Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γιατί ο Τραμπ Θα Γυρίσει Με ΄Αδεια Χέρια από το Ελσίνκι

του Andrei Martyanov ,Reminiscence of the Future, Fri, Jul 13, 2018

Russia isn't in a very compromising mood right now, the US doesn't have much that Moscow wants, and besides, the Russians regard the US as agreement-incapable



Εντάξει, αφού όλοι γράφουν για την συνάντηση Τραμπ-Πούτιν, ας εισφέρω και εγώ το κάτι-τι μου. Όχι άλλη μια «ανάλυση» ή «σύνθεση» σ’ αυτή την φρενίτιδα των ΜΜΕ που περιβάλλει το επικείμενο γεγονός της 18ης στο Ελσίνκι. Μόνο μερικά σημεία που αξίζουν να καταγραφούν.

1.Τραμπ και Μεγαλοστομία είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αποδίδει με τύπους όπως αυτοί οι χαλέδες στην Ευρώπη. Ο Πούτιν δεν είναι το είδος που μπορεί να εντυπωσιασθεί με τέτοια, σε καμιά περίπτωση. Και ΟΧΙ. Ο Τραμπ ΔΕΝ πρόκειται να αποσυρθεί από το ΝΑΤΟ.

Οι θέσεις έχουν σκληρυνθεί

2. Οι ΗΠΑ είναι ΝΑΤΟ. Έχουν ανάγκη το ΝΑΤΟ για να ελέγχουν την Ευρώπη για μια σειρά από οικονομικούς λόγους, αφού η Ευρώπη είναι η μόνη εναπομένουσα παγκόσμια αγορά με πραγματική αγοραστική δύναμη. Αυτή η δύναμη αντιμετωπίζεται από το συλλογικό «Τραμπ» ως κλειδί για την αποκατάσταση της αμερικανικής οικονομικής ακμής, με τον εξαναγκασμό της Ευρώπης να:

α) Αγοράζει αμερικανικό υγραέριο (μάλιστα, Πολωνία και προσήλυτοι).

Β)Αγοράζει αμερικανικά όπλα ( Ξέρετε, αυτό το 4% για αμυντικές δαπάνες εναντίον των επιθετικών Ρούσκις)

γ) Αγοράζει αμερικανικά βιομηχανικά προϊόντα, από εμπορικά αεροπλάνα ως αυτοκίνητα και ηλεκτρονικά.

3. Ο Τραμπ υφίσταται σοβαρή πίεση από το αμερικανικό ισραηλινό λόμπυ και το κεντρικό θέμα της επικείμενης συνάντησης κορυφής θα είναι το Ισραήλ και η σχέση του με την Συρία. Στην πραγματικότητα, από την συνάντηση κορυφής με τον Τραμπ δεν είναι λιγότερο σημαντική η μια ακόμη επίσκεψη του Μπίμπι (Νετανιάχου) στην Μόσχα και η δήλωση του που αποτελεί σιωπηρή παραδοχή της νίκης της Ρωσίας και των συμμάχων της στη Συρία. ΄Ετσι πρόκειται για το Ιράν τελικά και η Ρωσία προσπαθεί να διευθετήσει κάποιο είδος «αποδεκτής» σε όλες τις πλευρές παρουσίας του Ιράν στην Συρία. Το θέμα είναι φοβερά περίπλοκο, αλλά είναι η Μόσχα και όχι η Ουάσιγκτον που έχει κάποια δυνατότητα για την λύση του. Και αυτή η δυνατότητα αποκτήθηκε με την επιδέξια εφαρμογή της στρατιωτικής δύναμης.

4. ΔΕΝ πρόκειται να υπάρξει ΚΑΜΙΑ μεγάλη «Συμφωνία» μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Οι Ρώσοι δεν υπολογίζουν τις ΗΠΑ σαν αξιόπιστο εταίρο ή, με άλλα λόγια, σαν χ΄ρα με την οποία μπορείς να συνάψεις συνθήκη. Ο Τραμπ μπορεί να έχει καλές προθέσεις, αλλά το αμερικανικό κατεστημένο είναι δομικά, σε επίπεδο πνευματικού DNA, όχι μόνο αντιρωσικό, αλλά στο έπακρο εχθρικό προς την Ρωσία. Οι Τραμπ έρχονται και φεύγουν, αλλά η πολιτική μηχανή της Ουάσιγκτον συνεχίζει να αναπαράγει «ελίτ» που διακατέχονται από τις ίδιες εμμονές.

5. ΔΕΝ θα υπάρξει άρση των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας. Αλλά ούτε και οι Ρώσοι ενδιαφέρονται πράγματι για τις κυρώσεις. Οι Ρώσοι ξέρουν πως οι ΗΠΑ δεν θα σταματήσουν μπροστά σε τίποτα, εκτός από έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, προκειμένου να διασωθούν.

6. Θα γίνουν κάποιες διαπραγματεύσεις για θέματα σχετικά με την Συνθήκη Περιορισμού των Στρατηγικών Όπλων (START), αλλά και πάλι κάποιος θα όφειλε να ενημερώσει τον Τραμπ ότι η Ρωσία έχει κατακτήσει αποφασιστική στρατηγική και τεχνολογική υπεροχή στους εξοπλισμούς και ότι θα είναι πρόθυμη να περιορίσει οποιοδήποτε Από τα νέα όπλα της, όπως το RS-28 Sarmat ή το Avangard και ότι οι εποχές Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

7. Και η Ουκρανία; Θα διαλυθεί τελικά, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο και σε αυτή την φάση η Ρωσία δεν έχει κανένα λόγο να πληρώνει για την συντήρηση ενός εχθρικού, τριτοκοσμικού βόθρου. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ ας πληρώσουν για την διάλυση αυτού του δυσλειτουργικού κράτους που δημιούργησαν. Πως; Αυτό είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα.

΄Ετσι, τι είναι λοιπόν τόσο σημαντικό με αυτή τη συνάντηση κορυφής; Νομίζω πως εάν, μετά αυτή την συνάντηση, οι δύο πλευρές τελικά συμφωνήσουν στα τρία πάρα κάτω σημεία, θα μπορούμε να πούμε ότι ήταν επιτυχής και εγώ θα χειροκροτήσω και θα αναγνωρίσω τον Ντόναλντ Τραμπ ως πραγματικό Αμερικανό πολιτικό ηγέτη περιωπής:

1. Δεν πρέπει να υπάρξει ένας πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες

2. Οι δυο χώρες δεν είναι εχθροί αλλά ανταγωνιστές.

3. Η Ρωσία είναι μια υπερδύναμη, με τα δικά της νόμιμα περιφερειακά και κάποια παγκόσμια συμφέροντα, και το αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται για τις ΗΠΑ. Γενικά, τα όρια πρέπει να καθοριστούν σε διαπραγματεύσεις.


Αυτά είναι, νομίζω… Α. ναι, η Κίνα. Γι’ αυτό αργότερα, αλλά ΟΧΙ, η Ρωσία δεν πρόκειται να «πουλήσει» την Κίνα. Υπάρχουν όμως θέματα που πρέπει να εξεταστούν.

Βιολογία των Ελίτ και Πολιτική


του Χρήστου Γεωργίου *
Πώς εξηγείται η μεγάλη έλξη που ασκεί ο γενετικός αναγωγισμός, η ανθεκτικο­τητά του στις επιστημονικά θεμελιωμέ­νες νέες αντιγονιδιοκεντρικές ιδέες, η ελλιπής χρηματοδότησή τους από επίσημους ερευνητικούς θεσμούς και η αποσιώπησή τους από το εκπαιδευτικό σύστημα και τα ΜΜΕ;

Οι λόγοι εν πολλοίς απορρέουν από την ιδεολογικοπολιτική και οικονομική εξάρτηση των επιστημών. Οι βάσεις της γονιδιοκεντρικής βι­ολογίας τέθηκαν από το Rockefeller Institute of Biochemistry (σήμερα Rockefeller University) της γνωστής οι­κονομικής δυναστείας των ΗΠΑ (Kay, 1993),όπου πρωτοανακαλύφθηκε η χημική σύνθεση του DNA (τη δεκα­ετία του 1920).

Το Ίδρυμα Ροκφέλερ διαμόρφωσε ακόμα και το όνομα του DNA, εισάγοντας τα αρχικά του στο τμήμα rib της πλήρους ονομασίας του (deoxyribonucleic acid) – θα έπρεπε να είναι riboso από τον ελληνικό όρο δεο­ξυριβοζονουκλεϊνικό οξύ. Το Ίδρυμα Ροκφέλερ ασχολήθηκε με το DNA τη δεκαετία του 1920 επειδή οι διαχειριστές (καταπιστευματοδέκτες) του φοβόντουσαν μια επανάστα­ση μπολσεβίκικου τύπου, λόγω των προηγηθεισών λαϊκών αναταραχών (το 1911), που οδήγησαν στη διάσπαση της πετρελαϊκής εταιρείας τους, Standard Oil.

Το Ίδρυμα αναζητούσε τρόπους αποτελεσματικής διαχείρισης των αγανακτισμένων και ζηλόφθονων όχλων, εφαρμόζοντας δύο ξεχωριστές συμπληρωματικές στρατηγικές ελέγ­χου της ανθρώπινης συμπεριφοράς: στο επίπεδο των κοινωνικών δομών (οικογένεια, εργασία, συναισθήμα­ τα) υπό τον όρο «ψυχοβιολογία» και στο επίπεδο των χημικών βιομορίων. Το διπλά εστιασμένο πρόγραμμα του Ιδρύματος «Επιστήμη του Ανθρώπου», κατά τον διευθυντή του (το 1929) Max Mason,«προσανατολίζεται στο γενικό πρόβλημα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, με σκοπό τον έλεγχό της μέσω της κατανόησής της. Οι κοινωνικές επιστή­ μες, για παράδειγμα, θα ασχοληθούν με τον εξορθολογισμό του κοινωνικού ελέγχου. Οι ιατρικές και φυσικές επι­στήμες προτείνουν μια στενά συντο­νισμένη μελέτη των επιστημών που στηρίζουν την κατανόηση και τον έλεγ­χο του ατόμου» (Kay, 1993).


Σύμφωνα με τον Warren Weaver, διευθυντή των Φυσικών Επιστημών του Ιδρύματος (το 1932), η «αναμόρφωση των επικρατουσών ιδεών για την ανθρώπινη φύση και τη συμπεριφορά», θα πρέπει να εναρ­μονίζεται με τις «διαχειριστικές ανά­γκες» βιομηχανοποίησης προσωπικών χαρακτήρων όπως η διαχρονικότητα και η υπακοή.

Ο δεύτερος στόχος του Ιδρύματος ήταν η επιστημονική ορθολογικοποίηση των τότε ευρέως διαδεδομένων αντιλήψεων της ευγονικής, που για τους διαχειριστές του σήμαινε ότι γνωρίσματα όπως ευγένεια, νοημοσύνη και υπακοή, ελέγχονται από κάποιους κρυμμένους μηχανισμούς και βιομό­ρια, που λογικά θα έπρεπε να είναι επιστημονικά ανιχνεύσιμα, και που μόλις αναγνωριστούν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο της συμπεριφοράς. Αυτό απαιτούσε μια νέα ανταγωγιστική «επιστήμη του πολύ μικροσκοπικού» για την ανακάλυψη της φύσης του γονιδίου (τότε θεωρεί­ το ότι ήταν πρωτεΐνες), που το Ίδρυμα την ονόμασε «μοριακή βιολογία».

Μετά από διάφορες προσεγγίσεις με επιστήμονες και ιδρύματα, το Ίδρυμα κατέληξε το 1933 σε μια πλήρως επε­ξεργασμένη στρατηγική ανάπτυξης της μοριακής βιολογίας, με τη χρηματοδό­τηση επιστημονικών ομάδων σε λίγα κορυφαία ιδρύματα όπως το Caltech και το Chicago University. Από εκεί εκ­παιδεύτηκαν εκατοντάδες επιστήμονες στην ανακάλυψη των «κύριων μορίων» –πηγών προέλευσης των σωματικών λειτουργιών και της συμπεριφοράς του ανθρώπου– με στόχο για το Ίδρυμα την επιστημονική επικύρωση των ευγονι­κών θέσεων των Ροκφέλερ. Όλες αυτές οι έρευνες ήταν εξαιρετι­κά επιτυχείς για το Ίδρυμα, που τελικά επικέντρωσε τη χρηματοδότηση στο ευκολοπροσβάσιμο DNA.

Όπως σημει­ώνει ο George Beadle (νομπελίστας στη φυσιολογία και διαπλεκόμενος με το Ίδρυμα), από τα 18 βραβεία Νό­μπελ που δόθηκαν στη γενετική μετά το 1953, μόνο ένα απονεμήθηκε σε επιστήμονα που δεν είχε χρηματοδο­τηθεί από το Ίδρυμα Ροκφέλερ (Kay, 1993). Έως το 1989, η μοριακή βιολο­γία αποτελούσε την κυρίαρχη προσέγ­γιση όλων των κλάδων της βιολογίας (ιατρική, αναπτυξιακή βιολογία, νευ­ροβιολογία, γενετικά τροποποιημένη γεωργία) κυρίως χάρη στο Ίδρυμα, με τις οικονομικοπολιτικές επιρροές στη σύγχρονη διαμόρφωσή της να συνεχί­ζονται μέχρι σήμερα (Latham, 2017).

Η μόνη παραχώρηση του νεοδαρβινισμού ήταν η συμμετοχή και ολίγου περιβάλλοντος στη γενετική διαμόρφωση της ανθρώπινης φύσης, η ποσόστωση του οποίου ξεκινά σχεδόν από το μηδέν για τις (ακρο)δεξιές και τείνει αυξανόμενη προς κεντρώες, σοσιαλδημοκρατικές και αμιγώς αριστερές ιδεολογίες, που όμως ακυρώνεται από τις απροσπέ­λαστες για τα άτομα-μάζες, στυγνά ανταγωνιστικές νεοφιλελεύθερες συ­μπληγάδες της τελειομανίας και της αξιοκρατίας.

Συνεπώς, ο νεοδαρβινισμός αναμ­φίβολα αποτέλεσε και αποτελεί το κε­ντρικό ιδεολόγημα των ελίτ όλων των μορφών καπιταλισμού. Η κεντρική του ιδέα περί μη βιολογικής (γενετικής) και διανοητικής ισότητας μεταξύ των ατόμων ήταν αποδεκτή από τον Μαρξ (δικαιολογημένα, με την τότε βιολογία στα σπάργανα και τις ανάλογες ιδέ­ες του Δαρβίνου στο απόγειό τους). Παραμένει όμως στους θεωρητικούς του μαρξισμού (και του αναρχισμού), με εξαίρεση τον Antonio Gramsci και τον Κορνήλιο Καστοριάδη (Georgiou, 2016). Επίσης, έχει επηρεάσει καθο­ριστικά την αποτυχία της μαρξιστικής ιδεολογίας στην ανάπτυξη ενός ενο­ποιητικού επιστημονικού ορισμού της ισότητας, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό της Αριστεράς σε ιδεολογικές αιρέσεις ενός μαρξισμού σε εκφυλιστική επιστημονική στατικότητα.



Η αποδο­χή της ύπαρξης γενετικά ισοδύναμης, αδιαβάθμητης διανοητικής ισότητας (όχι ταυτότητας) μεταξύ των ατόμων συνεπάγεται αυτόματα και την κατάργηση των κοινωνικών τάξεων, όχι όμως το αντίθετο (όπως έχει ήδη διαπιστωθεί από τη δημιουργία/διαιώνιση κοινωνικών ανισοτήτων στα πρώην και νυν καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού). Με το να μην κατανοούν τη μετατροπή της γονιδιοκεντρικής βιολογίας σε κύ­ριο ιδεολογικοπολιτικό εργαλείο των ελίτ, οι μαρξιστές, αριστεροί και αναρ­χικοί κάθε απόχρωσης αδυνατούν να αντιπαρατεθούν ιδεολογικά μαζί τους σε αυτό το πεδίο. Υπολείπονται ιδεολογικά ακόμα και όταν οι ελίτ διατρανώνουν ακραία τις ανισότητες προκει­μένου να αιτιολογήσουν τις πολιτικές τους, με κλασικό εγχώριο πολιτικό πα­ράδειγμα τον πρόεδρο της Νέας Δημο­κρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη: «Δεν τρέ­φω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση».

Η αναδυόμενη νέα βιολογία προ­σφέρει τα απαραίτητα επιστημονικά επιχειρήματα για την ιδεολογική και επιστημονική θεμελίωση των κοινω­νιών του μέλλοντος που θα βασίζο­νται στην ισότητα των ατόμων. Θέτει τα γονίδια περί γενετικών ανισοτήτων στη θέση των άψυχων πλήκτρων του πιάνου που ενεργοποιούνται από τον πιανίστα-άτομο, σε απόκριση πλειάδας περιβαλλοντικών διαβαθμίσεων (ενδο/ διακυτταρικές, ενδο/διοργανικές και ενδο/διοργανισμικές, τροφή, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον). 

H διανοητική/γνωστική διαφορετι­κότητα των ατόμων είναι αποτέλεσμα έκθεσης σε διαφορετικά ερεθίσματα που μπορεί να είναι τυχαία (λόγω γέν­νησης από μη επιλέξιμα οικογενειακά περιβάλλοντα, γεωγραφικούς χώρους και χώρες) ή υποβαλλόμενα (παιδεία) ή και επιδιωκόμενα (στο βαθμό που υπάρχει ενσυνείδητη και πλήρης εικό­να του όλου).

Επίσης, τα ερεθίσματα μπορεί να τυχαιοποιούνται στο πλαίσιο πολιτιστικών, οικονομικών ακόμα και αντιπαγκοσμιοποιητικών βιολογικών/ τεχνολογικών περιορισμών (διποδι­σμός, τεχνολογικά αδύνατη η ακαριαία μετάβαση-επιστροφή, εγκατάσταση, προσαρμογή σε άλλες χώρες), καθώς και λόγω της περιοριστικής αυτοσυντηρητικής τάσης συνασπισμού των ατόμων σε ομάδες (φυλές, έθνη, πα­τρίδες) αλληλοσυμπληρούμενων ενδι­αφερόντων/συμφερόντων/παραδόσε­ων/θρησκειών εντός περιορισμένων γεωγραφικών χώρων.


Οι ελίτ κατασκευάζουν για τις μάζες έναν απρόσωπο/νεφελώδη –γνωστικά, κοινωνικά, και ως προς τη φυλογένεια– γονιδιοκεντρικό ατομικισμό. Επιτρέ­πουν στα άτομα την ελεύθερη επιλογή μόνο σε ομογενοποιημένους (κοσμοπολιτικά, πολυπολιτισμικά) τρόπους αποπροσωποποίησης του ατομισμού τους. Έτσι, τα αναγκάζουν να προσφεύ­γουν σε θολά κριτήρια αυτοεπιβεβαί­ωσης, μετατρέποντάς τα σε πολιτικά ακίνδυνες ατομικιστικές ασημαντότη­ τες.

Παρά ταύτα, τα άτομα ισορροπούν βιολογικά, ψυχικά και διανοητικά μόνο όταν αντλούν αυτοεπιβεβαίωση από κοινωνικούς στόχους/δράσεις που θέ­τουν/πραγματοποιούν δημοκρατικά με ισότιμα μέλη των κοινωνιών τους. Συνεπώς, η βιολογική φύση του αν­θρώπου και η επιβίωσή του ως είδος επιβάλλουν την αξιακά και διανοητι­κά ισότιμη, συναγωνιστική κοινωνική συμβίωσή του υπό συνθήκες ατομικού αλληλοσεβασμού και υψηλού επιπέδου πολιτισμού και παιδείας. Μόνο υπό αυτό το πλαίσιο βιολογικής/διανοητι­κής ισότητας θα μπορέσει ο άνθρωπος να επεξεργαστεί βιώσιμα πολιτικά συ­στήματα και δομές ουσιαστικής κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.

* Καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το άρθρο «Μια νέα κοινωνιοκεντρική βιολογία αλληλεπίδρασης μεταξύ βιολογικά ισότιμων ατόμων και περιβάλλοντος. Αποκαθηλώνεται η γονιδιοκεντρική μοριακή βιολογία των ελίτ» που δημοσιεύτηκε στα Τετράδια Μαρξισμού 7:39-64, 2018.

Είσαι αναρχο-λαϊκιστής;




Σύμφωνα με ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μείγμα κυβερνο-αναρχισμού, αντι-παγκοσμιοποίησης και λαϊκισμού όπως αυτού που εμφανίσθηκε στη Ρωσία και στην Αμερική στα τέλη του 19ου αι.

Ολοι γνωρίζουμε τη μάσκα των Anonymous, σύμβολο εμβληματικό του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμού), ένα σύμβολο που το είδαμε στους δρόμους του Καΐρου και όχι μόνο. Η νέα ιδεολογία που έχει προκύψει έχει τις βάσεις τις στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίσθηκαν τη δεκαετία του 1990 αλλά και του 2000. Κινήματα που απέρριψαν την ισχύ των ΜΜΕ και προώθησαν την ιδέα της συλλογικότητας μέσω των λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά. Υπάρχει ωστόσο μία σημαντική διαφορά μεταξύ των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και των κινημάτων των πλατειών όπως ήταν οι Αγανακτισμένοι στην Ελλάδα κτλ.

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ήταν βέβαια κατά του παγκόσμιου νέο-φιλελευθερισμού και των κύριων εκφραστών τους όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κτλ. ενώ τα κινήματα των πλατειών, όπως τα ζήσαμε με τους Αγανακτισμένους, στρέφονταν κυρίως εναντίον του εγχώριου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος και η ιδεολογική καθαρότητα ή πλατφόρμα όπως θα έλεγαν κάποιοι, απλά δεν υπήρχε. Στα κινήματα των πλατειών συμμετείχαν καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι συζητούσαν δημόσια και μοιράζονταν τις σκέψεις τους με άλλους, το δε πρόταγμα τους ήταν περισσότερη δικαιοσύνη και διαφάνεια από το πολιτικό σύστημα.

Το «συμβόλαιο» μεταξύ κυβερνώντων και λαού έχει διαρραγεί λόγω της κρίσης. Η δημιουργία τεχνητών οικονομικών κρίσεων από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ, τα επονομαζόμενα προγράμματα διάσωσης που δεν διασώζουν τελικά κανέναν, οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση (η χώρα μας αποτελεί ζωντανό παράδειγμα). Οι κυβερνήσεις δεν εξασφαλίζουν πλέον την ευημερία ούτε καν τη βιωσιμότητα των πολιτών και η ελευθερία περιορίζεται.

Τα καινούρια κινήματα και η νέα ιδεολογία χρησιμοποιούν κυρίως τα κοινωνικά μέσα για τη διάδοση των μηνυμάτων με στόχο την κινητοποίηση του εξαγριωμένου πολίτη και την προστασία του από τα μέτρα λιτότητας (βλ. κίνημα εναντίον των πλειστηριασμών). Οι επικοινωνιακές εκστρατείες των κινημάτων αυτών αποκαλύπτουν τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, θίγουν την φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την καταπίεση που ασκεί η κυβέρνηση. 

Δημιουργείται ένα δίπολο – ο απλός κόσμος εναντίον των ελίτ, ένας απλός κόσμος που αναζητά τη δημοκρατία και μάχεται τον απολυταρχισμό.Η σχέση με την Αριστερά είναι πλέον ανταγωνιστική γι’αυτό και η Αριστερά βλέπουμε ότι μάχεται τα κινήματα αυτά. Στην οικονομία οι κύριοι άξονες είναι η παροχή κοινωνικών δαπανών και εξασφάλισης ελάχιστου μισθού ενώ σε αντίθεση με τα κινήματα της παγκοσμιοποίησης που προσδοκούσαν το τέλος του καπιταλισμού, η νέα ιδεολογία δίνει έμφαση στο τέλος των ανισοτήτων κυρίως σε εθνικό/τοπικό επίπεδο.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να καλύψει τη νέα αυτή ιδεολογία ενώ, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να τοποθετείται ως λαϊκιστική με την έννοια του σωβινιστικού εθνικισμού.

Η μη κατανόηση του νέου αυτού ιδεολογικού πλαισίου θα είναι και η αιτία κατάρρευσης πολλών πολιτικών κομμάτων και συσχετισμών που υφίστανται σήμερα. Στην Ελλάδα το βλέπουμε μέσω της μαζικής αμφισβήτησης αλλά και τη δημιουργία πολλών μικρών κομμάτων, τα οποία όμως και αυτά σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό δεν κατανοούν τις αλλαγές αυτές αλλά κινούνται με παλαιοκομματικό τρόπο.

Ο κόσμος, λοιπόν, αλλάζει, μία αλλαγή ριζική και ως τέτοια προκαλεί αναταραχές και ανατροπές. Η νέα πραγματικότητα δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα αλλά πολύ γρήγορα, ίσως μετά από πολύ επώδυνες διαδικασίες, θα δημιουργηθεί ελπίζοντας με καλύτερους όρους για τους ανθρώπους.



Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη μου «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» στο ηλεκτρονικό περιοδικό Writers Gang.

Κύκλος Θανάτου στην Διευρυμένη Μεσόγειο


του Manlio Dinucci, Μanifesto, Comité Valmy, mardi 19 juin 2018

[Το κατωτέρω άρθρο διακεκριμένου Ιταλού στρατηγικού αναλυτή, που αναδημοσιεύτηκε στο όργανο των Γάλλων Ντεγκωλλικών, φωτίζει την  επιμελώς αποκρυπτόμενη από τα συστημικά ΜΜΕ ( με την πρόσοψη του «ανθρωπιστικού προσφυγικού δράματος»)πυορροούσα πληγή και  γενεσιουργό αιτία των μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων, που έχουν ήδη προκαλέσει πολυδιάστατη κοινωνική αναταραχή στην Ευρώπη και προοιωνίζονται έξαρση της τρομοκρατίας, εσωτερικές εθνοτικές συρράξεις και κατάλυση των υπολειμμάτων δημοκρατίας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι πολιτικο-δημοσιογραφικοί προβολείς, εστιασμένοι στο μεταναστευτικό ρεύμα από τα νότια στα βόρεια της Μεσογείου, αφήνουν το σκότος άλλες μετακινήσεις: εκείνες, από τον βορρά προς τον νότο, στρατιωτικών δυνάμεων και όπλων, που διασχίζουν την Μεσόγειο. ΄Η σωστότερα την «Διευρυμένη Μεσόγειο», περιοχή η οποία, στο πλαίσιο της στρατηγικής ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, εκτείνεται από τον Ατλαντικό στην Μαύρη Θάλασσα και στα νότια, ως τον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό.
Στην συνάντησή του με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ στη Ρώμη, ο Ιταλός πρωθυπουργός Κόντε τόνισε την «νευραλγική θέση της διευρυμένης Μεσογείου στην ευρωπαϊκή ασφάλεια», που απειλείται από το «τόξο της ανασφάλειας το οποίο εκτείνεται από την Μεσόγειο στην Μέση Ανατολή». Εξ ου και η σημασία του ΝΑΤΟ, συμμαχίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, την οποία ο Κόντε χαρακτηρίζει ως πυλώνα της εσωτερικής και διεθνούς ασφάλειας». Σε πλήρη ανατροπή της πραγματικότητας.
Η στρατηγική ΗΠΑ/ΝΑΤΟ είναι στην πραγματικότητα αυτή που προκάλεσε τη «τόξο της αστάθειας», με τους δυο πολέμους στο Ιράκ, τους δυο άλλους πολέμους που κατεδάφισαν τα κράτη της Γιουγκοσλαβίας και της Λιβύης και τον πόλεμο που επιχειρεί να διαλύσει το κράτος της Συρίας. Η Ιταλία, που συμμετέσχε  σε όλους αυτούς τους πολέμους, κατά τον Κόντε «παίζει αποφασιστικό ρόλο για την ασφάλεια και την σταθερότητα της νότιας πτέρυγας της Συμμαχίας».
Με ποιον τρόπο; Το μαθαίνουμε από αυτά που κρύβουν τα ΜΜΕ. Το σκάφος Τρέντον του αμερικανικού στόλου, το οποίο παρέλαβε 42 μετανάστες (στους οποίους επετράπη να αποβιβαστούν στην Σικελία, αντίθετα από εκείνους του Ακουάριους), δεν έχει την βάση του στην Σικελία για να εκτελεί ανθρωπιστικές αποστολές στην Μεσόγειο. Είναι ένα πολεμικό υψηλής ταχύτητας, (έως 80 χλμ.την ώρα), ικανό να αποβιβάσει σε λίγες ώρες στις βόρειο-αφρικανικές ακτές ένα αποβατικό σώμα 400 ανδρών με τα οχήματά τους. Ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ δρουν την Λιβύη, για την εκπαίδευση και καθοδήγηση σχηματισμών συμμαχικών δυνάμεων, ενώ ένοπλα αμερικανικά ιπτάμενα ρομπότ απογειώνονται από την Σιγκονέλα της Σικελίας και βομβαρδίζουν στόχους στην Λιβύη.
 Σύντομα, ανακοίνωσε ο Στόλτενμπεργκ, από την Σιγκονέλα θα επιχειρούν και του ΝΑΤΟ βομβαρδιστικά ιπτάμενα ρομπότ. Θα ενταχτούν στο «Κέντρο Νότιας Στρατηγικής Διοίκησης του ΝΑΤΟ», κέντρο πληροφοριών για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή, Βόριο Αφρική, Σαχέλ και Υπο-Σαχάρια Αφρική.
Αυτό το κέντρο θα τεθεί σε λειτουργία τον Ιούλιο, με έδρα στο Lago Patria, κοντά στην Διοίκηση των Κοινών Δυνάμεων ΝΑΤΟ  (Jfc Naples), υπό τις διαταγές Αμερικανού ναυάρχου (επί του παρόντος του James Foggo- ο οποίος διοικεί επίσης τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις στην Ευρώπη (με επιτελικό κέντρο στην Νάπολη-Καποντιτσίνο και τον ΄Εκτο Στόλο με βάση την Γκαέτα) και τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις για την Αφρική. Αυτές οι δυνάμεις ενσωματώθηκαν από το Αεροπλανοφόρο Χάρρυ Τρούμαν, που εισήλθε προ διμήνου την Μεσόγειο με την επιθετική του ομάδα σκαφών.
Στις 10 Ιουνίου, ενώ τα ΜΜΕ συγκέντρωναν την προσοχή στο Ακουάριους, ο αμερικανικός στόλος, με φορτίο 8.000 στρατιωτών, 90 καταδιωκτικών και άνω των 1.000 πυραύλων, αναπτυσσόταν στην ανατολική Μεσόγειο, έτοιμος να πλήξει την Συρία και το Ιράκ. Τις ίδιες μέρες, 12 και 13 Ιουνίου, ελλιμενιζόταν στο Λιβόρνο το Liberty Pride, ένα επιστρατευμένο αμερικανικό σκάφος, μεταφέροντας ένα άλλο φορτίο όπλων, τα οποία μεταφέρονται κάθε μήνα, από την αμερικανική βάση Camp Darby στην Πίζα, στην Ιορδανία και στην Σαουδική Αραβία, για τους πολέμους στην Συρία και την Υεμένη.
΄Ετσι τροφοδοτούν τους πολέμους οι οποίοι, με τους μηχανισμούς νέο-αποικιακής λεηλασίας, προκαλούν φτωχοποίηση και εκρίζωση των πληθυσμών, ΄Ετσι γιγαντώνονται τα μεταναστευτικά κύματα υπό δραματικές συνθήκες και δημιουργούνται θύματα και νέες μορφές δουλείας.
 «Φαίνεται πως τώρα αποδίδει η σκληρή στάση στο μεταναστευτικό», σχολίασε ο πρόεδρος Τραμπ, αναφερόμενος στα μέτρα που αποφάσισε όχι μόνο ο Σαλβίνι, αλλά όλη η ιταλική κυβέρνηση, της οποίας ο πρωθυπουργός χαρακτηρίστηκε «καταπληκτικός».
Δίκαιη αναγνώριση από τις ΗΠΑ, που στο ιταλικό κυβερνητικό πρόγραμμα χαρακτηρίζονται ως «προνομιακός σύμμαχος» της Ιταλίας.

Από την Ελληνική Κρίση η Γερμανία Αποκόμισε Κέρδη ΄Ανω των 3 Δις και Μόνο από Επιτόκια


από Zero Hedge 22-6-2018

Λυπούμαι, ΄Αντζι, Δεν μπορούσα να βγάλω πιο πολλά, 
αλλά και 3 δις δεν είναι λίγα…

Η Γερμανία  αποκόμισε γύρω στα 2,9 δισεκατομμύρια  ευρώ κέρδος από επιτόκια, από την πρώτη «διάσωση» της Ελλάδας το 2010.
Αυτή είναι η επίσημη απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης σε ερώτηση που κατέθεσε το Κόμμα των Πρασίνων στο Βερολίνο.
Τα κέρδη διοχετεύθηκαν στην κεντρική Bundesbank και από αυτήν στον κρατικό προϋπολογισμό.
Τα εισοδήματα προήλθαν κυρίως λόγω της αγοράς ελληνικών κρατικών ομολόγων υπό το καλούμενο πρόγραμμα Securities Markets Program (SMP), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των κρατών της Ευρωζώνης προέβλεπαν ότι τα άλλα κράτη θα επέστρεφαν στην Ελλάδα τα κέρδη από αυτό το πρόγραμμα, εάν η Ελλάδα εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις του προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Ωστόσο, κατά την απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης, μόνο κατά το 2013 και 2014 τέτοια κεφάλαια επεστράφησαν στο ελληνικό κράτος και στο ESM. Τα ποσά για την διάσωση του Ευρώ διοχετεύθηκαν σε ξεχωριστό λογαριασμό.
΄Όπως ανακοίνωσε η γερμανική κυβέρνηση, η Bundesbank πραγματοποίησε το 2017 κέρδη επιτοκίων περίπου 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ από αγορές SMP. Το 2013 επεστράφησαν στην Ελλάδα σχεδόν 527 εκατομμύρια ευρώ και το 2014 επεστράφησαν στο ESM περί τα 387 εκατομμύρια. Επομένως το γενικό κέρδος είναι 2.5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Επί πλέον, υπάρχουν κέρδη 400 εκατομμυρίων ευρώ από τα επιτόκια ενός δανείου από την κρατική τράπεζα KfW.
« Αντίθετα προς όλα τα δεξιά μυθεύματα, η Γερμανία επωφελήθηκε μαζικά από την κρίση στην Ελλάδα», δήλωσε ο οικονομικός εμπειρογνώμονας των Πρασίνων Sven Christian Kindler, ζητώντας ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους. « Δεν μπορεί-πρόσθεσε- να ανακεφαλαιοποιεί το γερμανικό κράτος στον προϋπολογισμό δισεκατομμύρια εσόδων από ελληνικά επιτόκια. Η Ελλάδα προέβη σε αιματηρή αποταμίευση και εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της, τώρα το  Γιουρογκρούπ πρέπει να τηρήσεις τις υποσχέσεις του.»

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η βιωσιμότητα των αριθμών για μια αβίωτη ζωή!


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Με κομψές εξισώσεις επιχειρήθηκε στο χθεσινοβραδινό Eurogroup να διασκεδαστεί το αδιέξοδο της Ελλάδας, εξαιτίας της απολύτως εσφαλμένης οικονομικής φιλοσοφίας των «προγραμμάτων διάσωσης» (μνημονίων) που υιοθετήθηκαν, νομοθετήθηκαν και εφαρμόζονται κουτσά-στραβά στην πράξη.

Η συμφωνία στο Eurogroup, για το τέλος του προγράμματος (: για το τέλος των μνημονίων) αποτελεί στην ουσία την επιτομή ενός νέου μνημονίου χωρίς πρόσθετη χρηματοδότηση από τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Με περαιτέρω παράταση της περιόδου χάριτος για τα δάνεια του EFSF κατά 10 χρόνια και επιμήκυνση της μέσης διάρκειας λήξης τους επίσης για 10 χρόνια, όπως και με την πρόβλεψη για χρησιμοποίηση της τελευταίας δόσης για την δόμηση ενός «μαξιλαριού ρευστότητας» για κάτι περισσότερο από έναν χρόνο, επιχειρείται να απαντηθεί μαθηματικώς η ανάγκη για νέα δάνεια, για την εξυπηρέτηση των προηγούμενων.

Δηλαδή, αντί για νέα δάνεια, προτάχθηκε μια οριακή ρύθμιση του χρέους, ώστε αυτό να εμφανίζεται θεωρητικώς και βραχυχρονίως «βιώσιμο». Μακροπρόθεσμα είναι προφανές πως ούτε αυτό επιτυγχάνεται, όπως με σαφήνεια διαπιστώνει και δηλώνει το ΔΝΤ, το οποίο συνεχίζει να είναι τεχνικός σύμβουλος στο νέο πρόγραμμα που δεν αποκαλείται πλέον έτσι, ενώ είναι ασφαλώς έτσι, θεσπίζοντας ανελαστικές δεσμεύσεις σε ο, τι αφορά στα χρηματοοικονομικά, δημοσιονομικά και στο κοινωνικό μοντέλο, όπως και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Με την έννοια αυτή και καθώς ελληνική κυβέρνηση και δανειστές αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια να μεταβάλλουν την πραγματικότητα που διαμορφώνει η στρατηγική τους στα ελληνικά πράγματα, αλλάζοντας τις λέξεις, αυτό το νέο πρόγραμμα πολλαπλών φάσεων θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει «Νέο Πρότζεκτ» για την Ελλάδα. Όχι, λοιπόν, νέο πρόγραμμα αλλά νέο πρότζεκτ. Όχι νέα Μνημόνια, αλλά αυξημένη επιτήρηση για την διατήρηση των μνημονιακών προνοιών, για την επέκτασή τους και για την πιθανή θέσπιση νέων μέτρων στο πλαίσιο του αυτόματου μηχανισμού διόρθωσης των αποκλίσεων από τις κομψές εξισώσεις που «επικύρωσε» το Eurogroup.

Τι σημαίνει αυτό πολιτικά; Πως η εμφανιζόμενη ως «βιωσιμότητα του χρέους» με συνέχιση της λιτότητας και με, στην ουσία, αντιαναπτυξιακό προφίλ, προδηλώνει όχι απλώς για την επόμενη δεκαετία, αλλά μάλλον για πολύ περισσότερα χρόνια, ένα περιβάλλον «αβίωτης ζωής» στην πατρίδα μας.

Τώρα, αν κάποιος θεωρεί ότι αυτό αποτελεί επιτυχία της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, διαμορφώνοντας επιπρόσθετα το κλίμα και τις αντικειμενικές συνθήκες για προσέλκυση επενδύσεων για τις οποίες διψά η ελληνική οικονομία, είναι ασφαλώς δικαίωμά του! Μόνον μετά από οκτώ χρόνια εμπειρίας πάνω σε αυτήν την ίδια «φιλοσοφία» για την προσαρμογή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, απαιτείται πολύ μεγάλη δόση αυταπάτης και υπέρβασης της πραγματικότητας για να εκφράσει κανείς μία τέτοια αισιοδοξία.

Ας μην είμαστε μίζεροι, ωστόσο! Με κριτήριο το ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα αυθεντικό μετανεωτερικό φαινόμενο «αποικίας χρέους» και έτσι θα παραμείνει μέχρις ότου εξοφλήσει τουλάχιστον τα δύο τρίτα των δανείων που έχει λάβει από τον λεγόμενο επίσημο τομέα της Ευρωζώνης, θα πρέπει να είμαστε… ικανοποιημένοι! Πάντα θεωρητικά και για τον επόμενο ενάμιση χρόνο, η πιθανότητα νέας πτώχευσης, ασύντακτης αυτή τη φορά, αποκλείεται. Άρα, στις επόμενες εκλογές το δίλημμα δεν θα είναι – και αυτή τη φορά – «πάση θυσία στο ευρώ» ή «δραχμή». Το νέο δίλημμα θα είναι «ποιος μπορεί να διασφαλίσει τους όρους και τις προϋποθέσεις του Νέου Πρότζεκτ προσαρμογής της Ελλάδας, για να μην γίνει ξανά επίκαιρη η συζήτηση για την δραχμή».

Σε τι διαφέρει αυτό από το παλαιότερο απειλητικό και ταυτόχρονα λυτρωτικό αφήγημα στο οποίο στηρίχθηκαν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις της κρίσης μέχρι σήμερα; Στην πραγματικότητα σε τίποτε, αν και τώρα πια υπεισέρχεται μεγαλύτερος βαθμός δημιουργικής ασάφειας! Και μάλιστα με την πρωτοτυπία που αποτελεί κορυφαία πολιτική παραδοξότητα στον καιρό μας: όσο οι αριθμητικές απεικονίσεις και οι συναρτήσεις εμφανίζονται σαφέστερες, τόσο η ζωή στην Ελλάδα μέλλεται ασαφέστερη! Με άλλα λόγια, το Νέο Πρότζεκτ για την Ελλάδα μεγεθύνει την ανασφάλεια στη χώρα.

Ενισχύει ή αποδυναμώνει τη σταθερότητα αυτό; Κατά ένα παράδοξο τρόπο και υπό τις αντικειμενικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στο πολιτικό σύστημα, την ενισχύει, αν και με όρους αμιγώς γεωοικονομικούς και γεωπολιτικούς την αποδυναμώνει.

Μακεδόνων παραμυθία


του Περικλή Μήτκα *
«Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για ν’ ακούσουμε το διάγγελμα του πρωθυπουργού». Ετσι απροετοίμαστο με βρήκε, καθ’ οδόν προς μια εκδήλωση, η ανακοίνωση της «συμφωνίας». Κι όσο προχωρούσαμε σε αναγνώριση γλώσσας με αστερίσκους και σε αναγνώριση ιθαγένειας με υποσημειώσεις, το αίσθημα του εμπαιγμού και το σφίξιμο στο στομάχι όλο και δυνάμωνε. Απώλεια οριστική και αμετάκλητη. Ετσι άραγε να ένιωθαν οι δύο παππούδες, ο Περικλής κι ο Αριστείδης, όταν, εικοσάχρονοι στο Μοναστήρι, άκουγαν τον τότε Ελληνα πρωθυπουργό να τους ανακοινώνει από το μπαλκόνι του ελληνικού προξενείου ότι το αποτέλεσμα των εθνικών αγώνων του 1904-12 τους έβρισκε υπηκόους του Βασιλείου της Σερβίας;
Διακόπτουμε λοιπόν την πολύχρονη εθνική προσπάθεια να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα ότι η γλώσσα και η ιθαγένεια των βορείων γειτόνων μας δεν είναι μακεδονική. Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση του όλου εγχειρήματος, το γράψαμε και το συμφωνήσαμε erga omnes για να μας στοιχειώνει στο διηνεκές. Τόσα χρόνια ποιος έλεγε αλήθεια και ποιος έκανε προπαγάνδα;
Διακόπτουμε και τις όποιες ατομικές προσπάθειες να πείσουμε καλόπιστους και κακόπιστους συνομιλητές για τη διαφορά μεταξύ Ελλήνων Μακεδόνων και Σλαβομακεδόνων. Υποστέλλουμε τις σημαίες και υποχωρούμε.
Οι παππούδες στο Μοναστήρι είχαν να κάνουν με Βούλγαρους, Σέρβους, Αρβανίτες και Τούρκους. Μερικές δεκαετίες αργότερα, οι Βούλγαροι έγιναν Σλαβομακεδόνες και από σήμερα, με τη δική μας βούλα, Μακεδόνες. Εκπληκτική πορεία σε έναν μόνο αιώνα.
Τόσο η καταγωγή μου όσο και το γεγονός ότι σήμερα υπηρετώ το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας, που φέρει τον εμβληματικό τίτλο του ιδρυτή τής σύγχρονης επιστήμης, του μεγαλύτερου Μακεδόνα φιλοσόφου Αριστοτέλη, με έδρα την πρωτεύουσα της Μακεδονίας, αποτελούν προσωπικό φορτίο που γεννά αισθήματα τεράστιας περηφάνιας αλλά και συνακόλουθου καθήκοντος. Αντιλαμβάνομαι το επιχείρημα όσων αξιώνουν ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων, αλλά σπανίως πρόκειται για αυτούς που φέρουν ανάλογα φορτία. Η εμπειρία δείχνει ότι για να λειτουργήσεις έτσι, πρέπει ή να μη διαθέτεις ή να έχεις για κάποιον ακαθόριστο λόγο απολέσει αυτά τα «πατριωτικά βαρίδια», που ομολογώ εμένα ακόμη με παρασέρνουν.
Γι’ αυτό δεν μπορώ να πανηγυρίσω για «τη νίκη του πραγματισμού έναντι της ακρότητας». Επιχειρώ νηφάλια να προβλέψω εάν σε δέκα ας πούμε χρόνια από σήμερα θα μπορώ να ισχυρίζομαι ότι η Θεσσαλονίκη είναι η πρωτεύουσα της Μακεδονίας, δίχως να αισθάνομαι ότι προκαλώ σύγχυση σε κάθε έστω καλοπροαίρετο συνάδελφό μου, όπου γης, που δεν είναι υποχρεωμένος ούτε τα νομικά κείμενα και τις συμφωνίες να διαβάσει ούτε να γνωρίζει παρά ελάχιστα για την ελληνική Ιστορία και τίποτε για το «Μακεδονικό».
Ούτε η αισιόδοξη ανάγνωση που αναφέρεται στα κείμενα και τις επιφυλάξεις που «κατορθώσαμε» να επιβάλουμε με αναπαύει ούτε οι ακραίες και φανατικές αντιρρήσεις με βρίσκουν σύμφωνο.
Πρέπει όμως να κάνουμε μια αναγκαία παραδοχή: Δεν αναγιγνώσκουμε με τον ίδιο τρόπο όλοι οι Ελληνες τα πράγματα, αφού δεν μας αγγίζουν το ίδιο. Με άλλη μεζούρα μετράμε τους φόβους, τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας αναφορικά με το Μακεδονικό όσοι είμαστε Μακεδόνες, έτσι όπως οι Κύπριοι ή οι Μικρασιάτες είναι πολύ πιο ευαίσθητοι με ό,τι συμβαίνει στους δικούς τους τόπους καταγωγής. Και φυσικά αλλιώς γευόμαστε και τις ήττες μας. Πιο έντονα, πιο επώδυνα, πιο βαθιά.
Σαν να θάμπωσε η λάμψη, το κλέος, η περηφάνια, σαν να στέρεψε μια παλιά πηγή, σαν να πνίγεται η φωνή της ράτσας που πρέπει να αντηχεί μέσα μας. Δεν είμαι ο μόνος που το νιώθει, και η αίσθηση αυτής της κάθε άλλο παρά αναπόφευκτης απώλειας είναι αβάσταχτη.
Η ιστορική αποτίμηση αυτών των στιγμών θα κρίνει, όπως συνήθως, τις πράξεις των πολιτικών προσώπων. Αν όμως τεθεί το ερώτημα, τι έπραξε η πνευματική ηγεσία αυτού του τόπου, δηλώνω πως, σε ό,τι με αφορά, έδωσα τον αγώνα με συνέπεια και μετριοπάθεια, ακολουθώντας την εθνική γραμμή. Και τώρα νιώθω προδομένος και βαθιά απογοητευμένος από την πολιτική ηγεσία.
* Ο κ. Περικλής Α. Μήτκας είναι πρύτανης του ΑΠΘ.

Η δύση της Δύσης


της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Το βιβλίο «Η δύση της Δύσης - η απομυθοποίηση της Ευρώπης και ο Ελληνισμός» του Λαυρέντιου Γκεμερέϋ γράφτηκε στα γερμανικά το 1977. Ο Λαυρέντιος Γκεμερέϋ, ένας καθολικός αυστριακός ιερέας που έζησε στην Ελλάδα ως «πολιτισμικός πρόσφυγας» έγραψε αυτό το βιβλίο ως μία προσπάθεια κατανόησης της διαφοράς της Δύσης από την Ελλάδα. Μου κίνησε την περιέργεια γιατί η γνώμη των δυτικών για την Ελλάδα είναι συνήθως εχθρική και συμπλεγματική. Εχοντας πλήρως απωλέσει, εδώ και πολλά χρόνια, τον θαυμασμό των υποτελών προς κάθε τι ξένο, το βιβλίο μου κίνησε την περιέργεια.

Ο Γκεμερέϋ ορθά γνώριζε ότι οι Ελληνες είμαστε υποτελείς στη Δύση εδώ και 2000 χρόνια από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέχρι σήμερα, μία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την οποία ο ίδιος θεωρεί, ως την πρώτη θελημένη αναγωγή της οργανωμένης βίας. Για τη στάση των Ρωμαίων έναντι των Ελλήνων αναφέρει ότι μισούσαν τους Ελληνες, τους είχαν χωρίς πολιτικά δικαιώματα και τους χρησιμοποιούσαν μόνο ως δασκάλους. Εάν και δυτικός και ρωμαιοκαθολικός αναγνωρίζει τον ρόλο του Βυζαντίου, ρόλο που η Δύση ηθελημένα αποσιωπεί και μισεί από την εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Αναφέρει ότι οι Σταυροφορίες (σημ. στη χώρας μας πολλοί θεωρούν ότι οι Χριστιανοί συλλήβδην έκαναν Σταυροφορίες ενώ η πραγματικότητα είναι ότι ήταν οι ρωμαιοκαθολικοί που της έκαναν και όχι οι ορθόδοξοι). Ο Γκεμερέυ θεωρεί ότι η επιμειξία του Ρωμαϊκού ιμπεριαλισμού με τη γερμανική βιαιότητα δημιούργησε έναν παραμορφωμένο χριστιανισμό και αποκαλεί τις Σταυροφορίες «προπατορικό φασισμό». Δεν μένει όμως στην ιστορία αλλά προχωρά και με καυστικό λόγο αναφέρεται στην αστική μορφή τηςκοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπως αυτή δημιουργήθηκε στη Δύση, και την αποκαλεί «σκέτη απάτη και ποτέ δεν περιείχε την ελάχιστη δυνατότητα μιας αληθινής λαϊκής κυριαρχίας».


Λαυρέντιος Γκεμερέυ

Ενδιαφέρουσα είναι και η ανάλυση των τάξεων, όντας ιδιαίτερα επικριτικός για τον μικροαστό και τον αστό γενικότερα. Υποστηρίζει ότι ο μικροαστός το μόνο που θέλει είναι η αύξηση της ιδιοκτησίας του και καμία επαναστατική αλλαγή. Εάν και ιερέας αναλύει μπαίνει σε βάθος αναλύοντας την εξουσία.

Γράφει: «Οι φορείς της εξουσίας, οι οποίοι διαμορφώθηκαν στον 19ο αιώνα, στρατός, αστυνομία και μυστική διπλωματία, στις μέρες μας έχουν γίνει ένα τέλεια οργανωμένο σύμπλεγμα παγκόσμιων και τοπικών παραγόντων, από τους χαφιέδες και τραμπούκους, την ασφάλεια, ΚΥΠ, και στρατιωτική αστυνομία, σε εσωτερική κλίμακα, έως τη ΣΙΑ και το ΝΑΤΟ στο διεθνές επίπεδο. Αυτοί είναι οι ρυθμιστές των πραγμάτων και όχι Κυβερνήσεις, κόμματα, Κοινοβούλια και λαοί». Αναφέρει δε και ένα γεγονός, άγνωστο στους περισσότερους από εμάς. «Στη δίκη βασανιστηρίων της ΕΣΑ, η κα Βιργινία Τσουδερού ανάφερε ένα βαρυσήμαντο γεγονός από τις φοβερές εμπειρίες της: στα Γραφεία της ΕΣΑ είδε ένα βιβλιαράκι για την εκπαίδευση των στρατιωτών του ΝΑΤΟ, το οποίο περιείχε οδηγίες για βασανισμούς. Κανείς δεν ασχολήθηκε μ'αυτήν την καταγγελία, ούτε ένας βουλευτής- και η ίδια είναι βουλευτής-δεν προσπάθησε να δημιουργήσει σάλο για να διελευκανθεί αυτή η υπόθεση. Απλώς διότι δεν γίνεται. Ο φασισμός έχει διαβρώσει όλους τους βασικούς μηχανισμούς της κρατικής δομής. Στη Δύση και στην Ανατολή».

Ο Γκεμερέϋ προτρέπει τους Ελληνες να αντιληφθούν ότι αυτός ο θαυμασμός τους για την Ευρώπη είναι ένας θαυμασμός μία νεκρής κουλτούρας ενώ ο Ελληνισμός έχει να επιδείξει μία ζωντανή γλώσσα, ανθρωπιά (λέξη που δεν υπάρχει στις δυτικές γλώσσες) και πραγματικό οικουμενισμό. Εκφράζεται με θαυμασμό για την Εθνική Αντίσταση την οποία χαρακτηρίζει ως «μοναδικό γεγονός στην ιστορία, ακόμα και σε σύγκριση με το αντάρτικό κίνημα της Γιουγκοσλαβίας, που δεν είχε αυτή την παλλαϊκή βάση» αλλά και γενικότερα γιατί η συνεχής αντίσταση των Ελλήνων χρονολογείται από τον 4ο π.Χ. Θεωρεί ότι ο Ελληνας όλους αυτούς τους αιώνες αντιστέκεται με σοφία είτε παθητικά είτε ενεργητικά και έτσι κατόρθωσε να διατηρήσει την ταυτότητά του επί δύο χιλιάδες χρόνια ξενοκρατίας.

Το βιβλίο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Θα κλείσω πάλι με λόγια του συγγραφέα: «Είναι αυτή η ιδιότητα που όλοι οι «συστηματικοί» Βάρβαροι δεν μπορούν να υποφέρουν στους Ελληνες, από τους Ρωμαίους ως τους σύγχρονους Ευρωπαίους: πάντα καυτηρίασαν αυτήν την ιδιότητας σαν «άστατο χαρακτήρα», σαν «απατηλό», σαν «ανεύθυνο». Και αυτός ο καυτηριασμός, αυτή η τελική ανικανότητα των Βαρβάρων, να κατανοήσουν τον βασικό χαρακτήρα των Ελλήνων, τους εμπόδισε να γίνουν πραγματικοί μιμητές των Ελλήνων. Δεν καταλάβανε ποτέ, ότι ελευθερία σημαίνει απόφαση, συνεχώς καινούργια, όχι υποδούλωση κάτω από μία απόφαση που έχει παρθεί μια για πάντα, μία σχέση δούλου και ιδιοκτήτη, δουλοπάροικου και φεουδάρχη, μέλους κόμματος και ηγεσίας, του υπάκοου και του κυρίαρχου κρατικού μηχανισμού. Δεν μπορούσαν να το καταλάβουν, επειδή βασικά πάντα φοβόντουσαν την ελευθερία, σαν επικείμενο κίνδυνο για τα ιδανικά της «πειθαρχίας», της «υπακοής» και της «συνέπειας». Ποτέ ο Ελληνας δεν θα είναι «πειθαρχημένος», «υπάκουος», «συνεπής» απέναντι αφηρημένων ιδεών: αλλά πάντα θα είναι απέναντι του εαυτού του».

Είναι η Ευρώπη Ανήμπορη για Εξομάλυνση των Σχέσεων της με την Ρωσία;


του Paul Craig Roberts, Zero Hedge,16-6-18

[Το ακόλουθο κείμενο παραινέσεων στον Βλαντιμίρ Πούτιν, από έναν Αμερικανό Νέστορα της οικονομικής επιστήμης, της γεωπολιτικής και της ελεύθερης ενημέρωσης, πρώην υπουργό της κυβέρνησης Ρέϊγκαν και ατρόμητον γηραιό αγωνιστή της ειρήνης και της δημοκρατίας, παρουσιάζει γενικότερο διαφωτιστικό ενδιαφέρον για οποιονδήποτε άνθρωπο που εξακολουθεί να προβληματίζεται για την μοίρα της χώρας του και την πορεία του κόσμου.]


΄Αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις των ηγετών στην πρόσφατη σύνοδο των G7, οι κυρώσεις του Τραμπ σε βάρος της Ευρώπης και η αδιαφορία του για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, ίδια με την αμερικανική περιφρόνηση για τα συμφέροντα οποιασδήποτε χώρας εκτός του Ισραήλ, δεν εξώθησε τους Ευρωπαίους να διαχωρίσουν την θέση τους από την εχθρότητα της Ουάσιγκτον κατά της Ρωσίας.
Η πρωθυπουργός της Αγγλίας δήλωσε ότι οι G7 «συμφώνησαν να παραμείνουν έτοιμοι για την λήψη νέων περιοριστικών μέτρων εναντίον της Ρωσίας, εάν καταστεί απαραίτητο.» Το αμερικανικό ανδρείκελο –Μακρόν- στην Γαλλία, κατηγόρησε ψευδώς την Ρωσία, την μόνη xώρα που προσπαθεί να εφαρμόσει την συμφωνία του Μινσκ για την Ουκρανία, ότι παραβιάζει την συμφωνία του Μινσκ. Ψευδόμενος, ο πρόεδρος της Γαλλίας, κατήγγειλε την Ρωσία  ότι εισέβαλε στην Ουκρανία και προσάρτησε την Κριμαία, παρά το γεγονός ότι οι ρωσικές δυνάμεις ήσαν από χρόνια παρούσες στην Κριμαία, υπο καθεστώς πενηντάχρονης μίσθωσης , που καθιστούσε την Κριμαία ρωσική ναυτική βάση.
Aσφαλώς δεν αγνοούσε, επίσης, ο Γάλλος πρόεδρος, ότι το μόνο που έκανε η Ρωσία, ήταν να αποδεχτεί το ομόφωνο δημοψήφισμα του πληθυσμού της Κριμαίας να επιστρέψει στην ρωσική επικράτεια. Η Κριμαία υπήρξε τμήμα της Ρωσίας επί τρεις αιώνες, δηλαδή περισσότερο από την ιστορία των ΗΠΑ, προτού παραχωρηθεί παράνομα στην (τότε ομόσπονδη σοβιετική) Ουκρανία.                                               
Οι πολιτικοί των G7 κατηγόρησαν τον Πούτιν για «αποσταθεροποιητική συμπεριφορά», για «υπονόμευση δημοκρατικών συστημάτων» και για «υποστήριξη της Συρίας». Η Ευρώπη παραμένει υποτελής στην Ουάσιγκτον, σε πείσμα κάθε ενέργειας που έκανε ο Τραμπ για να ταπεινώσει τους Ευρωπαίους υπηρέτες της Ουάσιγκτον.
Η απάντηση του Πούτιν, σ’ αυτό που χαρακτήρισε «δημιουργική φλυαρία», ήταν πως η Ευρώπη θα έπρεπε να αναζητήσει μαζί με την Ρωσία την εξυπηρέτηση των κοινών συμφερόντων τους. Υπάρχουν κοινά συμφέροντα και ο Πούτιν τα βλέπει, αλλά όπως δείχνουν ξεκάθαρα οι δηλώσεις των G7, οι G7 βλέπουν στην Ρωσία έναν εχθρό. Από την άποψη της Δύσης ο Πούτιν αποτελεί πρόβλημα λόγω της επιμονής του στην κυριαρχία του ρωσικού κράτους Όταν η Δύση κατηγορεί την Ρωσία για «αποσταθεροποιητική συμπεριφορά», η Δύση εννοεί ότι η ρωσική ανεξαρτησία αποσταθεροποιεί την παγκόσμια τάξη της Ουάσιγκτον. Η Ρωσία θεωρείται σαν αποσταθεροποιητική οντότητα, επειδή ο Πούτιν δεν αποδέχεται την ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Και ο Πούτιν δεν μπορεί να υπερκεράσει αυτήν την τάση απέναντι στην χώρα του με παραχωρήσεις και λογική συμπεριφορά. Θα αποτελούσε θανάσιμη ψευδαίσθηση για την Ρωσία να πιστεύει πως με γλυκόλογα μπορεί να παραμερίσει την μήνι της απορριπτόμενης ηγεμονίας.
Ο Πούτιν καταπίνει ύβρεις, προκλήσεις, σκοτωμούς Ρώσων στην Ουκρανία και ισραηλινούς βομβαρδισμούς στην Συρία -μια χώρα όπου ξόδεψε πλούτο για να την ελευθερώσει από τους «αντάρτες» της Ουάσιγκτον- και όλα αυτά για να δείξει τους Ευρωπαίους πως η Ρωσία δεν είναι απειλή.
Κρίνοντας από τις δηλώσεις των G7 ή των G6, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί απλά δεν νοιάζονται αν η Ουάσιγκτον και όχι η Ρωσία είναι η απειλή. Η Ουάσιγκτον έχει παραδώσει στην Ευρώπη ένα σενάριο απαγγελίας για την Ρωσία και η Ευρώπη φαίνεται κολλημένη στο κείμενο, ανεξάρτητα του πως συμπεριφέρεται η Ρωσία και του πως η Ουάσιγκτον μεταχειρίζεται την Ευρώπη. Προηγούμενες ελπίδες ότι η ευρωπαϊκή αντίθεση στην προσπάθεια του Τραμπ να ανατρέψει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν θα οδηγούσε σε ευρωπαϊκή διεκδίκηση ανεξαρτησίας, διαψεύσθηκαν από την ενιαία εχθρότητα στην Ρωσία που επιδείχτηκε στη πρόσφατη σύνοδο των G7.
Η στρατηγική του Πούτιν κινδυνεύει να αποτύχει για δύο λόγους.
Ο πρώτος είναι ότι η Ευρώπη δεν είχε ανεξάρτητη υπόσταση επί 75 χρόνια. Οι ευρωπαϊκές χώρες δεν ξέρουν τι σημαίνει να είσαι κυρίαρχο κράτος. Χωρίς την Ουάσιγκτον, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αισθάνονται χαμένοι, έτσι τείνουν να ακολουθούν την Ουάσιγκτον.
Το άλλο πρόβλημα του Πούτιν είναι η πίστη του πως η Ρωσία πρέπει να είναι μέρος της Ευρώπης. Οι Αμερικανοί ενίσχυσαν αυτήν την πίστη κατά τα χρόνια του Γιέλτσιν. Οι Ρώσοι οικονομολόγοι και η ρωσική κεντρική τράπεζα πιστεύουν πράγματι πως η Ρωσία δεν μπορεί να αναπτυχτεί χωρίς την Δυτική συμμετοχή. Αυτό καθιστά τη Ρωσία ευάλωτη σε αποσταθεροποίηση από την δυτική νομισματο-πιστωτική αυτοκρατορία. Η Δυτική συμμετοχή εξασφαλίζει στην Ουάσιγκτον την δυνατότητα να χειραγωγεί το Ρούβλι και να αποστραγγίζει το ρωσικό οικονομικό πλεόνασμα σε εξυπηρέτηση χρέους. Για την επιβολή της παγκοσμιοποίησης η Ουάσιγκτον επιδίδεται στην δυσφήμηση Ρώσων πολιτικών που ευνοούν μιαν εθνικιστική οικονομική πολιτική. Ο (διάσημος Αμερικανός Οικονομολόγος) Μάϊκλ Χιούντσον και εγώ είχαμε περιγράψει πως, στην πραγματικότητα, νεοφώτιστοι νεοφιλελεύθεροι Ρώσοι οικονομολόγοι αποτελούν την αμερικανική Πέμπτη Φάλαγγα στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Χώρες που ανοίγουν τις πύλες τους στον  Δυτικό Οικουμενισμό (παγκοσμιοποίηση) χάνουν τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής τους. Η ανταλλακτική αξία των νομισμάτων τους και οι τιμές των ομολόγων τους και των προϊόντων τους μπορούν να κατακρημνίζονται με υποτιμημένα συμβόλαια μελλοντικών πωλήσεων (futures markets). Θυμηθείτε πως ένας άνθρωπος – ο Τζωρτζ Σόρος- μπόρεσε να προκαλέσει την κατάρρευση της βρετανικής λίρας. 
Σήμερα η Ουάσιγκτον μπορεί να οργανώσει συνδυασμένη δράση εναντίον νομισμάτων, συντονίζοντας επιθέσεις από την Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Τράπεζα της Αγγλίας και την Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα. Ούτε και μεγάλες χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να αντισταθούν σε τέτοιαν επίθεση. Είναι παράδοξο ότι χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, που φιλοδοξούν να ασκούν ανεξάρτητη πολιτική, εξακολουθούν να βασίζονται σε Δυτικούς ανταλλακτικούς μηχανισμούς, υποκείμενες έτσι στον έλεγχο των εχθρών τους.
Υπάρχει αλήθεια στη ρήση που αποδίδεται στον Mayer Amschel Rothschild (τον πρόγονο της δυναστείας των Ρότσιλντ): «Δώσε μου τον έλεγχο του νομίσματος ενός έθνους και αδιαφορώ για το ποιος καταρτίζει τους νόμους του»
΄Οντας ένας λογικός και ανθρώπινος ηγέτης, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επικεντρώνεται στην αποφυγή της σύρραξης. Απαιτείται υπομονή για να αγνοεί προσβλητικές απειλές από στρατιωτικά ασήμαντες χώρες όπως η Βρετανία και ο Πούτιν διαθέτει το χάρισμα της υπομονής.
Ωστόσο, η υπομονή μπορεί να αποβεί και σε βάρος τη ειρήνης, όσο και υπέρ αυτής. Η υπομονή του Πούτιν λέει στους Ευρωπαίους ότι δεν έχει κόστος γι’ αυτούς να συνεχίζουν εχθρικές κατηγορίες και ενέργειες εναντίον της Ρωσίας. Και ενθαρρύνει τους νεοσυντηρητικούς να μετέρχονται περισσότερο επιθετικές προκλήσεις και ενέργειες.
Υπερβολική υπομονή μπορεί να οδηγήσει σε στρίμωγμα της Ρωσίας στην γωνία.
Ο κίνδυνος για την Ρωσία είναι ότι η επιθυμία να αποτελεί τμήμα της Δύσης, την οδηγεί σε συμβιβασμούς, που ενθαρρύνουν περισσότερες προκλήσεις. Και ότι η προσήλωση στον οικουμενισμό, υπονομεύει την ρωσική οικονομική κυριαρχία.
Οι ρωσικές ελπίδες ενότητας με την Δύση σε έναν αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας παραβλέπουν το γεγονός ότι η τρομοκρατία είναι το όπλο της Δύσης για την αποσταθεροποίηση ανεξαρτήτων χωρών που δεν αποδέχονται έναν μονοκεντρικό κόσμο.                                                                
΄Ισως ο πόλεμος να αποτελούσε μικρότερη απειλή, εάν η Ρωσία απλώς αποδεσμευόταν από την Δύση και επικεντρωνόταν στην διασύνδεση με την Ανατολή. Τότε, αργά η γρήγορα, η Ευρώπη θα έτρεχε παρακαλώντας.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates