊκού ηγεμόνα», ως ενός ακόμη υποζυγίου υπό το μαστίγιο της Ουάσιγκτον. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο ακροδεξιός Μίκης και ο εθνικιστής Ελύτης

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκη *
Ο Έλληνας πρωθυπουργός μιλώντας στην εκδήλωση «Το στοίχημα της Συμφωνίας των Πρεσπών», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (13/1/2019) χαρακτήρισε «γνωστούς ακροδεξιούς» και «εθνικιστικούς κύκλους» όλους όσους δεν συμφωνούν με την Συμφωνία των Πρεσπών, όλους αυτούς που είναι αντίθετοι στο απλόχερο μοίρασμα πολιτισμικής κληρονομιάς αιώνων και της λέξεως «Μακεδονία» στην οριστική ονομασία των Βόρειων γειτόνων μας. 
Ό Έλληνας πρωθυπουργός προφανώς θεωρεί πως η απόφαση του να υπογράψει την Συμφωνία των Πρεσπών είναι οπωσδήποτε ορθή και ας είναι εντελώς αντίθετοι επτά τουλάχιστον στους δέκα Έλληνες πολίτες
Το αναμφισβήτητο αυτό γεγονός τον εμποδίζει να προκηρύξει δημοψήφισμα για την έγκριση ή την απόρριψη της Συμφωνίας των Πρεσπών από τον Ελληνικό λαό.  Το γεγονός αυτό τον οδηγεί στην ψυχρή καταστρατήγηση όλων των δημοκρατικών διαδικασιών και της λαϊκής κυριαρχίας που διαφημίζει συνεχώς ο ίδιος, το κόμμα του και η ευρύτερη «αριστερή» παράταξη στην οποία ανήκει. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο στέλνει στα τάρταρα όλες τις δημοκρατικές ευαισθησίες που διαχρονικά επικαλείται η αριστερά μέσα στην Ελλάδα!
Πως είναι δυνατόν τα Σκόπια που «οικειοποιούνται» όνομα, ανύπαρκτη γλώσσα και εθνότητα γκριζάροντας πολιτιστική ιστορία ολόκληρων χιλιετηρίδων, να κάνουν δημοψήφισμα -κουτσό, στραβό ή νοθευμένο δεν έχει σημασία. Να ζητούν κοινοβουλευτική πλειοψηφία δύο τρίτων -με γεμάτες ή άδειες βαλίτσες, με πιέσεις ή εκβιασμούς δεν έχει σημασία. 
Πως είναι όμως δυνατόν η Ελλάδα, το θύμα της κλοπής και το λίκνο της δημοκρατίας, όχι μόνο να μην κάνει δημοψήφισμα αλλά να υποχρεώνεται και να «κυρώσει» την συμφωνία άρον-άρον με ανορθόδοξες μεταγραφές βουλευτών και πάρα πολλές άλλες μεθοδεύσεις οι οποίες σίγουρα δεν αποτελούν «δημοκρατικές διαδικασίες»! 
Από πού; Από μια υποτίθεται «αριστερή» παράταξη, η οποία εμπλουτίστηκε δια μεταγραφών, για τις ανάγκες ψήφισης της συμφωνίας, με βουλευτές άλλων κομμάτων οι οποίοι μάλιστα της έσερναν εξάψαλμους στο όχι μακρινό παρελθόν! 
Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, όσοι τολμούν να διαμαρτύρονται για τους απίστευτους αυτούς πολιτικούς ακροβατισμούς βαφτίζονται πάραυτα «γνωστοί ακροδεξιοί» και «εθνικιστικοί κύκλοι».
Έλεος! Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι «Γνωστός ακροδεξιός» ή μήπως ανήκει σε «εθνικιστικούς κύκλους»; 
Ο Οδυσσέας Ελύτης, η Μελίνα Μερκούρη, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, ο Δημήτρης Τσάτσος, ο Αριστόβουλος Μάνεσης, ο Γιάννης Γεωργάκης που το 1992 βροντοφώναξαν πως «Για μας η ψυχή μας είναι τo όνομά μας» μήπως ήταν ακροδεξιοί και μέσα σε εθνικιστικούς κύκλους χωρίς να το γνωρίζουμε; Ή μήπως και γίγαντες του ελληνικού πνεύματος, όπως οι περισσότεροι από τους παραπάνω, ήταν (κατά τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Νίκο Καρανίκα, 3/6/2018) «αμόρφωτα εθνίκια» και δεν το ξέραμε;
Μήπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που το 1993 διακήρυξε «Δεν θα αναγνωρίσουμε κράτος με το όνομα Μακεδονία στα βόρεια σύνορα μας», ήταν και αυτός ακροδεξιός;
Σύμφωνα με την λογική του σημερινού Έλληνα πρωθυπουργού, το πρόβλημα που δημιούργησαν μόνοι τους οι Σκοπιανοί, με την ίδια ακριβώς μεθοδολογία με την οποία οι Τούρκοι άρχισαν να δημιουργούν τις δήθεν γκρίζες ζώνες λίγες δεκαετίες νωρίτερα, πρέπει να επιλυθεί με «επώδυνους συμβιβασμούς»: Μοιράζουμε ανύπαρκτη μακεδονική γλώσσα και ανύπαρκτη μακεδονική εθνότητα – επί πλέον, χαρίζουμε και μια σύνθετη ονομασία που περιλαμβάνει την μαγική λέξη «Μακεδονία». Ακόμα και οι Αλβανοί έβαλαν το χέρι τους προσπαθώντας να περιορίσουν, έστω και λίγο, όσα απλόχερα προσφέραμε εμείς. Ακόμα και οι Βούλγαροι απειλούν να μπλοκάρουν τα Σκόπια σε Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ καλώντας τους να «μην κλέβουν την ιστορία άλλων»!
Με την ίδια ακριβώς λογική του σημερινού Έλληνα πρωθυπουργού, στο προσεχές μέλλον, θα πρέπει να κάνουμε «επώδυνους συμβιβασμούς» με την Τουρκία, την Αλβανία και όποια άλλη χώρα δημιουργεί μονομερώς και αυθαίρετα διάφορες απαιτήσεις εναντίον της χώρας μας!
Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Οι Έλληνες πολίτες έκαναν ήδη δύο μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα για να εκφράσουν την αντίθεση τους στην Συμφωνία των Πρεσπών. Έκαναν ακόμα δεκάδες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος. Την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2019 θα κάνουν στην πλατεία Συντάγματος, στις 2 το μεσημέρι, μια ακόμα. Αυτή όμως θα αποτελεί ένα δημοψήφισμα και κάθε φυσική παρουσία θα αντιστοιχεί και σε μια ψήφο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Με μια Ελληνική σημαία στο χέρι, αφήνοντας στο σπίτι τις προσωπικές κομματικές προτιμήσεις του καθ΄ ενός. Ειρηνικά και με την ήρεμη δύναμη που χαρακτηρίζει την αποφασιστικότητα ενός λαού να μην δημιουργήσει υποθήκες αλυτρωτισμού για τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τις επόμενες γενεές.
Την ίδια αποφασιστικότητα που έδειξε απέναντι στους Γερμανούς κατακτητές κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί επέβαλαν την Βουλγαρική κατοχή στην Μακεδονία. Στις 22 Ιουλίου 1943 εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίοι πραγματοποίησαν μια ανεπανάληπτη για τα δεδομένα της κατοχής συγκέντρωση διαμαρτυρίας αψηφώντας τα όπλα των κατακτητών και πληρώνοντας με αίμα την αποφασιστικότητα τους. 
Μπορεί οι σημερινοί πραγματικοί ή επίδοξοι κατακτητές να άλλαξαν μεθόδους και προσωπεία. Μπορεί να αποφασίζουν για λογαριασμό μας, από σκοτεινά παρασκήνια με ύποπτες πολιτικές συναλλαγές χωρίς να μας υπολογίζουν καθόλου. Μπορεί να υποκρίνονται, να χαμογελούν και να μας χτυπούν στην πλάτη με όμορφα λόγια. 
Η λαϊκή όμως αποφασιστικότητα παραμένει η ίδια – αδιαπραγμάτευτη, ατσάλινη και αταλάντευτη! Και καλείται να το αποδείξει μαζικά για μια ακόμα φορά!
Τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά όσο οι Έλληνες κατεβαίνουν ειρηνικά στους δρόμους «ψηφίζοντας» με την φυσική παρουσία τους εναντίον της «Συμφωνίας των Πρεσπών»!
* Μέλος του ΙΗΑ 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ευρώπη Πέθανε Στην Πρίστινα

του Colonel Jacques Hogard , Geo Strategy, R.Insider, 7-1-19

[Είναι ο τίτλος του βιβλίου του Διοικητή των Γαλλικών Ειδικών Δυνάμεων στην Γιουγκοσλαβία, κατά την εκστρατεία του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας το 1999. Την προσωπική μαρτυρία του για όσα συνέβησαν τότε εναντίον μιας παλαιάς συμμάχου της Γαλλίας συνώψισε σε πρόσφατη ομιλία του στα πλαίσια του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με πρόσκληση του Κέντρου Γεωστρατηγικών Μελετών του Βελιγραδίου, που δημοσιεύεται με τίτλο « Η Ευρώπη πέθανε όταν το ΝΑΤΟ παράνομα ξερίζωσε την καρδιά της Σερβίας». Υπενθυμίζουμε ότι και ο τότε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Γαλλίας, στρατηγός Γκαλουά, είχε προ του θανάτου του, προ τριετίας, προβεί σε αποκαλυπτική συνέντευξη/εξομολόγηση, στην οποία καταδίκαζε το «σφάλμα» της γαλλική συμμετοχής στο έγκλημα, που συνέβη επί προεδρίας του βραβευμένου από τον Πεταίν, «σοσιαλιστή» Φρανσουά Μιτεράν. Την θρυαλλίδα για το ολοκαύτωμα της Γιουγκοσλαβίας έθεσε βέβαια ο γερμανικός εγκέφαλος, με την υποκίνηση ανεξαρτητοποίησης της Κροατίας.                  Η μαρτυρία του συνταγματάρχη Ζακ Ογκάρντ παρουσιάζει επίκαιρο ενδιαφέρον με τα εξελισσόμενα μαγειρέματα μεταξύ ΝΑΤΟ-Ράμα-Χαραντινάϊ- Ζάεφ-Μέρκελ και Σία… Ιδού τι είπε:]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Ως ανώτερος Γάλλος αξιωματικός υπηρέτησα στην «Μακεδονία» και έπειτα στο Κόσσοβο, το πρώτο εξάμηνο του 1999. Όταν μετατέθηκα στην διοίκηση των ειδικών δυνάμεων, τοποθετήθηκα επικεφαλής της ομάδας ειδικών δυνάμεων που επενέβη πριν την γαλλική ταξιαρχία της δύναμης ΚFOR του ΝΑΤΟ.
Όταν μιλάμε για το Κοσσυφοπέδιο, το πλήρες όνομα είναι Κόσσοβο-Μετόχια και δεν μπορείς να αγνοείς το παρελθόν αυτής της περιοχής, το απώτερο παρελθόν, την πολιτισμική και θρησκευτική ιστορία, την ιστορία της Σερβικής και Ορθόδοξης ταυτότητας, πάντοτε παρούσας σε αμέτρητα και πολύ παλαιά μνημεία, εκκλησίες, σερβικά μοναστήρια, που συναντάς σε όλη την επαρχία, αλλά επίσης και στο πρόσφατο παρελθόν της περιοχής  και ιδιαίτερα στα γεγονότα της δεκαετίας 1990, που αποκορυφώθηκαν το 1999, με τον πόλεμο που επιβλήθηκε στην Σερβία, με την υποστήριξη του  ΝΑΤΟ και της  Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στους Αλβανούς  του Ου Τσε Κα . Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν που βρέθηκα και εγώ στο Κόσσοβο, επικεφαλής γαλλικών ειδικών δυνάμεων, υπό βρετανική διοίκηση.


Αυτό που με εντυπωσίασε στο Κόσσοβο το 1999 ήταν, πρώτα από όλα, η πολύ μεγάλη ψευδόλογη πληροφόρηση που προηγήθηκε και δικαιολόγησε την επιδρομή του ΝΑΤΟ. ΄Ηταν πράγματι η λέξη «γενοκτονία», που εξεστόμισε ο Αμερικανός πρόεδρος Κλίντον
και εξειδίκευσε η υπουργός του των Εξωτερικών Μαντλέν Ωλμπράϊτ – η οποία ανήγγειλε και τον μοιραίο και ψεύτικο αριθμό «100 χιλιάδες νεκροί» στο Κόσσοβο- που  υποτίθεται κίνησε την επίθεση του  ΝΑΤΟ στην Σερβία, τον Μάρτιο του 1999, μετά τις απαράδεκτες απαιτήσεις που διατύπωσαν οι σύμμαχοι στους Σέρβους, στην διάσκεψη στο Ραμπουγιέ, οι οποίες τους ανάγκασαν να απορρίψουν τους όρους (υποδούλωσης) που τους έθεταν.
 Αλλά, όπως αποδείχτηκε μετά τον πόλεμο του 1999, ο αριθμός των θυμάτων κάθε προέλευσης, όλων των εθνικών ομάδων, στρατιωτικών και αμάχων, ήταν μικρότερος από 6.000. Που είναι μεγάλος φυσικά, αλλά που καμιά σχέση δεν έχει με «γενοκτονία».
Το δεύτερο που με εντυπωσίασε ήταν η δυσαναλογία των στρατιωτικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν από τον συμμαχικό συνασπισμό εναντίον της μικρής Σερβίας. Ειδικότερα θυμάμαι τους μαζικούς και ατέλειωτους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ο οποίοι προκάλεσαν πάρα πολλά θύματα, για να μην αναφέρουμε τα φυσικά και ψυχικά τραύματα.


΄Ηταν φανερό ότι σκοπός ήταν η  βίαιη αποκοπή της Σερβίας από την επαρχία της του Κοσσόβου, θα μπορούσε να πει κανείς ο ακρωτηριασμός της χώρας από μια από τις σημαντικότερες εδαφικές εκτάσεις της. Και όχι οποιασδήποτε, επειδή ενώ το Κόσσοβο-Μετόχια κατοικείται σήμερα κυρίως  από Αλβανούς, αυτό δεν ήταν πάντοτε έτσι. Η επαρχία αυτή παραμένει πάντοτε για τους Σέρβους ο ιστορικός, πνευματικός και πολιτιστικός πυρήνας της εθνικής τους ταυτότητας.
Η απόφαση 1244 των Ηνωμένων Εθνών του 1999, ( που δεν ανατράπηκε ποτέ και ισχύει πάντοτε) επέτρεψε μεν έναν «ντε φάκτο» διαχωρισμό, μιαν ξεχωριστή διοίκηση για μιαν απροσδιόριστη περίοδο, αλλά σαφώς θυμίζοντας την συμμετοχή του Κοσσόβου στην Σερβική Δημοκρατία. Παρά ταύτα, ο στόχος είχε επιτευχθεί και μετά τους διωγμούς των Σέρβων του 2004, που απέβλεπαν να συνεχίσουν και να επιταχύνουν την εθνοκάθαρση, το σενάριο που εφαρμόστηκε το 2008 απέβλεπε στην πραγματοποίηση  του στόχου που είχε θέσει η αλβανική εξέγερση του Ου Τσε Κα με την συνενοχή του ΝΑΤΟ: Την μονομερή ανακήρυξη «ανεξαρτησίας», της λεγόμενης «Δημοκρατίας του Κοσσόβου».
Το νέο «κράτος» γεννήθηκε έτσι από έναν άδικο  πόλεμο, που προκλήθηκε στην  ευρωπαϊκή ήπειρο εναντίον ενός ευρωπαϊκού κράτους  από  άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ελεγχόμενα εξ αποστάσεως από τις ΗΠΑ, για να «τιμωρήσουν» την Σερβία επειδή θέλησε να διατηρήσει την κυριαρχία της και την εδαφική της ακεραιότητα, αγωνιζόμενη εναντίον μιας ένοπλης εξέγερσης σε μιαν επαρχία της.
Τι θα λέγαμε αύριο στην Γαλλία εάν η περιφέρεια του Seine Saint Denis, που τώρα κατοικείται από Βόρειο-Αφρικανούς, αποφάσιζε να ανακηρυχτεί σε «ανεξάρτητη δημοκρατία»;
Αυτό είναι βασικά το πρόβλημα του Κοσσόβου.
Αυτή η επίθεση του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας για το Κόσσοβο το 1999 αποτελεί μιαν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, μια παραβίαση του σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών, μια καταπάτηση του απαραβίαστου των συνόρων.
Και αυτό το κράτος μαριονέτα  -χωρίς φανερούς πόρους- μη βιώσιμο καθεαυτό- είναι τώρα μια εστία ισχυρών εντάσεων στα Βαλκάνια. Το βλέπουμε κάθε μέρα, η σχεδόν.
Τα Ηνωμένα Έθνη δεν αναγνωρίζουν την λεγόμενη « Δημοκρατία του Κοσσόβου», η οποία δεν αναγνωρίζεται ακόμη από μεγάλο αριθμό κρατών στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων ευρωπαϊκών κρατών, μελών της ΕΕ. Και σχεδόν 10 κράτη που είχαν αναγνωρίσει την  λεγόμενη «Δημοκρατία του Κοσσόβου» τελικά ακύρωσαν την αναγνώρισή της.
Η  απόφαση 1244 των Ηνωμένων Εθνών, η οποία υπενθύμιζε τις βασικές αρχές  της αναπαλλοτρίωτης  ιδιότητας του Κοσσόβου  ως  εδάφους της Δημοκρατίας της Σερβίας, κληρονόμου της Ομοσπονδιακής  Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και  της εντολής αφοπλισμού του Ου Τσε Κα, βιάσθηκε έτσι δύο φορές:
Πρώτα με την μονομερή ανακήρυξη «ανεξαρτησίας» των Αλβανών ανταρτών του Ου Τσε Κα. Και τώρα με την ενέργειά τους να μετατρέψουν την τοπική αστυνομική δύναμή τους σε πραγματικό στρατό. Αυτό το απαγορεύει αυστηρά η πάντοτε ισχύουσα απόφαση 1244 του ΟΗΕ.
Σήμερα οι αρχές του Κοσσόβου εφαρμόζουν μιαν ύπουλη πολιτική διωγμού σε βάρος των μειονοτήτων, Σερβικής, Ρομά και Γκοράνι, ιδιαίτερα εχθρική κατά της διατήρησης ορθοδόξων μοναστηριών και θρησκευτικών κοινοτήτων. Σε καθημερινή βάση  είναι μαρτύριο να είσαι Σέρβος, Ρομά ή Γκοράνι στην επαρχία του Κοσμέτ σήμερα. Κάθε είδους διωγμοί, ενοχλήσεις, αρπαγές και φυσική βία απειλούνται ανά κάθε στιγμή.
Το είδαμε πολλές φορές τελευταία, όπως κατά την επίσκεψη του Σέρβου επίσημου απεσταλμένου Μάρκο Τζούριτς, ο οποίος συνελήφθη αυθαίρετα από την κοσοβάρικη αστυνομία, κατά την επίσκεψη του σε σερβική κοινότητα, όπως και με την σύλληψη του Γάλλου  Αρνώ Γκουγιόν, προέδρου της γαλλικής ΜΚΟ «Αλληλεγγύη Κοσσόβου» και το ξαναείδαμε προ ημερών με την βίαιη επίθεση, ξημερώματα, της ίδιας «αστυνομίας», εναντίον Σέρβων κατοίκων της Κόσσοβκα Μιτρόβιτσα, των οποίων η τύχη αγνοείται μέχρι σήμερα. Και επιπλέον, οι αρχές του Κοσσόβου εισήγαγαν τελευταία υψηλούς φόρους σε όλα τα εισαγόμενα από την κεντρική Σερβία προϊόντα, ακόμη και φάρμακα και τρόφιμα, θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή πολλών Σέρβων στην επαρχία.
Είναι ολοφάνερο ότι η καλούμενη «Δημοκρατία του Κοσσόβου» είναι κάθε άλλο παρά ένα κράτος δικαίου, η δημοκρατικό κράτος, όπου τα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι σεβαστά.
Το γεγονός ότι αυτό το «κράτος-μαριονέτα» συντηρείται με μεγάλα ποσά δημοσίου χρήματος από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι για μένα αιτία ντροπής και αγανάκτησης. Και αληθινά, βλέποντας τον «πρόεδρο» του Κοσσόβου να γίνεται αντικείμενο επίσημης υποδοχής στο Παρίσι, στις τελετές της εκατονταετηρίδας της νίκης του 1918, ήταν λόγος ντροπής για μένα, εγγονό δυο Γάλλων αξιωματικών βαριά πληγωμένων στον Μεγάλο Πόλεμο και μικρανεψιό ενός νέου αξιωματικού που σκοτώθηκε το 1917 στα βόρεια τη Μακεδονίας.
Επιπλέον, έμαθα προχθές ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός ΄Εντι Ράμα παρουσίασε, σε μια συγκέντρωση των κυβερνήσεων της Αλβανίας και του Κοσσόβου στο Πετς την ιδέα ενός «εθνικού σχεδίου ενώσεως της Αλβανίας και του Κοσσόβου». Ο ΄Εντι Ράμα προσκάλεσε τον πρωθυπουργό του Κοσσόβου Ραμούς Χαραντινάι να αρχίσει  την κατάστρωση μιας «κοινής στρατηγικής για την ενοποίηση των Αλβανών μέχρι το 2025». Πάμε για την πραγματοποίηση του παλαιού ονείρου του Πρίζρεν;
Σε κάθε περίπτωση, εγώ προσωπικά ποτέ δεν πίστεψα ότι η «Δημοκρατία του Κοσσόβου» θα έχει μέλλον. Το είπα και το έχω γράψει: Αυτό το κράτος μαριονέτα δεν έχει άλλη διέξοδο, παρά να επανενταχτεί  στην Πατρίδα, Σερβία, ή να συγχωνευτεί με την Αλβανία. Αλλά το δεύτερο θα αποτελούσε μια τόσο  άνομη και απίστευτη  -πραγματική γκανγκστερική αρπαγή (hold-up)- που θα μπορούσε  να γίνει, από τις μαφιόζικες συμμορίες του Κοσσόβου, μόνο με τις ευλογίες των διεθνών οργανισμών. Εάν συμβεί αυτό, τότε θα είναι η αρχή μιας περιόδου μεγάλης αναταραχής σε όλα τα Βαλκάνια.
Εμείς οι Γάλλοι είδαμε τι έγινε το 1871 με την προσάρτηση της Αλσατίας-Λορένης από την Γερμανία. Χρειάστηκαν πενήντα χρόνια, έπειτα ένας πόλεμος και εκατομμύρια νεκρών, για να επιστρέψουν τελικά αυτές οι επαρχίες στην Γαλλία, την πατρίδα τους. Το ίδιο θα γίνει τελικά με το Κόσσοβο. Γι’ αυτό, αν θέλουμε να αποφύγουμε μιαν νέα ανάφλεξη της περιοχής, είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στα θεμελιώδη, που η απόφαση 1244 του ΟΗΕ εκφράζει πολύ καλά με τον τρόπο της.
Το Κόσσοβο-Μετόχια αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Δημοκρατίας της Σερβίας. Το να έχει καθεστώς αυτονομίας είναι απολύτως νοητό, αλλά με σεβασμό της κυριαρχίας του σερβικού κράτους. Το οποίο πρέπει να αποκατασταθεί και η Ε.Ε. θα κερδίσει  σε ανάστημα, βοηθώντας το με όλη την επιρροή της. Αυτό είναι ο μόνος πραγματικός τρόπος να εγγυηθεί μια δίκαιη και ανθεκτική ειρήνη στις μέλλουσες γενεές αυτού του κομματιού της Ευρώπης.

Τέλος, πρέπει να προσθέσω ότι η συμφιλίωση μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων που κατοικούν στο Κόσσοβο θα καταστεί δυνατή μόνο εάν όλη η αλήθεια της ιστορίας αποκατασταθεί και οι ευθύνες του καθενός καταμερισθούν ακριβοδίκαια. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι αναγκαίο, η δικαστική έρευνα που άρχισε το 2013 μέσα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για τα εγκλήματα πολέμου του Ου Τσε Κα και ειδικώτερα το αποτρόπαιο εμπόριο οργάνων, που κατήγγειλε η Έκθεση Dick Marti -και η οποία δικαστική έρευνα αναμενόταν να καταλήξει σε συμπεράσματα το  2015- θα πρέπει να αναδραστηριοποιηθεί και να ολοκληρωθεί.*                                                                              
Επειδή διακυβεύεται η αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πρόβλημα Επιβίωσης για την Ε.Ε. το 2019

του Rostislav Ishchenko, Zero Hedge, 10-1-2019

[ Συντάκτης του άρθρου είναι  ο πρόεδρος του  Ρωσικού Κέντρου Συστημάτων Ανάλυσης και Πρόγνωσης και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του  συνίσταται  στο ότι παρουσιάζει την εικόνα της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης» όπως ειδικό ρωσικό όργανο έρευνας , ανάλυσης και πρόγνωσης  την εκθέτει -προφανώς  και  στους υπεύθυνους κατάστρωσης της ρωσικής πολιτικής. Για το ιστορικό της γένεσης της ΕΕ  και την διάγνωση της  υπαρξιακής κρίσης που διέρχεται τώρα,  αδέκαστος  Δυτικός ιστορικός ερευνητής  θα δυσκολευτεί να διαφωνήσει. Η  πραγματικότητα , πίσω από το πανηγυρικό σκηνικό περί την κοσμογονία της «Ενωμένης Ευρώπης» είναι όπως εκτίθεται –  διπλωματικά καλλωπισμένη. ΄Οσο για την ρωσική άποψη, για την σωστή πορεία αποφυγής  της επερχόμενης «σύγκρουσης του σκάφους της ΕΕ στα βράχια», αυτή εκτίθεται βέβαια σε συζήτηση και στην κρίση  του αναγνώστη.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

H Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μπαίνει στο 2019 με ένα πλήθος άλυτων προβλημάτων, και  επιπλέον σπαρασσόμενη από οξύτατες αντιφάσεις.
To πρώτο και κύριο πρόβλημα είναι ότι η ΕΕ δημιουργήθηκε ως ένας  από τους αμερικανικούς μηχανισμούς  ελέγχου της Δυτικής Ευρώπης. Χωρίς το αμερικανικό Σχέδιο Μάρσαλ χωρίς το άνοιγμα των αμερικανικών αγορών στα ευρωπαϊκά προϊόντα, χωρίς τα αμερικανικά στρατεύματα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, χωρίς το ΝΑΤΟ τελικά, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση δεν θα ήταν δυνατή.
 Είναι αλήθεια αυτό που λέγεται ότι το σχέδιο της ενωμένης Ευρώπης  ήταν, μεταξύ άλλων, στην σκέψη αυτών που το συνέλαβαν, ένας τρόπος  άρσης των γάλλο-γερμανικών αντιθέσεων , προκειμένου να αποτραπούν μελλοντικές συγκρούσεις, σαν αυτές που οδήγησαν στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Αλλά θα πρέπει να έχει κανείς στον νου του ότι η γάλλο-γερμανική ενότητα ήταν αναγκαία  και αποκλειστικά εξυπηρετική για τις ΗΠΑ. Η Βρετανία, αντίθετα, , σε όλη την ιστορία της αγωνιζόταν να κρατήσει την Ευρώπη διαιρεμένη και να αποτρέψει κατάσταση  όπου ένα κράτος ή μιας συμμαχία κρατών θα μπορούσε να κυριαρχήσει στην ήπειρο.
Τις ΗΠΑ χώριζε από την Ευρώπη ένας ωκεανός, όχι κάποια στενά. Επιπλέον αυτές ήταν πολύ ισχυρότερες από ότι ήταν η Βρετανία στην ακμή της ισχύος της. Μια ισχυρή και ενωμένη Ευρώπη ήταν αναγκαία στις ΗΠΑ σαν σύμμαχος στην αναμέτρηση με την Σοβιετική ΄Ενωση. Και αυτή η εκτίμηση εξασφάλιζε εμπορικές προτιμήσεις και στρατιωτική προστασία στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια οι ΗΠΑ επέτρεψαν στην ΕΕ να κερδίζει χρήματα στην αγορά τους, μοιράζονταν τα οφέλη από την νεοαποικιακή της πολιτική και σε αντάλλαγμα επωμίζονταν το κύριο βάρος της ένοπλης προστασίας της, απαλλάσσοντας την Ευρώπη από σημαντικό μέρος των αμυντικών δαπανών της.              Από την άλλη πλευρά όμως, η Ευρώπη γινόταν ένα θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων στον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα που ετοιμαζόταν, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να μείνουν άλλη μια φορά σε ασφαλή απόσταση.. Τουλάχιστον έτσι σκεφτόταν η Ουάσιγκτον.
Στον 21ο Αιώνα η κατάσταση άρχισε να αλλάζει σιγά-σιγά και το 2017, με την άνοδο του Τραμπ στην εξουσία στις ΗΠΑ, η κατάσταση άλλαξε άμεσα και δραματικά. Οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν ένα έλλειμμα πόρων, το οποίο αρχικά ενόμιζαν πως θα μπορούσε να καλυφτεί με την λεηλασία της Ρωσίας και της Κίνας. Αλλά όταν έγινε φανερό πως αυτό το σχέδιο δεν είναι  εφαρμόσιμο, οι περικοπές των αμερικανικών δαπανών στην Ευρώπη έγιναν ο μόνος τρόπος μείωσης του ελλείμματος. Επιπλέον, από την αρχή της δεκαετίας του 2010, η Ουάσιγκτον άρχισε να θεωρεί τους Ευρωπαίους συμμάχους σαν μιαν νόμιμη λεία. Η λεηλασία της ΕΕ θα μπορούσε επίσης να λύσει, προσωρινά και εν μέρει, το αμερικανικό πρόβλημα του ελλείμματος διαθέσιμων πόρων.
Υπό αυτές τις συνθήκες, άρχισε στην Ευρώπη η αναγέννηση των συντηρητικών δυνάμεων που αμφισβητούν την εξουσία των οπαδών της παγκοσμιοποίησης . Και καθώς αυτοί έκλιναν προς τις ΗΠΑ και ζητούσαν την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, οι συντηρητικοί, τουλάχιστον ορισμένοι από αυτούς, άρχισαν να στρέφουν την κεφαλή τους προς την Ρωσία.
Η διάβρωση των θεμελίων της Ευρω-Αμερικανικής ΄Ενωσης, όπως και ο διχασμός των ευρωπαϊκών ηγετικών τάξεων («ελίτ») και ο αναπροσανατολισμός ορισμένων από αυτές προς την Ρωσία, οδήγησε στην (ολική ή μερική) απώλεια από την Ουάσιγκτον των μηχανισμών που της επέτρεπαν να ελέγχει την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Ο κίνδυνος της μεταστροφής της ΕΕ προς μιαν οικονομική και αργότερα στρατιωτικό-πολιτική ένωση με την Ρωσία  επικαιροποίησε για τις ΗΠΑ την παλιά βρετανική ιδέα μιας τεμαχισμένης Ευρώπης. Η Ουάσιγκτον δεν είχε ούτε έχει καμιάν επιθυμία να παραχωρήσει στην Μόσχα έναν τόσο αποτελεσματικό μηχανισμό διαχείρισης της Ευρώπης όσο η ΕΕ. Και με αυτή την οπτική η Ουάσιγκτον άρχισε την αποσυναρμολόγηση  της ΕΕ.
Η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, η αναταραχή στην Γαλλία και  στην Ουγγαρία και οι απόπειρες να επεκταθεί αυτή η αναστάτωση στην Γερμανία (μέχρι τώρα ανεπιτυχείς), η ενεργοποίηση από την Βαρσοβία των πολωνό-γερμανικών αντιθέσεων, γενικά ή όρθωση της Ανατολικής Ευρώπης κατά της Δυτικής (Πολωνό-Βαλτικό-Ρουμανικό στρατόπεδο εναντίον γερμανό-γαλλικού). Και  σε αυτό το φόντο,  υπάρχουν και οι αντιθέσεις μεταξύ της ομάδας των πλουσίων του Βορρά και των πτωχών του Νότου, οι οποίες  κυριαρχούσαν μέχρι πρόσφατα στην ΕΕ, ξεθώριασαν προσωρινά στο περιθώριο, αλλά θα αναφλεγούν με νέα  ορμή, ανά πάσα στιγμή.
Μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι οι  ενδο-ευρωπαϊκές αντινομίες είναι πάρα πολύ ισχυρές και ότι οι κεντρομόλες δυνάμεις δεν διαθέτουν αξιόλογη υπεροχή έναντι των κεντρόφυγων δυνάμεων. Και γι’ αυτό η διατηρήσιμη και σταθερή  ανάπτυξη της ΕΕ είναι δυνατή μόνο υπό συνθήκες όπου η ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης και οι δυνάμεις εφαρμογής της διαθέτουν την πολιτική υποστήριξη ενός ισχυρού εξωτερικού συμμάχου, ενδιαφερόμενου για την ενότητα της Ευρώπης. Σήμερα μόνον η Ρωσία μπορεί να είναι ένας τέτοιος σύμμαχος, ιδιαίτερα όταν η Μόσχα βλέπει τα πλεονεκτήματα μιας συμμαχίας με την ΕΕ όχι στο να πληρώνει την Ευρώπη για μιαν αυτό-καταστρεπτική πολιτική, αλλά για την επίτευξη ενός σωρευτικού αποτελέσματος οικονομικής διαδραστικής συνύπαρξης.
Η Ρωσία άπλωσε το χέρι προς την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση επί περισσότερο της εικοσαετίας. Ωστόσο, παραδόσεις ευρωκεντρισμού, πολιτική αδράνεια, ιδεολογική μυωπία και επίσης μια αρχική έλλειψη εμπιστοσύνης προς την ικανότητα της Ρωσίας να ανακτήσει την θέση της ως παγκόσμιας δύναμης εμπόδισαν την ΕΕ να στραφεί προς την συνεργασία με την Ρωσία. Το αποτέλεσμα είναι ότι  η στιγμή  όπου η Ευρώπη θα μπορούσε μάλλον ανώδυνα, χωρίς  βιασύνη, και αθόρυβα να πραγματοποιήσει μια στρατηγική στροφή, χάθηκε αδέξια από τους ευρω-πολιτικούς και την ευρω-γραφειοκρατία.

Σήμερα η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση υφίσταται τριπλή πίεση
Πρώτα, πρόκειται για την γενική πίεση των λαών, που δεν ανέχονται την αναπόφευκτη μείωση του επιπέδου διαβίωσης. Είχαν συνηθίσει να θεωρούν εαυτούς  ως το «άλας της γης» και είναι πεπεισμένοι ότι δικαιούνται υψηλά κοινωνικά αγαθά.
Δεύτερο, Είναι επίσης η πίεση των εθνικών κρατών, που τραβούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
΄Εχοντας χάσει την ευκαιρία να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση σε μιαν πολιτική παγκοσμιοποίησης με δαπάνες των ΗΠΑ, η ευρω-γραφειοκρατία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα για τις εθνικές κυβερνήσεις.  Αλλά βγάζει πολλά βελάσματα, αλλά δεν έχει αρκετό μαλλί. Αντίστοιχα, οι εθνικές αντινομίες, που στο παρελθόν μαλάκωναν με την πανευρωπαϊκή πολιτική, έρχονται ξανά σε  πρώτη γραμμή, σχίζοντας σε  λωρίδες την «Ενωμένη Ευρώπη».
Τρίτο, οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται πια για την διατήρηση ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου στην ΕΕ,  της κλείνουν τις αγορές τους και προσπαθούν να στραγγαλίσουν την ευρωπαϊκή βιομηχανία ως ανταγωνιστική της δικής τους. Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει επίσης την αναδιανομή υπέρ της ίδιας των πλουτοπαραγωγικών πηγών που ελέγχει η Ευρώπη. Και τέλος, βλέποντας τον κίνδυνο της εν κινήσει (έστω βραδείας) στροφής της ΕΕ προς την Ρωσία, οι ΗΠΑ δεν θέλουν να αφήσουν στην Μόσχα μιαν  ενιαία Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, η οποία μπορεί να ανορθωθεί μάλλον γρήγορα. Η πολιτική της Ουάσιγκτον τα δυο τελευταία χρόνια αποβλέπει στην καταστροφή της ΕΕ.
Το τι θα συμβεί στην συνέχεια εξαρτάται από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Η σωτηρία της βρίσκεται στην επιτάχυνση του αναπροσανατολισμού της προς την πολιτικο-οικονομική συνεργασία  της με την Ρωσία. Η αμερικανική πίεση δεν μπορεί να διεισδύσει σε ένα ευρω-ρωσικό δεσμό. Σήμερα αυτός ο αναπροσανατολισμός επιβραδύνεται αποφασιστικά από τις «Ευρω-Ατλαντικές δομές», οι οποίες δεν έχουν θέση στον νέο ευρωπαϊκό κόσμο. Και αυτές είναι οι χιλιάδες πολιτικοί  και στρατιωτικοί με επιρροή όπως και οι αντιπρόσωποι της γραφειοκρατίας της παγκοσμιοποίησης. Άτομα που έχτισαν την  καριέρα τους τα τελευταία 20-30 χρόνια στην άνευ όρων υποταγή της Ευρώπης τα συμφέροντα των ΗΠΑ δεν μπορούν να αλλάξουν την πολιτική τους. Αυτό  θα ήταν αντίθετο με το συμφέρον τους και επιπλέον έχουν περάσει από μιαν αρνητική επιλογή και  τα διανοητικά χαρακτηριστικά τους  απλά δεν τους επιτρέπουν να αντιληφθούν τον κίνδυνο που διατρέχει η Ευρώπη.
Η αντικατάσταση των υπερμάχων της παγκοσμιοποίησης από τους υπερασπιστές του έθνους-κράτους  επιταχύνεται στην Ευρώπη. Ακόμη και ο σημαιοφόρος της παγκοσμιοποίησης Μακρόν αναγκάζεται να  εφαρμόσει ιδέες συντηρητικών εθνικιστών. Αλλά δεν είναι ακόμη σαφές εάν η αντικατάσταση των  ελίτ (κατεστημένου) θα έχει τον χρόνο να εδραιωθεί και εάν η νέα πολιτική ηγεσία θα μπορέσει ή όχι να αλλάξει την πορεία του ευρωπαϊκού σκάφους, προτού τελικά συντριβεί στα βράχια.
Πολλά θα εξαρτηθούν από τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019. Εάν οι εθνικιστές επιτύχουν να εξασφαλίσουν μια πλειοψηφία στην Ευρωπαϊκή Βουλή και στην συνέχεια να εξοστρακίσουν τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης από τα υψηλά αξιώματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλες ηγετικές δομές της ΕΕ, τότε η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μπορεί να έχει ελπίδα. Εάν η σημερινή κατάσταση πραγμάτων συνεχιστεί αμετάβλητη, τότε το πιθανότερο είναι ότι θα αναγκαστούμε να ξεχάσουμε για μιαν ενωμένη Ευρώπη για πολύ καιρό και να αρχίσουμε να οικοδομούμε ένα σύστημα ενώσεων ορισμένων κρατών –ειδικώτερα με την Γερμανία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Eποχή της Aνοησίας – H Bουλή των Φαυλοτήτων


Το 2018 τελείωσε και το 2019 προοιωνίζεται συνταρακτικό και με μεγάλες αλλαγές ιδιαίτερα στο πολιτικό σύστημα σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν γνωρίζω κατά πόσο οι αλλαγές αυτές θα είναι καλύτερες για την πλειοψηφία των ανθρώπων ή όχι. Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε παρακμή πάρα πολλά χρόνια τώρα. Ο Χέρμπερτ Ρηντ ήδη από το 1940 έγραψε κάτι που το βρίσκω απόλυτα επίκαιρο. «Η σημερινή Βουλή των Κοινοτήτων μας έχει πέσει κάτω και από μετριότητα, σε ένα απόλυτο μηδέν χυδαιότητας και ανικανότητας. Βουλή των Φαυλοτήτων θα έπρεπε να λέγεται. Το λέω αυτό θυμούμενος όλα όσα έλεγε ο Μπέιτζχοτ προς υπεράσπιση της βλακείας στα υψηλά αξιώματα. Όμως ο νεότερος πολιτικός δεν είναι βλάκας: είναι μια τερατώδης μορφή που μοιάζει να το έχει σκάσει από κάποιο τσίρκο, και αναδίδει την απαίσια αύρα του κλόουν».

Policeman Holding Handcuffs and Man Wearing Blue Suit Carrying Books Figures on Brown Surface

Το γεγονός ότι η ομοιότητα των παραπάνω με τη σημερινή κατάσταση δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αισιόδοξες σκέψεις αλλαγής προς το καλύτερο. Γιατί όμως; Αρκετοί ρίχνουν τα βάρη στους πολίτες για τη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης, πολίτες που έχουν μετεξελιχθεί σε άβουλα όντα, απαθή, χωρίς κριτική σκέψη, αμαθή και φθονερά. Ο Ρηντ το αποδίδει στην πολιτική της ισοπέδωσης των ανθρώπων που προβάλλεται ως ισότητα από τη δημοκρατική θεωρία και πρακτική εάν και κατά την άποψή μου πρόκειται περί ψευδοδημοκρατίας. Παραθέτει δε, εύστοχα, τη ρήση του Νίτσε (Πέρα από το καλό και το κακό) που δυστυχώς και αυτή είναι άκρως επίκαιρη. «Η υψηλή πνευματική ανεξαρτησία, η θέληση να στέκεσαι μόνος σου, η μεγάλη διάνοια θεωρούνται επικίνδυνες – καθετί που ανεβάζει το άτομο πάνω από την αγέλη και προκαλεί φόβο στον πλησίον του ονομάζεται στο εξής κακό , η έντιμη , μετριοπαθής, υπάκουη, εξομοιωτική διάθεση, το μετρημένο και μέτριο στους πόθους, αποκτούν ηθικό όνομα και υπόληψη».

Ήδη, προφητικά σχεδόν, ο Ρηντ είχε προβλέψει τη καταδυνάστευση της πολιτικής ορθότητας και της απολυταρχικής εξομοίωσης των πάντων. «Η φυσική ποικιλομορφία των αναγκών, των προτερημάτων, των ικανοτήτων, αγνοήθηκε, και οι άνθρωποι στριμώχτηκαν σε κοινά καλούπια, σε πάγιες ρουτίνες, σε τυποποιημένα πρότυπα κάθε είδους. Όχι μόνο τα σώματα, αλλά και τα μυαλά και οι ευαισθησίες των ανθρώπων στρατολογήθηκαν από το κράτος, και όλα στο όνομα της δημοκρατικής δικαιοσύνης».
Four People Holding Green Check Signs Standing on the Field Photography

Ο άνθρωπος λοιπόν δεν είναι ελεύθερος αλλά άκρως καταπιεσμένος. Όπως γράφει ο Ρηντ «ελευθερία είναι η θέληση να είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου». Οι μαζικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία με τα κίτρινα γιλέκα αποδεικνύουν ότι μεγάλα τμήματα του πληθυσμού επιθυμούν πραγματικά να είναι υπεύθυνα για τον εαυτό τους. Στην Ελλάδα υπήρξαν όντως πολλά κινήματα ειρηνικής αντίστασης αλλά όχι πολιτικής ανυπακοής. Υπάρχει έντονη κριτική, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, στη «Βουλή των Φαυλοτήτων» η οποία διαρκώς προκαλεί το κοινό αίσθημα με συνεχείς υποτιμητικές δηλώσεις εναντίον του λαού που έχουν ξεπεράσει τα όρια του γελοίου (εκτός από την Ελλάδα, υποτιμητικές δηλώσεις εναντίον του λαού διαβάζουμε ότι γίνονται και στη Γαλλία από τον Μακρόν και πιθανολογώ ότι το νέο αυτό στυλ «υπεροπτικής» πολιτικής θα εφαρμόζεται και αλλού), κριτική όμως που δεν μετουσιώνεται σε ουσιαστικές κινήσεις για πολιτική και κοινωνική αλλαγή. 

Η έλλειψη κινήσεων για ουσιαστική αλλαγή, όσον αφορά την Ελλάδα, μπορεί να οφείλεται στη διαρκή καταπίεση των ανθρώπων ως αποτέλεσμα των εξαρτήσεων της χώρας από τις ξένες δυνάμεις, μπορεί να οφείλεται στην προαναφερθείσα αλλοτρίωση που έχει επιβάλλει η πολιτική της ισοπέδωσης, στην εκτεταμένη κομματοκρατία που λειτουργεί ως τρόπος ελέγχου της σκέψης και των ανεξάρτητων πολιτικών δράσεων ή, για να κλείσω με μία νότα αισιοδοξίας, μπορεί να οφείλεται στο ότι η αλλαγή αυτή εκκολάπτεται και απλά περιμένει τον κατάλληλο χρόνο. Ας ευχηθούμε, το 2019 να είναι ο χρόνος που η Ελλάδα και η ανθρωπότητα στο σύνολό της, θα απαλλαχθούν από τις εξαρτήσεις και την ισοπεδωτική «λογική» και θα αναδυθεί ένας καινούριος καλύτερος κόσμος.


Herbert Read – Αλυσίδες ελευθερίας. Σκέψεις για τη φιλοσοφία του αναρχισμού. Εκδ.Ηριδανός.

Το κείμενο γράφτηκε για τη στήλη «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» του ηλεκτρονικού περιοδικού Writer's Gang.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H Παγκοσμιοποίηση σε Φονικό Κυκλώνα - Πένθιμες Προβλέψεις Συμβούλων «Ελίτ» για το 2019


Aυτόν τον χρόνο το σύστημα της Δυτικής Συμμαχίας δέχεται ενισχυόμενο σφυροκόπημα και το οικοδόμημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης απειλεί να επιφέρει την κατάρρευση του παλαιού διεθνούς καθεστώτος.

«Το γεωπολιτικό περιβάλλον είναι πιο επικίνδυνο από όσο ποτέ επί δεκαετίες», προειδοποιεί η Ευρασιατική Ομάδα συμβούλων πολιτικού κινδύνου των διεθνών «ελίτ» και φερέφωνο της ιδεολογίας τη παγκοσμιοποίησης.
 Η Pax Americana διαλύεται. Η διατλαντική συμφωνία που υποστύλωνε την Δύση από την δεκαετία του 1950 πνέει τα λοίσθια. Το ΝΑΤΟ, οι G7, οι G20, ο Οργανισμός Διεθνούς Εμπορίου και η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση,  βρίσκονται σε διάφορων βαθμών κρίση, η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν έχει απροσδιόριστους στόχους. «Κάθε ένα από αυτά τα πεδία έχει αρνητική πορεία εξέλιξης». Και τα πλείστα, κατά τρόπο πρωτοφανή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.», αναφέρει.
Αυταρχικοί  αντιφιλελεύθεροι ηγέτες τραβούν προς τα έξω από τις άκρες,  στην Τουρκία, στην Βραζιλία, στην Ουγγαρία. Ορισμένοι, στις ζώνες του λυκόφωτος του δημοκρατικού κόσμου, συμπαρασύρονται –προς το στρατόπεδο Πούτιν-Ξι Ζι Πινγκ.
«Οι συμμαχίες των ΗΠΑ εξασθενίζουν παντού. Η περιορισμένη εμπιστοσύνη που έμοιαζε να στηρίζει την σχέση ΗΠΑ-Κίνας έχει εξατμιστεί», λέει η Eurasia στην ετήσια πρόγνωσή της.
Η χαώδης  εικόνα είναι αρκετά σκοτεινή σε αυτό το  καταληκτικό στάδιο της διεθνούς οικονομικής ανάπτυξης, γεγονός που εγείρει το ερώτημα: τι θα μπορούσε να συμβεί σε μιαν βαθιά ύφεση, με μαζική ανεργία;
Η Eurasia Group προειδοποίησε ότι το 2019 μπορεί  « να αποδειχτεί ο χρόνος όπου ο κόσμος κομματιάζεται», αν και δεν είναι αυτή η κεντρική της πρόγνωση. Η κατάληξη μπορεί να πάρει λίγο περισσότερο χρόνο. Υπάρχουν πολλά ερείπια σε μια μεγάλης έκτασης γεωπολιτική τάξη, για να παραφράσουμε τον ΄Ανταμ Σμιθ.
Όταν ένα σύστημα αξιών και θεσμών  έχει εξελιχθεί επί δεκαετίες είναι κολλώδες.
«Εάν δεν συμβεί κακοτυχία (όπως στο Σαράγεβο το 1914), παίρνει χρόνια, ακόμη και δεκαετίες, η κατεδάφιση μιας γεωπολιτικής τάξης. Αυτή η διαδικασία διάβρωσης είναι σε ανάπτυξη γύρω στον κόσμο σήμερα», επισημαίνει η έκθεση.
Είναι ένας κόσμος όπου τα γάντια πετιούνται στον κυβερνοπόλεμο,  κινώντας ένα κύκλο « δράσης- αντίδρασης», που θα μπορούσε εύκολα να ξεφύγει του ελέγχου.
Η διοίκηση ηλεκτρονικού πολέμου του Πενταγώνου ετοιμάζεται για  «προληπτικά πλήγματα». Υπάρχουν διερευνητικά σχέδια να επιτρέψουν σε ιδιωτικές εταιρείες τα ηλεκτρονικά αντίποινα σε περίπτωση που υφίστανται εισβολές  χάκινκ (υποκλοπής στοιχείων).
Οι παγκόσμιες αγορές μετοχών τελούν σε νευρική αναμονή καθώς αρχίζει ο νέος χρόνος. Παράλληλα, πλησιάζει ένας   « παγκόσμιος τεχνολογικός ψυχρός πόλεμος». Τα κράτη περικόπτουν την εξάρτησή τους από ξένες εισαγωγές,  όπου διακυβεύεται η εθνική ασφάλεια. Η Δύση κλείνει την πόρτα σε Κινέζους παραγωγούς ηλεκτρονικού εξοπλισμού μεγάλης ταχύτητας 5G. Η ψηφιακή παγκοσμιοποίηση υποχωρεί.
Κατά την  γνώμη της  Eurasia, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο κεντρικός καταλύτης των όσων πηγαίνουν στραβά  σήμερα στον κόσμο.  Αφετηρία όλων είναι η Ουάσιγκτον.
«Προκαλείται ζημιά στην νομιμότητα των δημοκρατικών θεσμών στην μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου», αναφέρει.
Η Ευρασία προβλέπει ότι οι Δημοκρατικοί θα υποβάλουν προτάσεις παραπομπής του προέδρου για παρακώλυση λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Αυτό δεν θα λύσει τίποτα. Η Γερουσία  θα αντισταθεί. Η μάχη δεν θα λήξει όπως στο Γουώτεργκέϊτ, με μιαν υπάκουη παραίτηση προς το συμφέρον του έθνους. Ο κ. Τραμπ δεν είναι Ρίτσαρντ Νίξον.  Θα πολεμήσει με τα νύχια και με τα δόντια, και θα προκαλέσει μια συνταγματική κρίση.
Η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να καταλάβει το κενό ηγεσίας, καθώς η Αμερική στρέφει την ράχη της προς το σύστημα της φιλελεύθερης συμμαχίας και στον δεσμό των κοινών αξιών.
Οι μωρές ελπίδες ότι ο Εμμανουέλ Μακρόν θα μπορούσε να διαλύσει τις ορδές του εξεγερμένου λαϊκισμού στην Ευρώπη, μετά τον θρίαμβό του (!) το 2017, έχουν εξανεμιστεί. Το ποσοστό δημοτικότητάς του έχει πέσει στο 23 % ( λάθος :στο 18%). Αντιμετωπίζει μια κατάσταση εθνικής ανάγκης με τα κίτρινα γιλέκα. Οι μεταρρυθμίσεις που σχεδίαζε στο εσωτερικό και στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι νεκρό γράμμα.
Η « Ευρασία» προβλέπει ότι οι ευρωσκεπτικιστικές/λαϊκιστικές δυνάμεις θα συγκεντρώσουν 37% των εδρών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάιο, έναντι του 28% το 2014.
Το νέο σώμα, που θα συγκροτηθεί αργότερα το 2019, θα βρεθεί σε κρίση, πριν ακόμη αρχίσει την λειτουργία του. Εφέτος θα είναι ο χρόνος  στον οποίο οι λαϊκιστές θα αποκτήσουν πραγματική εξουσία στην μεγαλύτερη  ευρωπαϊκή σκηνή, αναφέρει. Και αυτό προτού χτυπήσει η αναπόφευκτη νέα ύφεση. Όταν έρθει, οι πολιτικοί μηχανισμοί απορρόφησης του  συγκλονισμού θα είναι επικίνδυνα εξασθενημένοι. Η λιτότητα θα αποχαλινώσει  πολλούς αντιπληθωριστικούς δαίμονες.

Η «Ευρασία» λέει ότι η συνεχιζόμενη έριδα  ΗΠΑ-Κίνας 
είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της διεθνούς οικονομίας.

« Ο λόγος για τον οποίο πολλοί στην Βρετανία ψήφισαν την αποχώρηση από την ΕΕ ήταν γιατί αναγνώρισαν πως δεν ήταν κατάλληλη για μακροπρόθεσμα σχέδια. Από αυτή την άποψη φαίνεται να έχουν δίκιο», αποφαίνεται η ομάδα συμβούλων.
Ο μεγαλύτερος τελικά κίνδυνος είναι μια σινο-αμερικανική ρήξη να απολήξει σε παγκόσμια οικονομική στασιμότητα, οξεία διαμάχη και έναν κύκλο κλιμάκωσης «στο πεδίο δράσης». Κατά την «Ευρασία», οι σχέσεις έχουν ήδη επιδεινωθεί σε σημείο μη επανόδου. Ούτε υφίσταται ένα λειτουργικό κοινό έδαφος για συμβιβασμό.. Αυτό που κρίνεται είναι η τεχνολογική κυριαρχία στον 21ο Αιώνα –όχι το εμπόριο. «Το ενισχυόμενο εθνικιστικό συναίσθημα καθιστά απίθανο ότι το Πεκίνο θα αγνοήσει τις αμερικανικές προκλήσεις.», προσθέτει.
Το ισοζύγιο των πιθανοτήτων είναι ότι ο κόσμος θα διασχίσει, τσάτρα-πάτρα το 2019, χωρίς να εκραγεί κάποια από αυτές τις νάρκες. Αλλά  η ροή των γεγονότων  είναι φανερή. Η Δυτική φιλελεύθερη τάξη, την οποία θεωρούσαμε δεδομένη στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή.
«Πηγαίνουμε σε τρικυμίες, πιο κάτω στον δρόμο. Μεγάλες τρικυμίες», γράφει η έκθεση των προγνώσεων των συμβούλων της Διεθνούς του Κεφαλαίου.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Addthis

Google+ Followers

 

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ




ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates