Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

H Γερμανία χρωστάει στην Ελλάδα 185 δισεκατομμύρια ευρώ - Δεν έχει εξοφλησεί ούτε καν το 1%


Στο θέμα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων εστιάζει η Süddeutsche Zeitung με αφορμή το φετινό ιστορικό βιβλίο δύο γερμανών ερευνητών, οι οποίοι τάσσονται υπέρ της αναγνώρισης της γερμανικής ευθύνης για καταβολή επανορθώσεων στην Ελλάδα και άλλες χώρες.
«Αθήνα και Βερολίνο: Ανοιχτός λογαριασμός, ανοιχτές πληγές», τιτλοφορεί το σχετικό δημοσίευμα στην ηλεκτρονική της έκδοση η εφημερίδα του Μονάχου, σχολιάζοντας το περιεχόμενο του βιβλίου που συνέγραψαν ο εκδότης και ιστορικός Καρλ Χάιντς Ροτ και ο πολιτικός επιστήμονας και εκδότης Χάρτμουτ Ρύμπνερ.
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι «το κεντρικό μοτίβο του βιβλίου (σ.σ. «Το χρέος των επανορθώσεων. Υποθήκες της γερμανικής κατοχικής κυριαρχίας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη» - Reparationsschuld. Hypotheken der deutschen Besatzungsherrschaft in Griechenland und Europa) είναι ότι μια συμμαχία ανάμεσα στις ΗΠΑ και τις "δυτικογερμανικές ελίτ εξουσίας" αγνόησε συστηματικά επί δεκαετίες τις ελληνικές διεκδικήσεις.
Επίμαχο σε αυτό το σημείο δεν είναι τόσο το συμπέρασμα όσο η εξήγηση, όπου γίνεται αισθητός ο απόηχος ιστορικών συζητήσεων του παρελθόντος, στις οποίες οι παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ού αιώνα συζητούνταν ως αποτέλεσμα συνομωσίας γερμανικών ελίτ. Αδιαφιλονίκητη είναι πάντως η διπλωματική υπεροψία με την οποία η Γερμανία απέρριπτε επί δεκαετίες τις ελληνικές διεκδικήσεις».
Αυτό το γεγονός αποδεικνύεται κατά τον αρθρογράφο στα ιστορικά ντοκουμέντα που δημοσιεύονται μαζί με το βιβλίο των γερμανών ερευνητών. Επισημαίνεται πάντως ότι «η επιλογή των ντοκουμέντων περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε γερμανικά έγγραφα και ως εκ τούτου δεν μπορεί κανείς να αποκομίσει μια εικόνα για τα ενδότερα της ελληνικής διπλωματίας και το μερίδιο ευθύνης της για την αποτυχημένη πολιτική που αφορά τις επανορθώσεις. Η ελληνική κυβέρνηση επέμεινε για μεγάλο διάστημα σε μια ειδική σχέση με την Ομοσπονδιακή Γερμανία, η οποία όμως βασιζόταν σε ασύμμετρους συσχετισμούς δυνάμεων. Μέσα από αυτή τη διμερή οδό η Αθήνα αποκόμισε μόνον αποτυχίες, εκτός από μια αποζημίωση 115 εκατομμυρίων μάρκων το 1960, η οποία όμως κατέστη δυνατή μέσω κοινής δράσης με άλλα δυτικοευρωπαϊκά κράτη που ήταν αντίπαλοι της Γερμανίας στον πόλεμο».
Αρχικά πολύ νωρίς και μετά… πολύ αργά
Η SZ σημειώνει ότι από τότε που υπεγράφη η Συμφωνία του Λονδίνου για το γερμανικό χρέος το 1953, η Γερμανία συνέδεε διαρκώς το θέμα των επανορθώσεων με την εκκρεμούσα οριστική διευθέτηση του ζητήματος ειρήνευσης στη χώρα. «Με τη γερμανική επανένωση αυτό το χρονικό σημείο φάνηκε να έχει έρθει. Ωστόσο στη Συνθήκη 2+4 το 1990 ο Χέλμουτ Κολ πέτυχε την ένωση της Γερμανίας χωρίς να καταβάλει το τίμημα που προέβλεπε η ρύθμιση του ζητήματος των επανορθώσεων».
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο ιστορικός Καρλ Χαιντς Ροτ επισημαίνει εύστοχα ότι «ενώ Βόννη (σ.σ. τότε πρωτεύουσα της Δυτικής Γερμανίας) πριν από τη Συνθήκη 2+4 υποστήριζε διαρκώς ότι οι διεκδικήσεις των επανορθώσεων είναι πρώιμες, μετά την υπογραφή της συνθήκης η αιτιολογία (σ.σ. για τη μη καταβολή επανορθώσεων) ήταν ότι ήταν πλέον πολύ αργά».
H εφημερίδα του Μονάχου αναφέρει ότι ο Καρλ Χάιντς Ροτ υπολογίζει το ύψος των επανορθώσεων που αντιστοιχούν σήμερα στην Ελλάδα σε περίπου 185 δις ευρώ, από τα οποία - όπως λέει - δεν έχει εξοφληθεί ούτε καν το 1%.
Παρότι στο δημοσίευμα εκφράζονται ενστάσεις για ορισμένα συμπεράσματα των γερμανών ερευνητών, σημειώνεται ότι οι προτάσεις τους πρέπει «δικαίως» να θεωρηθούν αφορμή για συζήτηση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από έναν μήνα δημοσίευμα της εφημερίδας Welt επικαλείτο έρευνα ενός άλλου γερμανού ιστορικού, με την οποία αμφισβητείται η ύπαρξη του κατοχικού δανείου της Ελλάδας προς το Γ' Ράιχ.

Η Γερμανία Αντιμέτωπη με την Μοίρα της


του Charles Gave, Comité Valmy

[Το σημερινό άρθρο ενός παγκόσμια αναγνωρισμένου Γάλλου οικονομολόγου, επιτυχημένου επιχειρηματία και συγγραφέα, με πλούσιο βιογραφικό σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες, προσφέρει –εν μέσω καταιγιστικής παραπληροφόρησης και συστηματικής συσκότισης- ταυτόχρονα πολύτιμο βοήθημα προσανατολισμού στην διεθνή πραγματικότητα -όπως πράγματι είναι και εξελίσσεται- και διδακτικό, σπινθηροβόλο και απολαυστικό ανάγνωσμα. Ακόμη και πολιτικοί εγκέφαλοι κάτι θα αποκόμιζαν διαβάζοντάς το.]
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πόλεμοι ανεξιλέωτοι έφεραν ανέκαθεν αντιμέτωπες χώρες που έλεγχαν την θάλασσα με χώρες που κυβερνούσαν την ξηρά. Θυμόμαστε Αθήνα εναντίον Σπάρτης, Ελλάδα εναντίον Περσίας, Καρχηδόνα εναντίον Ρώμης, Βρετανία εναντίον (στη σειρά) Φιλίππου Β’ της Ισπανίας, Λουδοβίκου 14ου, Ναπολέοντα, Γουλιέλμου Β΄, Χίτλερ και τέλος ΗΠΑ εναντίον Σοβιετικής ΄Ενωσης.

Από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ ελέγχουν απεριόριστα τις θάλασσες του πλανήτη με έναν στόλο του οποίου την κυριαρχία δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει, λόγω της συντριπτικής υπεροχής του. Αυτός ο έλεγχος των θαλασσών μετέβαλε τις ΗΠΑ σε «καθολικόν ηγεμόνα», λόγω της κατάρρευσης το 1990 της ηπειρωτικής δύναμης που τις αμφισβητούσε από το 1945,της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Από το 1990 και την άνοδο στην εξουσία της Κίνας του κ.Ξι, κανένας «αμφισβητίας» δεν είχε προβάλει στον ορίζοντα και οι αμερικανικές κυβερνήσεις, μεθύουσες από την παντοδυναμία τους, βάλθηκαν να κυριαρχήσουν όχι μόνο στις θάλασσες αλλά και στην ξηρά -πράγμα που έχει άλλου είδους μεγάλες δυσκολίες.

Και τώρα αντιμετωπίζουν την αποτυχία τους.

Αυτό ήταν τόσο προβλέψιμο όσο είχε αρχίσει να προβάλλει μια νέα «χερσαία» δύναμη με τις απαιτούμενες ανθρώπινες, οικονομικές και τεχνικές ικανότητες για να «κυριαρχήσει» -τουλάχιστον εμπορικά σε ένα μεγάλο μέρος των αναδυομένων χωρών –και εννοώ φυσικά την Κίνα. Κοιτάξτε οποιονδήποτε χάρτη.

΄Οσο κι’ αν ακούγεται παράδοξο, η Κίνα είναι στην πραγματικότητα ένα γιγάντιο «νησί», που πλαισιώνεται από τον Ωκεανό στα ανατολικά, μιαν αχανή έρημο στα δυτικά και προστατεύεται από θεόρατα βουνά και αδιαπέραστες ζούγκλες στα νότια. Και το να φτάσεις στην Κίνα από τον Βορρά καλύτερα ούτε να το σκεφτείς.

Για να συνδέσουν την Κίνα με τον υπόλοιπο κόσμο, οι έμποροι χρησιμοποιούσαν επί χιλιετίες τους «δρόμους» του μεταξιού, τον ένα χερσαίο, περνώντας στα βόρεια των Ιμαλαίων και τον άλλο θαλάσσιο, περνώντας από την Ινδία, την Μέση Ανατολή και φθάνοντας στη Ευρώπη από την Μεσοποταμία και την Συρία.

Η εμφάνιση των ατμόπλοιων και η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ αχρήστεψε μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτούς του δυο δρόμους του μεταξιού και ξαφνικά η Κίνα δεν έλεγχε το εμπόριό της ούτε με την Ευρώπη, ούτε με την υπόλοιπη Ασία και ακόμη λιγότερο με τον υπόλοιπο κόσμο.

Και να που τώρα αυτό αλλάζει.

Το σχέδιο του κυρίου Ξι είναι πολύ απλό: Θέλει απλούστατα να ξανανοίξει τους δυο δρόμους του μεταξιού.

Στον Νότο, η Κίνα θα βοηθήσει στην ανασυγκρότηση όλων των αρχαίων λιμένων του θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού, πράγμα που θα θέσει σε κίνηση μιαν ισχυρή ανάπτυξη σε όλες τις περιοχές, λόγω του φαινομένου των λεγομένων δικτύων. Ας φανταστούμε δυο λιμάνια που δημιουργήθηκαν για να συνδέσουν δυο περιοχές που μέχρι τότε δεν είχαν παρά λίγες μόνο ή και καθόλου επαφές. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια σειρά από υποδομές (αεροδρόμια, ξενοδοχεία, κατοικίες, τηλεπικοινωνίες, δρόμοι κλπ . . .και πολύ γρήγορα θα έχουμε μια νέα σειρά από γραμμές επικοινωνιών μεταξύ των δύο κέντρων. ΄Αν προσθέσουμε ένα τρίτο λιμάνι, θα έχουμε ανάγκη από τρεις σειρές από γραμμές επικοινωνίας. Προσθέτοντας ένα τέταρτο, θα πρέπει να ανοίξουμε ΕΞΗ γραμμές επικοινωνίας για να διασυνδέσουμε όλον αυτόν τον μικρό κόσμο και ούτω καθεξής ως την νιοστή δύναμη.

Και έτσι ο έλεγχος της θάλασσας θα γίνεται ολοένα δυσκολότερος για την αμερικανική ναυτική δύναμη.

Και παρεμπιπτόντως όλες αυτές οι περιοχές θα μπορέσουν να εξειδικευθούν σε ό,τι η κάθε μια μπορεί να παράγει καλύτερα και θα μπούμε σε μια περίοδο ανάπτυξης χωρίς προηγούμενο στα νότια των Ιμαλαίων, για την μεγαλύτερη άνθηση της Κίνας και όλου του κόσμου γύρω από αυτήν.

Στο Βορρά τα καραβάνια άλλων εποχών θα αντικατασταθούν από σιδηροδρόμους που θα διασυνδέσουν την βόρεια Κίνα με την Ελλάδα και την Γερμανία (Ντούϊσμπουργκ).

Ήδη οι κινεζικές αρχές έχουν αγοράσει το λιμάνι του Πειραιά για να αποστέλλουν τα προϊόντα τους από τον Πειραιά προς όλη τη Νότια Ευρώπη. Αυτές οι σιδηροδρομικές γραμμές θα εισαγάγουν στον σύγχρονο κόσμο όλους τους πληθυσμούς των περιοχών βορείως των Ιμαλαίων, που σιγά-σιγά θα ξαναγίνουν παραγωγικοί όπως ήταν οι πρόγονοί τους. Και αυτοί οι πληθυσμοί θα έχουν ανάγκη από όλα, πράγμα που θα προσφέρει ευκαιρίες στις κινεζικές εταιρείες έργων υποδομής, που τώρα βρίσκονται με κάπως πλεονάζουσες δυνατότητες. ( Θα συμβούλευα με όλες τις δυνάμεις μου τους αναγνώστες να αγοράσουν ακίνητα πέριξ της Τραπεζούντας, από όπου άλλοτε ξεκινούσαν και κατέφθαναν όλα τα καραβάνια προς και από την Κίνα.)

΄Ενας ελαφρός δισταγμός, ωστόσο, σ’ αυτόν το δρόμο του Βορρά, τον μόνο που θα είναι πάντοτε απρόσιτος στους αμερικανικούς στόλους: ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής περνά από τα εδάφη της Ρωσίας.

Θα πρέπει κατά συνέπεια η Κίνα να συνδεθεί με σχέσεις μεγάλης αντοχής με την Ρωσία, με κοινή επιδίωξη να θέσουν υπό έλεγχο τον Αμερικανό ηγεμόνα.

Μια τέτοια συμμαχία θα όφειλε να είναι ο εφιάλτης της αμερικανικής διπλωματίας για λόγους ευκολονόητους και ωστόσο αυτή η διπλωματία (;) των Αμερικανών κάνει απολύτως τα πάντα για να ρίξει τους Ρώσους στην αγκαλιά των Κινέζων. Μας φέρνει στον νου την Γαλλία να καταστρέφει την Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (παλαιός στόχος της γαλλικής διπλωματίας από την εποχή του Ρισελιέ), για να βρεθεί μόνη απέναντι στην Γερμανία και την Ρωσία το 1940 και να τσακιστεί.

Και αυτή η σινο-ρωσική συμμαχία ενισχύεται κάθε μέρα που περνά, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.

Οι Κινέζοι το έκαναν υπόθεσή τους να αγοράζουν ρωσικού πετρέλαιο, αντί του Σαουδικού και οι Ρώσοι δέχονται η πληρωμή του να γίνεται στο κινεζικό νόμισμα, το Γιουάν, τρόπος που σπάει το μονοπώλιο που είχε το δολάριο στις αγοραπωλησίες του πετρελαίου. Πρώτο τρομερό πλήγμα κατά του δολαρίου.

Και για να προσθέσουν αλάτι στην πληγή, οι Κινέζοι δημιουργούν στο Χονγκ Κογκ μια προθεσμιακή αγορά πετρελαίου σε Γιουάν, προικισμένη μ’ ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: Εάν η Ρωσία, για παράδειγμα, (ή η Σαουδική Αραβία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα) βρισκόταν προσωρινά με πολλά Γιουάν και δεν είχε διάθεση να τα κρατήσει στα συναλλαγματικά της αποθέματα, η Κρατική Τράπεζα της Κίνας της ανταλλάσει τα Γιουάν με… χρυσό.

Δεύτερο βαρύ πλήγμα κατά του δολαρίου: Επανεισαγωγή του χρυσού στο διεθνές νομισματικό σύστημα σημαίνει σε κατακλείδα την ανατίναξη αυτού που ο Ζακ Ρουέφ (σημαντικός Γάλλος οικονομολόγος) ονόμαζε «αυτοκρατορικό προνόμιο» ,δηλαδή την δυνατότητα που έχουν οι ΗΠΑ να εξοφλούν τα εξωτερικά χρέη τους με το δικό τους νόμισμα.

Αλλά αυτά είναι γνωστά και τα έχω περιγράψει σε προηγούμενα χρονικά μου. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει από εδώ και εμπρός είναι κάτι άλλο: Πως θα αντιδράσει η Γερμανία μπροστά στην ανάδυση αυτής της σινο-ρωσικής συγκυριαρχίας στο μισό των παρθένων περιοχών του πλανήτη;

Η Γερμανία πάντοτε ήταν μια ηπειρωτική χώρα και ποτέ μια ναυτική δύναμη. Νικήθηκε δυο φορές στην πρόσφατη ιστορία της από μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων, κάτι που αφήνει σημάδια.

Η ανάλυσή μου είναι λοιπόν πολύ απλή: Όλα και το τονίζω, όλα δείχνουν πως η Γερμανία έχει συμφέρον να εγκαταλείψει την σε πλήρη παρακμή ναυτική συμμαχία για να ενταχτεί στην χερσαία συμμαχία σε πλήρη ανάπτυξη. Όπως έλεγε (και)ο Στρατηγός Ντε Γκωλ: «Τα έθνη δεν έχουν φίλους. Έχουν μόνο συμφέροντα.»

Σχεδόν το σύνολο της οικονομικής ανάπτυξης στα χρόνια που έρχονται θα πραγματοποιηθεί γύρω από το κέντρο αυτής της «χερσαίας συμμαχίας» και όλη αυτή η ζώνη θα έχει ανάγκη τα γερμανικά προϊόντα, με την Γερμανία να γίνεται εκ των πραγμάτων ο παραγωγός των προϊόντων ισχυρής προστιθέμενης αξίας γι’ αυτές τις περιοχές.

--Η Ευρωζώνη βρίσκεται σε πολύ κακή θέση, όντας -και κατά πολύ- η περιοχή του κόσμου με το χαμηλότερο ποσοστό ανάπτυξης από δεκαεπταετίας, αλλά επίσης και με το υψηλότερο ποσοστό χρέους του δημόσιου τομέα, την χειρότερη δημογραφία και το υψηλότερο ποσοστό κοινωνικών δαπανών. Η μόνη ελπίδα ( του κυρίου Μακρόν, όπως και του Πουανκαρέ πριν από αυτόν) είναι ότι «η Γερμανία θα πληρώσει». Μπορούν πάντα να ονειρεύονται…

--Η αμερικανική στρατιωτική προστασία γίνεται ολοένα και πιο «αμφίβολη», με ένα υπερατλαντικό πολιτικό σύστημα σε πλήρη αγκύλωση, μεταξύ των «ελίτ» που δεν αντιπροσωπεύουν πια παρά μόνο τον εαυτό τους και ένα λαό αφημένον στην εγκατάλειψη.

--Το να συνταχτείς με την Ρωσία και την Κίνα συνεπάγεται επίσης και έλεγχο της Τουρκίας, που δεν φαίνεται πια αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και επομένως να συμβάλεις έτσι στον έλεγχο των τουρκικών πληθυσμών που διαμένουν στην Γερμανία ή που θέλουν να εγκατασταθούν σ’ αυτήν.

--Το να συνταχτείς με τη Ρωσία σημαίνει επίσης να την αφήσεις να ασχοληθεί με την Μέση Ανατολή, στηριζόμενη αναμφίβολα στο Ιράν, ξαναθέτοντας σε ημερήσια διάταξη την παλαιά συμμαχία Ρωσίας και Περσίας για την στρατιωτική εξουδετέρωση της Τουρκίας.

Ας κάνουμε και λίγη πολιτική μυθιστοριογραφία.

Η Μαντάμ Μέρκελ έχει καταστεί αυτό που οι Αμερικανοί λένε «μια κουτσή πάπια», δηλαδή κάποιος πού κανείς δεν τον ακούει, αφού όλοι ξέρουν πως εδώ τελειώνει η καριέρα του.

Ας υποθέσουμε πως η μια ή η άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα (Ιταλία, Γαλλία)αντιμετωπίζει δεινά προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά και αποφασίζει (ή εξαναγκάζεται) να βγει από το Ευρώ. Η γερμανική οικονομία και ιδιαίτερα ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα βρεθεί σε κατάσταση σχεδόν χρεωκοπίας, με τις απώλειες που θα υποστεί από τα δάνεια αυτών των χωρών από τις γερμανικές τράπεζες. Δεν απαιτείται να είσαι διάνοια για να φανταστείς πως σε τέτοια περίπτωση Ρωσία και Κίνα θα πρόσφεραν την «ανιδιοτελή» βοήθειά τους στην Γερμανία για να ξεπεράσει αυτή την δύσκολη στιγμή -βοήθεια που ασφαλώς θα γινόταν με ευγνωμοσύνη δεκτή από τους γείτονές μας. Και όλα θα ήταν θαυμάσια στον καλύτερο των κόσμων.

΄Αν ο αναγνώστης φρονεί πως γράφω υπερβολές, τότε θα πρέπει να θέσει στο εαυτό του ορισμένα ερωτήματα:
  •  Γιατί η κινεζική κυβέρνηση θα εγκαθιδρύσει στην Σαγκάη ένα νέο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
  •  Γιατί η Αυστροουγγαρία προχωρεί στην αναγέννησή της υπό την επωνυμία «Group Visegrad», αν δεν είναι για να εμποδίσει την εδαφική σύνδεση της Γερμανίας με την Ρωσία;
  •  Γιατί ο κ. Τραμπ θέλησε να προσφέρει μιαν ενισχυμένη συμμαχία στην Πολωνία με την ομιλία του στην Βαρσοβία, και γιατί κατ’ αρχήν πήγε στη Βαρσοβία;
  • Γιατί τα αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία προσπαθούν με όλα τα μέσα να εμποδίσουν την παραμονή στην εξουσία της οικογένειας ΄Ασαντ, ακόμα και πυροβολώντας εναντίον Ρώσων… εάν δεν είναι για να εμποδίσουν την δημιουργία ενός Σιϊτικού τόξου, που θα εκτείνεται από τη Λαοδικεία (Λατάκια), που ελέγχει την ανατολική Μεσόγειο έως το Μπαχρέϊν, που ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και όπου αγκυροβολεί ο 5ος Αμερικανικός Στόλος;
Εν ολίγοις, εάν η Γερμανία (όπως οι Σάξονες σε μια περίφημη Ναπολεόντεια μάχη) αλλάξει στρατόπεδο στη μέση του ποταμιού, τότε η διπλωματία θα ξαναγίνει ενδιαφέρουσα και μπορώ να διαβεβαιώσω τον αναγνώστη πως τίποτα το αξιόλογο δεν θα συμβαίνει πια στις Βρυξέλλες… και πολλά στο Βερολίνο, στην Μόσχα ή στο Πεκίνο.

΄Ηδη οι΄Αγγλοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ηπειρωτική συμμαχία που πάει σε ναυάγιο (η Ευρώπη) για να ξαναγυρίσουν στην ναυτική συμμαχία της οποίας ήσαν πάντοτε μέρος σε δύσκολους καιρούς. Αλλά καλού-κακού δήλωσαν και συμμετοχή στο κινεζικό Δ.Ν.Τ. και στην κινεζική Παγκόσμια Τράπεζα, παράλληλα εισάγοντας και τις συναλλαγές σε Γιουάν στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. Κάλλιο διπλοκλείδωνε, δηλαδή.

Και η Γαλλία μέσα σ’ όλα αυτά; Κανένας λόγος ανησυχίας. Ο εθνικός μας κόκορας αναπηδά πάνω σε ένα σωρό από κουτσουλιές, κακαρίζοντας «Ευρώπη, Ευρώπη». Ορίστε, ησύχασα. Τα έχει όλα αντιληφτεί.

Αν ήμουν ένας Γάλλος αναγνώστης, θα αγόραζα ρωσικά και κινεζικά κρατικά ομόλογα για να διαφοροποιήσω το χαρτοφυλάκιό μου. Ασφαλώς δεν θα ήταν δεκτά σαν έντοκο κεφάλαιο στην ασφάλεια ζωής, αλλά αυτά που γίνονται σήμερα δεκτά, δεν θα αξίζουν αύριο τίποτα το αξιόλογο, σε κάθε περίπτωση.

Σου εύχομαι να ζήσεις σε εποχές ενδιαφέρουσες, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα.

Είναι φανερό πως μπαίνουμε πλησίστιοι σε εποχές συναρπαστικές.

Γερμανικό Φλερτ στην Μόσχα Και Ζήλιες στην Ουάσιγκτον


Ο Πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Στάϊνμαγιερ βρίσκεται στη Ρωσία, σε μιαν «επίσκεψη εργασίας». Κατά το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο κ. Στάϊνμαγιερ επρόκειτο χθες να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Πούτιν.

Είναι η πρώτη φορά από επταετίας που Γερμανός πρόεδρος επισκέπτεται τη Ρωσία. «Η επίσκεψη του κ. Στάϊνμαγιερ αποτελεί ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα», δήλωσε ο εκπρόσωπος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Νιλς Έντε. «Η αποκατάσταση των γερμανο-ρωσικών σχέσεων, σε στιγμή όπου η Ευρώπη αντιμετωπίζει πολλές κρίσεις, είναι πλέον μια από τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του Βερολίνου», πρόσθεσε.

Την είδηση για την γερμανική προεδρική επίσκεψη είχε προλάβει (χωρίς να αναφέρεται σ’ αυτήν) ένα «προφητικό άρθρο», από αυτά που συνηθίζει να γράφει ο Τζωρτζ Φρίντμαν, γνωστός διευθυντής της Εταιρείας Πληροφοριών «ιντέλιτζενς», Στράτφορ, με τίτλο το ερώτημα «Η Γερμανία έγινε φιλορωσική;»

Ο Τομ Λουόνγκο, δημοσιολόγος, εκδότης της ηλεκτρονικής εφημερίδας Gold Goats’n Guns και συνεργάτης των Seeking Alpha, Newsmax Media και Russia Insider, με το πιο κάτω άρθρο του παρέχει οδηγό ανάγνωσης των άρθρων του Φρίντμαν και γνώσης των πραγματικών δεδομένων ως προς τις γερμανικές επιλογές, αλλά και ενδιαφέρουσα διάγνωση της υγείας και του μέλλοντος (εάν υπάρχει) της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.


Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Γερμανία Θα Πηδήξει Στη Ρωσία. 
 Το Αμερικανικό Βαθύ Κράτος Έχασε 

 Ο Τζωρτζ Φρίντμαν δεν μπορεί να σας πει τους πραγματικούς λόγους γιατί η Γερμανία δεν έχει άλλη επιλογή από τη Ρωσία

του Tom Luongo, Seeking Alpha, Russia Insider, 24-10-17

Δεν έγραψα αυτόν τον τίτλο για αναγνωστικό δόλωμα. Τον έγραψα επειδή είναι η αλήθεια. Αυτό το άρθρο θα είναι κατά το ένα μέρος γεωπολιτική ανάλυση και κατά ένα μέρος διδαχή για το πώς πρέπει να διαβάζεται αυτό που δεν λέγεται όσο και αυτό που λέγεται και το κυριότερο ποιος μιλά και κρύβει λόγια.

Αρχίζουμε με όχι άλλον από τον Κύριο φωνή-της-CIA Τζωρτζ Φρίντμαν, αυτοπροσώπως. Φρίντμαν είναι ο επικεφαλής του Stratfor, μιας από τις -με μεγαλύτερη επιρροή- οργάνωσης «μυστικών» πληροφοριών, με έδρα την Ουάσιγκτον. Είχα στο παρελθόν γραφτεί συνδρομητής του, απλά για να μαθαίνω ποιες ιστορίες η αμερικανική κυβέρνηση με θέλει να πιστεύω.

Ιντελιγκέντσια του Βαθέως Κράτους 

Οι μυστικές πληροφορίες του Στράτφορ είναι ένα αριστοτεχνικό μίγμα της αλήθειας καλοτυλιγμένο σ’ ένα παραπειστικό μπαλάκι/δόλωμα. Ο Φρίντμαν είναι ο Ντάμπλντορ (γενειοφόρος τύπος του παραμυθιού του Χάρι Πότερ), που μιλά κατά το ήμισυ με γρίφους. Αλλά ως άνθρωπος του σιναφιού, με πρόσβαση στην πραγματική ιστορία, μιλώντας τελείως φυσικά και δυσδιάκριτα και μη λέγοντάς σου τίποτα σημαντικό, σε ρυμουλκεί στην μια εκδοχή των γεγονότων.

Και πως ξέρω ότι το Βαθύ Κράτος χάνει; Το τελευταίο πόνημα του Φρίντμαν για το όργανο της Υπηρεσίας Επενδύσεων Τζων Μώλντιν, που αναδημοσιεύθηκε στο Zero Hedge σήμερα, γράφει για την αξιοθρήνητη κατάσταση των Αμερικανο-Γερμανικών σχέσεων. Άνθρωποι σαν τον Φρίντμαν πρέπει οπωσδήποτε να διαβάζονται. Αλλά να διαβάζονται με μεγάλο σκεπτικισμό. Η ευφυΐα συνίσταται στο να διακρίνεις που πρόκειται να στραφεί η διόπτρα στόχευσης. ΄Ετσι, το ότι γράφει ο Φρίντμαν πώς οι Γερμανοί πρόκειται να αποπλανηθούν από τους κακούς Ρώσους είναι σημαντικό.

Η διόπτρα στόχευσης του Βαθέως Κράτους θα στραφεί από την Συρία και ακόμη και από το Ιράν, για να εστιαστεί στην ενίσχυση της θέσης τους στην Γερμανία, που εξασθένισε μαζί με την πτώση της λαϊκής στήριξης στην ΄Αγκελα Μέρκελ.

Ο Φρίντμαν εκθέτει τις επιλογές της Γερμανίας: να βρει ένα τρόπο να διασώσει την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση ή να στραφεί στη Ρωσία, για να βρει εκεί όσα έχει ανάγκη για την ανάπτυξή της. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος της Γερμανίας. Αλλά ο Φρίντμαν το τοποθετεί κατά τον πιο ανέντιμο τρόπο που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

Και πραγματοποιώντας αυτό το κατόρθωμα, κάνει τον αναγνώστη να αισθάνεται ευχάριστα πως είναι ευφυής. Αυτό είναι το ολέθριο δόλιο στοιχείο. Αυτή είναι η τεχνική του Μάστορα Προπαγανδιστή. Και αυτό το χαρακτηριστικό είναι που πρέπει να αναζητεί και να επισημαίνει ο αναγνώστης του Φρίντμαν.

Το Βαθύ Κράτος Ψεύδεται

Ο Φρίντμαν κάνει ταχυδακτυλουργία για να μας πει πως η Γερμανία χρειάζεται τη Ρωσία επειδή:

Η Γερμανία έχει ανάγκη τις ρωσικές πρώτες ύλες. Χρειάζεται τη ρωσική αγορά να είναι πιο ρωμαλέα γιατί έτσι θα μπορεί να αγοράζει περισσότερα γερμανικά προϊόντα.

Αλλά η Ρωσία είναι ανίκανη για ταχεία οικονομική ανάπτυξη χωρίς εξωτερική βοήθεια και με την κατάρρευση των τιμών πετρελαίου έχει ανάγκη ταχείας ανάπτυξης για να σταθεροποιήσει την οικονομία της. Η Γερμανία έχει ανάγκη της ρωσικής οικονομίας για να επιτύχει και αυτό που έχει να προσφέρει στη Ρωσία είναι κεφάλαια, τεχνολογία και διοίκηση επιχειρήσεων.

Σε αντάλλαγμα η Ρωσία μπορεί να προσφέρει πρώτες ύλες και εργατική δύναμη.

Μια ευθυγράμμιση με τη Ρωσία θα εγκαταστήσει την Ανατολική Ευρώπη στην τροχιά της Γερμανίας.

Όλα αυτά ακούγονται ωραία. Το συμπέρασμα είναι αλήθεια, αλλά φθάνοντας εκεί είναι το ψέμα που κολλάει στο αφήγημα. Η Γερμανία έχει ανάγκη από μεγάλες εξαγωγές για την ανάπτυξή της. Η Ρωσία δεν τις χρειάζεται. Η Γερμανία έχει ανάγκη από πρώτες ύλες. Η Ρωσία δεν έχει ανάγκη από τεχνολογία. ΄Εχει τεχνολογία που δεν την έχει αναπτύξει στον ιδιωτικό τομέα… Ακόμη.

Μέχρι τώρα η Γερμανία έχει χρησιμοποιήσει τη Νότια Ευρώπη σαν την περιοχή ξεφορτώματος (των πληθωρικών εξαγωγών της), ανταλλάσοντας το εθνικό χρέος της Ιταλίας και της Πορτογαλίας με (αυτοκίνητα) BMW.

Αλλά η μέθοδος εξάντλησε τα περιθώρια αντοχής και προκαλεί την διάρρηξη της Ευρώπης. Η Γερμανία δεν θέλει να σταματήσει αυτόν τον μηχανισμό, ούτε θέλει να πληρώσει το τίμημα που της αναλογεί για την λύση του προβλήματος, δηλαδή την ελάφρυνση του χρέους για τις χώρες που θεωρεί Κλαμπ Μεντιτερανέ (ελαφρότητας μεσογειακών διακοπών).

Οι Γερμανοί πολιτικοί όπως η Μέρκελ το εκμεταλλεύτηκαν αυτό με κυνισμό για πολιτικό κέρδος αλλά, τώρα που φθάσαμε στα όρια του χρέους η Μέρκελ έχει αποκαλυφτεί ως το φερέφωνο της πολιτικής του Στέητ Ντιπάρτμεντ και όχι η ηγέτιδα της Γερμανίας.

Οι ΗΠΑ θέλουν μιαν Ε.Ε. μέσω του ΝΑΤΟ να καταπολεμά την Ρωσία γεωπολιτικά, έτσι που όλα έχουν παγώσει σ’ αυτή την κατάσταση Ψυχρού Πολέμου, η οποία οδηγεί στην μεγάλη λαϊκή εξέγερση εναντίον της επιβολής του από την Μέρκελ. Το κόστος το πληρώνουν οι νέες γενιές που τώρα γεννιούνται μέσα στην ντε φάκτο δουλεία χρέους.

Η Ρωσία, από τη δική της πλευρά, δεν είναι η Ρωσία που ήταν ακόμη και πριν πέντε χρόνια. Εξακολουθεί να μοχλεύει τον εύρωστο ενεργειακό τομέα της για την χρηματοδότηση της ευρύτερης οικονομίας. Ο Πούτιν έκανε το 2015 στροφή από το να επιδοτεί την Ροσνέφτ και την Γκαζπρόμ, στη Γεωργία και στην βιομηχανική παραγωγή. Ο Ιγκόρ Σέτσιν ούρλιαζε. Ο Πούτιν τον αγνόησε.

Ο Φρίντμαν αυτά τα γνωρίζει, αλλά εξακολουθεί να πουλάει τον ίδιο χαβά: «Η Ρωσία είναι ένα πρατήριο βενζίνης στον δρόμο για την Κίνα», που έχει πάντα πέραση στο Κογκρέσο. Ξέρει επίσης ότι το σχέδιο του Πούτιν πάντοτε ήταν πρώτα να σταθεροποιήσει τη Ρωσία και έπειτα να την ξαναφτιάξει.

Και αυτό είναι που τον τρομάζει, αυτόν και τους νεοσυντηρητικούς που αντιπροσωπεύει.

Ο Πούτιν χρησιμοποίησε τον ενεργειακό τομέα για να βελτιώσει τη ζωή εκατομμυρίων Ρώσων, ταυτόχρονα διεξάγοντας έναν αμυντικό πόλεμο οικονομικής και εδαφικής φθοράς εναντίον μιας επιθετικής Ουάσιγκτον. ΄Επειτα όρθωσε ανάστημα (Συρία) και ανέτρεψε τελείως την εικόνα, ενώ υπερασπιζόταν παράλληλα τις στρατηγικές θέσεις του ενεργειακού τομέα του.

Και ενώ αναπτυσσόταν αυτό το σχέδιο, μετέθετε τον προορισμό της κρατικής χρηματοδότησης, στην περίοδο της κρίσης του Ρουβλίου, από την ενέργεια –που τώρα μπορεί να σταθεί μόνη στα πόδια της- στην ευρύτερη οικονομία. Αυτό το μέρος του προγράμματος μόλις έχει αρχίσει.

Μόλις οι θεσμικοί επενδυτές αντιληφθούν ότι ο Φρίντμαν τους πουλάει φύκια, τα κεφάλαια θα εισρεύσουν στην Ρωσία από άπειρα νέα κανάλια, που θα βοηθήσουν την Γερμανία να κάνει την σωστή επιλογή.

Η πραγματική επιλογή της Γερμανίας δεν είναι το Βαθύ Κράτος.

Η πραγματική επιλογή της Γερμανίας είναι, όπως αναφέρει ο Φρίντμαν, να κάνει μια συμφωνία με την Ρωσία. Ναι, η Γερμανία χρειάζεται την πρόσβαση στην σφύζουσα ρωσική αγορά, αλλά αυτό θα συμβεί με ή χωρίς της Γερμανία, χάρις στην «Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου» της Κίνας και τις ρωσικές διπλωματικές και στρατιωτικές νίκες στην Κεντρική Ασία και στην Μέση Ανατολή.

Η Γερμανία δεν έχει επιλογή προς την Δύση. Η Βρετανία είναι ένα κέλυφος χώρας που κρέμεται από τα δόντια του χρηματιστηριακού τομέα της. Η Δυτική Ευρώπη έχει αποστραγγιστεί και έχει ανάγκη να βγει από το ευρώ, να υποτιμήσει, να κηρύξει χρεωκοπία και να αρχίσει από την αρχή και οι ΗΠΑ θα καταπιαστούν με τα ίδια προβλήματα όταν η Ευρώπη έχει ξεπεράσει τα χειρότερα από τα δικά της.

Η μόνη ορθολογική επιλογή είναι η Ρωσία, με τα

1.- Χρέος 17% του ΑΕΠ, έξυπνη

2.- Εκπαιδευμένη εργατική δύναμη

3.- Πρόσβαση σε αγορές που θα είναι κινητήρες ανάπτυξης το 2020

4.- Τους ενισχυόμενους δεσμούς της με τα ενδιάμεσα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, που πιθανώς να φύγουν από την Ε.Ε.

Αυτή ήταν η επιλογή που πραγματικά εκφράστηκε στα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών του περασμένου μήνα, όχι οι αντι-μεταναστευτικές θέσεις του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία. Αυτές ασφαλώς έπαιξαν ένα ρόλο, αλλά τα προβλήματα της Μέρκελ στην Βαυαρία είναι το πραγματικό της πρόβλημα και η Βαυαρία θέλει την εξομάλυνση των σχέσεων με την Ρωσία. Και εάν δεν σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα υποστηρίξει αυτό το πρόγραμμα, δεν θα είναι καγκελάριος για πολύ ακόμη.

Και αυτή είναι η πραγματική ιστορία που ο Φρίντμαν δεν θα σας πει, επειδή είναι ομολογία ήττας.

* * * * * *

Και το άρθρο του Φρίντμαν στο πρωτότυπο, για την πλήρη εικόνα:

Germanys Delegation To Russia Signals That Merkel Is Looking For New Allies

by Tyler Durden, Oct 24, 2017

By George Friedman of Mauldin Economics

A delegation of executives from major German corporations recently met with Russian President Vladimir Putin.

Such delegations are not unusual. Sometimes it is routine, sometimes a courtesy. But occasionally, it has significance. In the case of Russia-Germany relations, such meetings are always potentially significant.


Germany’s Unsteady Relations

Two relationships are critical to Germany.

One is with the European Union, the other is with the United States. Neither relationship is stable right now. Brexit, the Spanish crisis, Germany feuding with Poland and the unsolved economic problems of southern Europe are tearing the European Union apart.

The Germans and the EU apparatus claim that none of these threaten the bloc. In fact, almost a decade after 2008, Europe appears to be achieving very modest economic growth. But the Germans know the dangers that lie ahead, even if Brussels does not.

Many of the EU’s problems are political, not economic. (I wrote about the inherent weakness of Europe in my free e-book, The World Explained in Maps, which you can find here)

Poland and Germany have butted heads over the tension between the right to national self-determination and EU rules. This is also what Brexit was about.

Spain is locked in a dispute over the nature of a nation and the right of a region to secede, while the EU considers what role it should play in the domestic matters of a member state. And although southern Europe’s problems are economic, the fact that Europe has eked out minimal growth means neither that such growth is sustainable nor that the growth rate comes close to solving the Continent’s deep structural problems.

As the de facto leader of the EU, Germany has to appear confident while considering the implications of failure.

The German relationship with the United States is unsettled—and not just because of President Donald Trump’s personality.

The strategic and economic situation in Europe has changed dramatically since the early 1990s—when the Soviet Union fell, Germany reunified and the all-important Maastricht treaty was signed—but Germany’s structural relationship with the US has not.

Both are members of NATO, but they have radically different views of its mission and its economics. Germany has the world’s fourth-largest economy, but its financial contribution to NATO doesn’t reflect that.

Then there is Russia. The American policy toward Russia has hardened since the Democratic Party adopted an intense anti-Russia stance following the presidential election—more intense even than that of the Republican Party, which has always been uneasy with Russia.

The Ukraine crisis continues to fester while US troops are deployed in the Baltics, Poland, and Romania. This has widened rifts within the EU. Germany isn’t interested in a second Cold War; Eastern Europe believes it’s already in one.

The Eastern Europeans are increasingly alienated from the Germans on the issue and more closely aligned with the Americans. At a time when German relations with key Eastern European countries are being tested, the added strain of US policy in the region is a threat to German interests.

Germany wants the Russia problem to subside. The US and its Eastern European allies think the way to accomplish that is through confrontation.

An Alternative That Germany Doesn’t Want

Germany’s foreign policy has remained roughly the same since 1991, even as the international reality has changed dramatically. This is forcing Germany toward a decision it doesn’t want to make.

It must consider what happens if the EU continues to disintegrate and if European countries’ foreign policies and politics continue to diverge.

It must consider what happens if the US continues to shape the dynamics of Europe in a way that Germany will have to confront American enemies, or refuse to do so. This isn’t just about Russia—we can see the same issue over Iran.

Germany can’t exist without stable economic partners. It has never been self-sufficient since it reunified. It must explore alternatives.

The most obvious alternative for Germany has always been Russia, either through alliance or conquest.

Germany needs Russian raw materials. It also needs the Russian market to be far more robust than it is so that it can buy more German goods.

But Russia is incapable of rapid economic development without outside help, and with the collapse of oil prices, it needs rapid development to stabilize its economy. Germany needs Russia’s economy to succeed, and what it has to offer Russia is capital, technology, and management.

In exchange, Russia can offer raw materials and a workforce.

An alignment with Russia could settle Eastern Europe in Germany’s orbit. With the way things are going, and given Germany’s alternatives, the Russian option is expensive but potentially very profitable.

But Germany has a problem with Russia. Every previous attempt at alignment or conquest has failed. Building up the Russian economy to create a robust market for German goods would certainly benefit both countries, but it would also shift the balance of power in Europe.

Right now, Germany is militarily weak and economically strong. Russia is moderately powerful militarily and economically weak. An alignment with Germany could dramatically strengthen Russia’s economy, and with it, its military power.

Having moved away from the United States and de-emphasized military power in the rest of the European peninsula, Germany could find itself in its old position: vulnerable to Russian power, but without allies against Russia.

On a Lookout for New Allies

The corporate chiefs’ trip to Russia is not a groundbreaking event, nor does it mark a serious shift in German policy. But it is part of an ongoing process. As the international reality shifts from what Germany needs, Germany must find another path.

In the short term, the United States is vulnerable to a cyclical recession, and hostility toward Germany is increasing in Europe—particularly in Eastern Europe. China is facing internal challenges of its own. There are few other options than Russia, and Russia is historically a most dangerous option for Germany.

Το ύφος της Μούτι δεν έχει αντίπαλο, επειδή η μαμά είναι υπεράνω κριτικής στα νοικοκυρεμένα σπίτια!...


Η Άνγκελα Μέρκελ είναι πλέον σύμβολο που υπερβαίνει τις πολιτικές αντιθέσεις στην Γερμανία. Όλα δείχνουν πως θα κερδίσει, με άνεση μάλιστα, μια τέταρτη θητεία στην καγκελαρία και όλοι διερωτώνται πού οφείλεται αυτή η ιστορικών διαστάσεων επιτυχία.
Μην αναζητείς τα αίτια αμιγώς στην πολιτική! Ερεύνησε τον μηχανισμό δημιουργίας πολιτικής συμπεριφοράς στο μετανεωτερικό και μεταμοντέρνο πλαίσιο πολιτικής αναφοράς, το οποίο άρρητα αλλά σταθερά οικοδομεί η σημερινή Γερμανία στην ΕΕ και υποστηρίζει διεθνώς με την οικονομική, εσωτερική και εξωτερική της πολιτική.
Η ίδια η σημερινή Γερμανία δομεί την αναφερόμενη ταυτότητά της ως ενάρετη μητέρα που με μετριοπάθεια και κατανόηση προσπαθεί να εναρμονίσει τις "αρσενικές" αντιθέσεις στο εσωτερικό της, στην ΕΕ και στον κόσμο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια κυνική μαμά που επιχειρεί με ένα πολιτικώς ισοπεδωτικό ύφος να ρευστοποιήσει τις αντιθέσεις για να τις αποδυναμώσει. Και αυτό δεν το πράττει με ένα ιδεολογικό τρόπο, ούτε με έναν αντι-ιδεολογικό προτάσσοντας το τέλος της ιστορίας - όπως πράττουν οι νεοφιλελεύθεροι. Το κάνει κατευναστικά, έτοιμη να δώσει χώρο στα "αγόρια" και στα "αγοροκόριτσα" να παίξουν ακόμη και απολύτως αντικομφορμιστικά, αλλά χωρίς να χαλάσουν το νοικοκυριό (της).
Αυτή είναι η σημερινή Γερμανία και η Άνγκελα Μέρκελ αποτελεί το πλέον αντιπροσωπευτικό ηγετικό της σύμβολο. Είναι η μούτι της Γερμανίας και του κόσμου ολόκληρου. Μια μετριοπαθής μαμά με  μια μεγάλη, αλλά ταυτόχρονα χαλαρή, σχεδόν άψυχη αγκαλιά, που χωρά οτιδήποτε "αρσενικό" από αριστερά ή δεξιά. Οτιδήποτε, που ωστόσο δεν χαλά την οργάνωση και λειτουργία του νοικοκυριού (της).
Η βάση και το πλαίσιο είναι το γερμανικό νοικοκυριό, το οποίο χωρά τα πάντα και τους πάντες, στο βαθμό που δεν διαταράσσεται η οικονομία του - το οικονομικό του μοντέλο: Ο γερμανικός νεοηγεμονισμός (λιτότητα, αντιπληθωρισμός), έτσι ώστε η ανάπτυξη να μην καταλήξει στον γερμανικό εφιάλτη. Σε κρίση υπερπαραγωγής. 
Ωστόσο, η μούτι - όπως οι περισσότερες Γερμανίδες καλές νοικοκυρές που γνώρισα - δεν συνηθίζει να υπερηφανεύεται για το νοικοκυριό της. Δεν είναι υπερφίαλη. Αποφεύγει να ερεθίσει και επιλέγει κουβέντες με χαλαρό, "ουδέτερο"  μαμαδίστικο και όχι τεχνοκρατικό νόημα. Δεν θα χαλάσουμε το σπίτι μας για μια απιστία, για μια μαλακία, για κάποια ιδεοληψία, για κάποια παλιοκουβέντα, για μια προσβολή και διάφορα συμπλέγματα, για τις "αδελφές" ή τους ρατσιστές, είναι σαν να λέει.
Δεν έχει σημασία αν η ίδια συμφωνεί ή διαφωνεί με τα "αγόρια" της στο εσωτερικό και εξωτερικό. Σημασία έχει να παραμείνει η μούτι. Όσο παραμένει μούτι ο κόσμος θα σέβεται το νοικοκυριό (της). Και το οικονομικό μοντέλο του νοικοκυριού (της) θα υπαγορεύει άμεσα ή έμμεσα και την ηθική και την πολιτική, ενώ ταυτόχρονα θα επιτρέπει στην Άνγκελα Μέρκελ να ελίσσεται και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα αυτό το ύφος της μούτι δεν έχει αντίπαλο, επειδή η μαμά είναι υπεράνω κριτικής στα νοικοκυρεμένα σπίτια! Για όσο διάστημα ασφαλώς τα σπίτια μπορούν να εμφανίζονται σαν τα ιδανικά νοικοκυριά.

Η νοικοκυροσύνη σε συνδυασμό με την μετριοπάθεια της ισχυρής μαμάς διαμορφώνουν έναν πανίσχυρο μηχανισμό πολιτικής νομιμοποίησης, ο οποίος προσδίδει στην μαμά αίγλη και μεταπολιτικές ιδιότητες διοίκησης. Κάνει τα δύσκολα απλά και τα απολύτως αντιφατικά σχεδόν αρμονικά. Η Ανγκελα Μέρκελ είναι πλέον μια μεταμοντέρνα καλοκάγαθη βασίλισσα, η οποία πάντα έλειπε από τον γερμανικό χώρο και τους γερμανικούς λαούς που πάντα την αναζητούσαν...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο Πολωνός ΥΠΕΞ Αξιώνει από την Γερμανία Ένα Τρισεκατομμύριο δολάρια σε Πολεμικές Επανορθώσεις.


Όπως μεταδίδει το  εξωσυστημικό αμερικανικό οικονομικό πρακτορείο Ζero Hedge:
Η Πολωνία αναβάθμισε τις αξιώσεις της για την καταβολή από τη Γερμανία επανορθώσεων του  2ου Παγκοσμίου Πολέμου, από «δισεκατομμύρια» προ μηνός, σε «περίπου ένα τρισεκατομμύριο σήμερα, και ο υπουργός των Εξωτερικών τόνισε ότι απαιτούνται «σοβαρές συνομιλίες» με την Γερμανία.
Οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Βαρσοβία τελούσαν τελευταία σε ένταση, λόγω διαφόρων ζητημάτων, μεταξύ των οποίων η πίεση της Γερμανίας για τον καταμερισμό της ευθύνης για τους πρόσφυγες στην Ευρώπη –την οποία η Πολωνία απορρίπτει- και η επέμβαση της Κομισιόν κατά των σχεδίων της πολωνικής κυβέρνησης να έχει μεγαλύτερον έλεγχο επί του δικαστικού σώματος.
Τον περασμένο μήνα η Ε.Ε. άσκησε αγωγή εναντίον της Πολωνία, της Ουγγαρίας και της Τσεχίας, αναγκάζοντάς τες να δεχτούν πρόσφυγες, ενώ οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. κάνουν πως δεν βλέπουν τους 100.000 πρόσφυγες που αποβιβάστηκαν τους τελευταίους μήνες στην Ιταλία.
Αλλά, όπως γράφει τώρα η Ιντεπέντεντ, η ρητορική έχει ανάψει. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας Βίτολντ  Βαζυκόφσκι, δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό R.M.F. ότι απαιτούνται «σοβαρές συζητήσεις» με την Γερμανία «για την ανεύρεση τρόπου αντιμετώπισης του γεγονότος  ότι τις γερμανο-πολωνικές σχέσεις σκιάζει η γερμανική επιδρομή του 1939 και ανεπίλυτα μεταπολεμικά ζητήματα.»
Ανέφερε ότι οι υλικές απώλειες της Πολωνίας ήταν ένα τρισεκατομμύριο, η περισσότερα.
Ο Πολωνός υπουργός Αμύνης, ’Αντονι Μακιέρεβιτς, κατηγόρησε επίσης τους Ευρωπαίους επικριτές της χώρας του ότι επιχειρούν να «σβήσουν από την ιστορική μνήμη της Ευρώπης». την τύχη των Πολωνών στα χέρια των Γερμανών  κατά την διάρκεια του πολέμου.
Η δεξιά κυβέρνηση της χώρας έχει αποκηρύξει ένα ψήφισμα του 1953 από την τότε κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας, με το οποίο παραιτείτο κάθε διεκδίκησης επανορθώσεων από την Γερμανία και αντιθέτως καταγγέλλει την Γερμανία ότι υπεκφεύγει των ηθικών ευθυνών της.
Περί τα έξη εκατομμύρια Πολωνοί πολίτες, μεταξύ των οποίων τρία εκατομμύρια Εβραίοι, σκοτώθηκαν στη διάρκεια του πολέμου και μέγα μέρος της Βαρσοβίας καταστράφηκε.

Μετάφραση: Μ.Σ. 

Καλώς ήλθατε στην κόλαση του Αμβούργου


Αυτό που συνέβη τις δύο τελευταίες ημέρες στην ομορφότερη ίσως πόλη της Γερμανίας, ανέκαθεν προπύργιο της αριστεράς, είναι κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να το φαντασθεί κανείς – ειδικά σε μία χώρα που θεωρείται πρότυπο για την οικονομία του πλανήτη, για την οργάνωση, για τη μεθοδικότητα και για την αστυνόμευση της. Εύλογα επομένως αναρωτιέται κανείς εάν ξεκινήσουν από τη Γερμανία οι επαναστάσεις των αδικημένων από την παγκοσμιοποίηση – ή εάν αποτελέσει το «μαύρο κύκνο» των μελλοντικών εξελίξεων.

Ασφαλώς οι 100.000 διαδηλωτές που βύθισαν την πόλη στην αναρχία και στο χάος κατά τη διάρκεια της G20, οι εκατοντάδες τραυματισμοί αστυνομικών, τα δεκάδες καμένα αυτοκίνητα στους δρόμους, οι λεηλασίες των καταστημάτων, οι εμπρησμοί με βόμβες μολότοφ και οι μάχες σώμα με σώμα, δεν δείχνουν μία χώρα που ευημερεί – ενώ αναδεικνύουν το πρόβλημα των πολυπολιτισμικών κοινωνιών σε ένα κράτος που οι ομάδες του πληθυσμού δεν είναι λιγότερες από αυτές στις Η.Π.Α. ή στη Μ. Βρετανία.
Επίσης το ότι, όπως στις δύο αυτές χώρες, έτσι και στη Γερμανία ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων από πολλές δεκαετίες τώρα δεν βλέπει καμία αύξηση των πραγματικών του εισοδημάτων – ενώ βιώνει μία κατάρρευση του κοινωνικού κράτους άνευ προηγουμένου. Το μερίδιο δε των χαμηλόμισθων, οι οποίοι αμείβονται με μισθούς που δεν επιτρέπουν μακροπρόθεσμα την επιβίωση τους, αυξάνεται συνεχώς στη χώρα – στην πρωτεύουσα της οποίας οι άστεγοι είναι κατά πολύ περισσότεροι από αυτούς στην Αθήνα της κρίσης.
Περαιτέρω, μία από τις πλέον λανθασμένες αντιλήψεις είναι το ότι η Γερμανία αποτελεί την πρωταθλήτρια των εξαγωγών παγκοσμίως. Ειδικότερα, η μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα στον πλανήτη, όσον αφορά τα προϊόντα, είναι η Κίνα – για πάρα πολλά χρόνια. Όσον αφορά τις εξαγωγές υπηρεσιών, προηγούνται σημαντικά οι Αμερικανοί και οι Κινέζοι, με μερίδια της τάξης του 10,8% – ενώ οι Γερμανοί έχουν μόλις το 7,8%.
Η πραγματική αλήθεια είναι λοιπόν πως η Γερμανία κατέχει την πρώτη θέση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών – στο ότι εξάγει περισσότερα από ότι εισάγει. Έτσι αυτό το έτος τα πλεονάσματα της θα ανέλθουν στα 260 δις $ ή κατά 100 δις $ περισσότερα από αυτά της Κίνας, απλά και μόνο επειδή η χώρα εισάγει πολύ λιγότερα εμπορεύματα – ενώ, επειδή το πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών αντιστοιχεί με έλλειμμα στο ισοζύγιο κεφαλαίων (το σύνολο τους είναι μηδέν), τα χρήματα εκρέουν σε άλλα κράτη, με αποτέλεσμα να εργάζονται οι Γερμανοί για να απολαμβάνουν τους κόπους τους οι άλλοι λαοί.
Σε κάθε περίπτωση τα τεράστια πλεονάσματα της Γερμανίας δεν οφείλονται στη μεγάλη ανταγωνιστικότητα της, αλλά στο ότι δεν καταναλώνει, αποταμιεύει περισσότερο και εισάγει πολύ λιγότερα σχετικά με άλλα κράτη του δικού της μεγέθους – κάτι που σωστά όρισε το Economist ως «το γερμανικό πρόβλημα». Αντίθετα, στο θέμα της ανταγωνιστικότητας η χώρα δεν έχει μεγάλη επιτυχία τα τελευταία χρόνια – ενώ πιθανότατα το οικονομικό της μοντέλο στην εποχή που η παγκοσμιοποίηση υποχωρεί, ενώ επιταχύνεται η ψηφιοποίηση, μάλλον δεν είναι το σωστότερο.
Όσον αφορά τον προϋπολογισμό της, είναι μεν ισοσκελισμένος, αλλά κυρίως λόγω των 200 δις € περίπου που εξοικονομεί ο κ. Σόιμπλε από τα μηδενικά επιτόκια δανεισμού της χώρας με τη βοήθεια της ΕΚΤ – ενώ είναι εξαιρετικά πιθανόν να πάψουν να ανέχονται την απομύζηση τους αρκετοί εταίροι του ευρώ, με πρώτο όλων την Ιταλία. Τέλος, το χρηματιστήριο της Γερμανίας είναι τουλάχιστον κατά 50% υπερτιμημένο – οπότε αργά ή γρήγορα θα επανέλθει στη σωστή του αποτίμηση, προκαλώντας σημαντικά προβλήματα στην πραγματική οικονομία.

Τερατώδη Απότοκα Σύζευξης Υπηρεσιών Κατασκοπείας Και οι Γερμανοί κατασκόπευαν τον Λευκό Οίκο και Αμερικανικά Υπουργεία

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Το 2013, όταν ο ΄Εντουαρντ Σνόουντον αποκάλυπτε ότι η NSA, (η αμερικανική υπηρεσία παρακολούθησης και καταγραφής κάθε τηλεφωνικής και ηλεκτρονικής επικοινωνίας στον κόσμο ) κατασκόπευε και την γερμανική κυβέρνηση και το κινητό τηλέφωνο της ΄Ανγκελας Μέρκελ, οι Γερμανοί εξεμάνησαν.

Πληροφορίες ανέφεραν την Καγκελάριο σε βρασμό ψυχής και η ίδια εδήλωσε ότι «αυτά δεν γίνονται μεταξύ φίλων»! Αργότερα υποτίθεται πως το θέμα εθίγη στην πρώτη επόμενη συνάντησή της με τον φίλο της τότε πρόεδρο Ομπάμα, ο οποίος -κατά τα τότε δημοσιεύματα- της υποσχέθηκε ότι η απρέπεια δεν θα επαναληφθεί.

Αλλά χθες ήταν η σειρά του άλλου σκέλους αυτής της φιλίας, δηλαδή των αθεράπευτα αθώων ακροατών και αναγνωστών των ΜΜΕ στην Αμερική, να εκπλαγούν δυσάρεστα με την πληροφορία που αποκάλυψε περιέργως το περίφημο Σπίγκελ, προφανώς σε μια κρίση ειλικρίνειας ή νοσταλγίας της νεανικής αγνότητάς του.

Το Σπίγκελ λοιπόν αποκάλυψε ότι η γερμανική μυστική υπηρεσία εξωτερικού, η B.N.D.,από μακρού κατασκόπευε πολλούς αξιωματούχους και επιχειρηματικούς στόχους στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και τον Λευκό Οίκο! Το περιοδικό βεβαιώνει μάλιστα ότι έχει υπόψη του έγγραφα με 4.000 λέξεις –κλειδιά (που προφερόμενες ή γραμμένες έθεταν σε κίνηση τον μηχανισμό επιτήρησης} στην περίοδο 1998-2006. Σ’ αυτές περιλαμβάνονταν αριθμοί τηλεφώνου ή ΦΑΞ, και διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) στον Λευκό Οίκο και στα υπουργεία Εξωτερικών και Οικονομικών.

Το περίεργο στην αποκάλυψη του Σπίγκελ συνίσταται στην προέλευση των εκπληκτικών εγγράφων από τα αρχεία της γερμανικής υπηρεσίας κατασκοπείας BND. Και είναι περίεργο επειδή προ αρκετών μηνών είχε αποκαλυφθεί από διαρροή σε γερμανικά και ξένα φύλλα ότι η BND, που συνεργάζεται στενά με την CIA, κατασκόπευε ή ίδια Γερμανούς παράγοντες για λογαριασμό της αμερικανικής υπηρεσίας. Επιπλέον ο αποθανών πέρυσι πρώην αρχισυντάκτης της Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Ούγκο Ουλφκότε, συγγραφέας του πολύκροτου αυτοβιογραφικού «Αγορασμένοι Δημοσιογράφοι», βεβαίωνε από προσωπική πείρα και γνώση ότι ο γερμανικός Τύπος, μέσω δημοσιογράφων και εκδοτών, ελέγχεται από την CIA, την οποία και ο ίδιος υπηρετούσε –απ’ ευθείας ή μέσω της BND- ως αρχισυντάκτης της κάποτε πιο έγκυρης γερμανικής εφημερίδας.

Γεννάται έτσι το ερώτημα πως συμβαίνει τόσης εκρηκτικής γόμωσης έγγραφα να διαρρέουν από τα θωρακισμένα αρχειοκιβώτια γερμανικής υπηρεσίας κατασκοπείας, στενά συνεργαζόμενης με την CIA, (η οποία ήταν και μητέρα της, κατά τον Ουλφκότε) και να χρησιμοποιούνται από το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, κραυγαλέα εναντίον των γερμανικών συμφερόντων;

Εδώ είναι που ο νόμος των συγκοινωνούντων δοχείων δημιουργεί στον τομέα των υπηρεσιών κατασκοπείας τερατωδώς δυσεξήγητα φαινόμενα.

Kαταδικάζει και η Μέρκελ τις Αμερικανικές Κυρώσεις που θίγουν την Γερμανία

(Δια τον φόβο των Ιουδαίων στην κάλπη…)



του Alexander Mercouris

Η καγκελάριος Μέρκελ κατέστησε σαφές δια του εκπροσώπου της ότι αντιτίθεται στο νομοσχέδιο της αμερικανικής Γερουσίας που επιβάλλει νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, οι οποίες πλήττουν ζωτικά συμφέροντα της Γερμανίας.

Μετά την οργίλη καταδίκη αυτών των κυρώσεων από τον Αυστριακό Καγκελάριο και τον Γερμανό υπουργό των Εξωτερικών και η ίδια η Μέρκελ θέλησε να καταστήσει σαφή και την προσωπική της αντίθεση. Αλλά κατά την συνήθη σ’ αυτήν πρακτική της Σφίγγας, ανέθεσε στον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάϊμπερτ να την ανακοινώσει.

Υπάρχει σημαντική ομοφωνία στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κυρώσεις αφορούν ρωσικές ενέργειες αλλά θίγουν και ευρωπαϊκές εταιρείες. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Ο υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, που εξέδωσε την κοινή με τον Αυστριακό ανακοίνωση, είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που αντιπαρατάσσεται στη Μέρκελ στις εκλογές του φθινοπώρου, αλλά είναι επίσης γνωστός υποστηρικτής της συνεργασίας με την Ρωσία. Υπήρχε κατά συνέπεια κάποια αμφιβολία εάν η ανακοίνωση που εξέδωσαν εξέφραζε το σύνολο της γερμανικής κυβέρνησης, ή μόνο τους συνεργαζόμενους σοσιαλδημοκράτες.

Η δήλωση του Σάϊμπερτ εκ μέρους της Μέρκελ ξεκαθαρίζει το θέμα και καθιστά απολύτως σαφές για την ενιαία αντίθεση της γερμανικής κυβέρνησης στις νέες αμερικανικές κυρώσεις.

Το τι προκάλεσε την γερμανική οργή καθίσταται σαφές στην κοινή αυστρο-γερμανική ανακοίνωση με την εξής παράγραφο:

«Η απειλή εναντίον εταιρειών από την Γερμανία, την Αυστρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με ποινές στην αμερικανική αγορά εάν συμμετάσχουν σε προγράμματα φυσικού αερίου όπως το Νόρντ Στρημ 2 με την Ρωσία, ή τα χρηματοδοτήσουν, εισάγει μια εντελώς νέα και πολύ αρνητική ποιότητα στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις.»

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί είναι πρόθυμοι να στηρίξουν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, υπό τον όρο να μην θίγουν τα οικονομικά συμφέροντά τους. Δεδομένου ότι οι Γερμανοί θεωρούν τον αγωγό Νορντ Στρημ 2 αναγκαίο για τα οικονομικά τους συμφέροντα εξαγριώθηκαν μ’ αυτό που βλέπουν σαν απειλή των Αμερικανών να εκτροχιάσουν το πρόγραμμα, απειλώντας με πρόστιμα τις εταιρείες τους.

Το επεισόδιο δείχνει ξανά την παγίδα στην οποία οδήγησε η Μέρκελ την Γερμανία ανατρέποντας την Οστπολιτίκ (του ανοίγματος προς την Ρωσία) που ακολουθούσε η Γερμανία από την δεκαετία του 1960, με το να υποστηρίξει το 2014 τις κυρώσεις που ο Ομπάμα την πίεζε να επιβάλει στη Ρωσία.

Λέγεται συχνά και πολύ σωστά ότι η Ρωσία είναι για την Γερμανία ένας σχετικά μικρός πελάτης και ότι οι επιπτώσεις των κυρώσεων στην γερμανική οικονομία ήσαν μικρές. Ενώ αυτό αληθεύει, παραβλέπει την μεγαλύτερη αλήθεια ότι – όπως έχω πολλάκις ακούσει ο ίδιος- η γερμανική επιχειρηματική κοινότητα θεωρούσε, πριν από τις κυρώσεις, την Ρωσία ως το κλειδί του οικονομικού μέλλοντος της Γερμανίας: Μια τεράστια χώρα, με απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες, με γεωγραφική και πολιτιστική γειτνίαση, με ένα Πρόεδρο με ισχυρή συμπάθεια για την Γερμανία, η οποία θα μπορούσε να είναι για την Γερμανία ότι είναι η Δύση για τις ΗΠΑ.

Το κατά πόσο αυτή η θεώρηση υπήρξε ποτέ ρεαλιστική είναι διαφορετικό ζήτημα. Όπως κι’ αν είναι, από ότι είδα και άκουσα ο ίδιος, ήταν ευρέως διαδεδομένη.

Εκτός αυτού υπάρχει ο πρόσθετος παράγων ότι το πρόγραμμα της Γερμανίας να εγκαταλείψει τον άνθρακα και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις οδηγεί στην Ρωσία ως την προφανή πηγή φτηνής ενέργειας.

Η απόφαση της Μέρκελ του 2014 να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία οδήγησε σε απότομο τέρμα το πρώτο σκέλος αυτής της στρατηγικής, ενώ γίνεται τώρα σαφές ότι επίσης εξέθεσε το δεύτερο σκέλος της ίδιας στρατηγικής –αυτό που αφορά στην ενεργειακή ασφάλειά - στις εκκεντρικότητες των πολιτικών συγκρούσεων που τώρα μαίνονται στις ΗΠΑ.

Επιπλέον κατέστησε επίσης τη Γερμανία όμηρο των πολιτικών εμπνεύσεων μιας ασταθούς και εξτρεμιστικής ουκρανικής κυβέρνησης, την οποία η Μέρκελ δεν έχει ούτε την θέληση ούτε την ικανότητα να ελέγξει.

Η Μέρκελ προχώρησε σ’ αυτό το βήμα τον Ιούλιο του 2014, επειδή είχε την διαβεβαίωση της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας BND ότι ο Πούτιν γρήγορα θα συνθηκολογούσε εν όψει των κυρώσεων γιατί αλλιώς θα αντιμετώπιζε ένα πραξικόπημα από τους ολιγάρχες. Από τη στιγμή που φάνηκε, το φθινόπωρο του 2014, ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, η Μέρκελ φάνηκε ολοένα και καθαρότερα να τάχει χαμένα, χωρίς σαφή ιδέα για το τι να κάνει.

Από τη μια πλευρά η Μέρκελ σαφώς δεν θέλει να βρεθεί προεκλογικά σε θέση όπου φαίνεται να θυσιάζει τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας στις ιδιοτροπίες Αμερικανών πολιτικών, όταν μάλιστα οι αντίπαλοι Σοσιαλδημοκράτες υπερασπίζονται αυτά τα εθνικά συμφέροντα. Και αυτό εξηγεί γιατί έβαλε τον εκπρόσωπό της να κάνει την σχετική δήλωση. Από την άλλη πλευρά, όπως δείχνουν όσα δήλωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, δεν μπορεί να φέρει τον εαυτό της να παραδεχθεί ήττα, συμφωνώντας στην άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί.

Αργά η γρήγορα η υπομονή στη Γερμανία θα εκραγεί. Προς το παρόν, με την υποστήριξη της ανακοίνωσης Γκάμπριελ, η Μέρκελ έκανε και πάλι αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: ν’ αγοράζει χρόνο.

Με δεδομένη την αδυναμία των αντιπάλων της, αυτό θα αρκέσει για να την βγάλει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ωστόσο εάν οι κρίσεις είτε στην Ουκρανία είτε στις ΗΠΑ –επί των οποίων δεν έχει καμιά δυνατότητα ελέγχου- κορυφωθούν, τότε η Μέρκελ βρεθεί σε προβληματική θέση.

πηγή: The Duran, 19-6-17

Γερμανία και Αυστρία Καταδικάζουν τις Νέες Αμερικανικές Κυρώσεις Εναντίον της Ρωσίας Προειδοποιούν για Κατάρρευση Σχέσεων

Με τον ανωτέρω τίτλο, το αμερικανικό ελεύθερο οικονομικό πρακτορείο Ζero Hedge, μετέδιδε χθες το βράδυ τα ακόλουθα:
Λιγότερο της μιας μέρας μετά την συντριπτική πλειοψηφία στη Γερουσία για την επιβολή νέων κυρώσεων εναντίον του Κρεμλίνου, την Πέμπτη η Γερμανία και η Αυστρία – δύο από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς πελάτες της Ρωσίας στην Ευρώπη- καταδίκασαν τις τελευταίες αμερικανικές κυρώσεις, δηλώνοντας ότι θα πλήξουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που έχουν ως αντικείμενο τους αγωγούς μεταφοράς αερίου από τη Ρωσία.
Λίγο μετά την ψήφο στη Γερουσία την Τετάρτη υπέρ της επιβολής νέων κυρώσεων σε νευραλγικούς τομείς της ρωσικής οικονομίας, λόγω «επεμβάσεως στις αμερικανικές εκλογές του 2016» και επιθέσεων στην Συρία και στην Ουκρανία, ο Αυστριακός Καγκελάριος Κρίστιαν Κερν και ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, με κοινή ανακοίνωσή τους εδήλωσαν ότι το νομοσχέδιο της Γερουσίας φαίνεται πως αποβλέπει να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας στον τομέα της ενέργειας και να εκτοπίσει το ρωσικό αέριο από την ευρωπαϊκή αγορά.

Οι Γκάμπριελ και Κερν κατηγόρησαν επίσης τις ΗΠΑ ότι έχουν απώτερα κίνητρα, επιδιώκοντας να επιβάλλουν ενεργειακόν αποκλεισμό, προκειμένου να ευνοήσουν τους Αμερικανούς εξαγωγείς φυσικού αερίου σε βάρος των Ρώσων ανταγωνιστών τους. Και προειδοποίησαν ότι η απειλή επιβολής προστίμων σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του αγωγού Βόρειο Ρεύμα 2  «εισάγει μιαν εντελώς νέα, πολύ αρνητική διάσταση στις σχέσεις μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής.»
Στο πολύ έντονο μήνυμά τους, οι δύο αξιωματούχοι καλούν τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναθεωρήσουν τον συσχετισμό της κατάστασης στην Ουκρανία με το ερώτημα για το ποιος μπορεί να πωλεί αέριο στην Ευρώπη. «Ο ενεργειακός εφοδιασμός της Ευρώπης είναι υπόθεση της Ευρώπης και όχι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής,» δήλωσαν οι Κερν και Γκάμπριελ.
 Ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Πολωνία και η Ουκρανία φοβούνται την απώλεια των προσόδων από τα δικαιώματα διέλευσης του αερίου από τη χώρα τους, μετά την έναρξη λειτουργίας του νέου αγωγού.
Ενώ οι διπλωμάτες είχαν δηλώσει ότι είναι σημαντικό Ευρώπη και ΗΠΑ να αποτελέσουν ενιαίο μέτωπο στο θέμα της Ουκρανίας, «δεν μπορούμε να ανεχθούμε την απειλή παράνομων και εξωχώριων κυρώσεων εναντίον ευρωπαϊκών επιχειρήσεων», τόνισαν οι δύο αξιωματούχοι, αναφερόμενοι σε άρθρο του νομοσχεδίου που καλεί την κυβέρνηση να συνεχίσει να αντιτίθεται στον Αγωγό Νορθ Στρημ 2, που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Γερμανία δια του βυθού της Βαλτικής Θάλασσας.
Σύμφωνα με το Ασοσιέτετ Πρες, το μισό του κόστους του αγωγού θα επιβαρύνει την γιγαντιαία ρωσική εταιρεία Γκαζ Προμ, ενώ το υπόλοιπο θα επωμισθεί μια ομάδα εταιρειών, μεταξύ των οποίων η αγγλο-ολλανδική  Royal-Dutch Shell, η γαλλική  Engie, η αυστριακή OMV και οι γερμανικές Uniper και  Wintershall.
Ανάλογες ανησυχίες εκφράστηκαν και από τη Ρωσική Γκαζ Προμ, ο βοηθός Γενικός Διευθυντής της οποίας, Αλεξάντερ  Μεντβέντεφ δήλωσε πως οι κυρώσεις της Γερουσίας σε βάρος του Αγωγού Νορθ Στρημ 2  είναι ένα μέσο για την εξασφάλιση εξαγωγών αμερικανικού υγραερίου στην Ευρώπη. Δήλωσε επίσης ότι το έργο προχωρεί σύμφωνα με το πρόγραμμα και ότι έχει ήδη χρηματοδοτηθεί με περισσότερο του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ από τους συνεταίρους στον αγωγό, κυριώτεροι των οποίων είναι η Γερμανία και η Αυστρία.
Υπό το φως της υστερίας των αμερικανικών ΜΜΕ, αμφιβάλλουμε- καταλήγει το πρακτορείο- ότι η Γερουσία θα ακυρώσει την απόφασή της, μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθεί ότι έχει διαβρωθεί από Ρώσους πράκτορες και συνεργεί με τον Πούτιν.


Μετάφραση: Μ.Σ.

Το αντι-ατλαντικό «θράσος» της καγκελαρίου υιοθετείται από τη γερμανική αντιπολίτευση.

Και «ηγέτης του Δυτικού Κόσμου» η κ. Μέρκελ

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Το γερμανικό «θράσος», όπως χαρακτήρισε αρθρογράφος των Φαϊνάνσιαλ το κήρυγμα «ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας» από ΗΠΑ και Βρετανία, που εσάλπισε η Γερμανίδα Καγκελάριος σε μπυραρία του Μονάχου, διευρύνθηκε χθες σε διακομματικές διαστάσεις, με δηλώσεις ηγετών και της αντιπολίτευσης και με ευρύτερα αντιαμερικανικά χαρακτηριστικά.

Δηλώσεις του νέου ηγέτη του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) Μάρτιν Σουλτς και του υπουργού των Εξωτερικών και στελέχους του ίδιου κόμματος Σίγκμαρ Γκάμπριελ χρωμάτισαν μάλιστα τις υπερατλαντικές βολίδες τους με χρώμα αγωνίας υπερασπιστών της διεθνούς ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και του κλίματος της γης.

Από της πλευράς της, η Φράου Μέρκελ, επιχείρησε χθες να λειάνει κάπως τις αιχμές της προχθεσινής δήλωσης, δια τον φόβο των εσω-ευρωπαϊκών αντιδράσεων, αλλά με την προβολή της βαρύτητας των επισκέψεων, χθες του πρωθυπουργού της Ινδίας και σήμερα του Προέδρου της Κίνας, ηγετών μεγάλων δυνάμεων –όπως τονίζεται- επιζητεί να στοιχειοθετήσει τους τίτλους της Γερμανίας «να υψώσει κεφάλι», ως κέντρο διεθνούς ισχύος (powerhouse), κατά την έκφραση σχολιαστού της Ντώϋτσε Βέλλε.

Στις δηλώσεις υποδοχής του Ινδού πρωθυπουργού κ. Μόντι, η Γερμανίδα Καγκελάριος παρουσίασε τη νέα και «βελτιωμένη έκδοση» της ρουκέτας του Μονάχου, λέγοντας ότι οι δεσμοί με τους ατλαντικούς εταίρους παραμένουν ισχυροί και απαραίτητοι, αλλά η Ευρώπη οφείλει να φροντίσει και η ίδια για την ασφάλειά της και να αναπτύξει δεσμούς και με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ινδία (και η Κίνα).

Λίγα λεπτά αργότερα (και ίσως συμπτωματικά) κυκλοφόρησε μήνυμα Τραμπ στο Τουίτερ που επανελάμβανε, ότι η Γερμανία κερδοσκοπεί σε βάρος των ΗΠΑ, με τεράστια εξαγωγική ανισότητα και χρωστάει πολλά χρήματα στο ΝΑΤΟ.

Ακολούθησαν (ίσως επίσης συμπτωματικά) στα πρακτορειακά τηλεγραφήματα οι δηλώσεις του ηγέτη της γερμανικής αντιπολίτευσης Μάρτιν Σούλτς -γνωστού μας -για την αβρότητά του- ως προέδρου της Ευρωβουλής. Μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Βερολίνο, ο Σούλτς απεκάλυψε τα άγνωστα φλογερά φιλειρηνικά συναισθήματά του, δηλώνοντας –κατά το τηλεγράφημα του Ρώυτερ, ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος «είναι ο καταστροφέας των Δυτικών αξιών» και ότι «υπονομεύει την ειρηνική συνεργασία μεταξύ των εθνών, βασιζόμενη στον αμοιβαίο σεβασμό και στην ανοχή. Οφείλεται αντίσταση –πρόσθεσε- απέναντι σ’ έναν τέτοιον άνθρωπο και στην ιδεολογία του για επανεξοπλισμό.»

Είχαν, την Δευτέρα, προηγηθεί οι δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος επιζήτησε να χρωματίσει εντονότερα πράσινη ( για να την κάνει δημοφιλέστερη στους φίλους της φύσεως και της ειρήνης) τη δήλωση της Καγκελαρίου στη μπυραρία.
Ο κ. Γκάμπριελ είπε : «Όποιος επιταχύνει την κλιματική αλλαγή, εξασθενίζοντας την προστασία του περιβάλλοντος, όποιος πουλάει περισσότερα όπλα σε εμπόλεμες ζώνες και δεν θέλει την πολιτική λύση θρησκευτικών συγκρούσεων, θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη στην Ευρώπη.» 

Ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών χαρακτήρισε την πολιτική του Αμερικανού προέδρου «κοντόφθαλμη και αντίθετη στα συμφέροντα της Ευρώπης. Κατέληξε με την ταυτόσημης έννοιας παράφραση της δήλωσης Μέρκελ: «Η Δύση σμικρύνθηκε, τουλάχιστον έγινε ασθενέστερη!» Φράση που δικαιολογεί το ερώτημα εάν μόνο από παραστράτημα γλώσσας απέβαλε τους Αμερικανούς από τη Δύση…

Οπωσδήποτε στην ειδησεογραφία και τα σχόλια της Ντώυτσε Βέλλε, εθνικού φερεφώνου της Γερμανίας, οι ανωτέρω δηλώσεις και το μήνυμα Τραμπ στο Τουίτερ πλαισιώνουν τα ρεπορτάζ των ιστορικών επισκέψεων των ηγετών Ινδίας και Κίνας και συγκροτούν από κοινού την υποστύλωση της διαπίστωσης παρουσιαστών και σχολιαστών του σταθμού ότι η Γερμανία αναδείχτηκε σε ηγέτιδα της Ενωμένης Ευρώπης. Παρουσιάστρια του πρωινού δελτίου του σταθμού το πήγε μάλιστα μακρύτερα, ρωτώντας την ειδικό των διατλαντικών σχέσεων Nicole Renvert εάν οι επισκέψεις Μόντι και Ξι Ζι Πινγκ «στιλβώνουν τους τίτλους της Φράου Μέρκελ ως ηγέτη του Δυτικού Κόσμου.»

Πολύ παράδοξο, αλλά νέος Γάλλος πρόεδρος Μανουέλ Μακρόν - δεν φαίνεται να διαφωνεί. Σε δηλώσεις του, που επικαλείται η βρετανική Ιντεπέντετ, βάζει τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ με τον Ερντογάν και τον Πούτιν «στο ίδιο σακί», των ηγετών που «βλέπουν τις διεθνείς σχέσεις με όρους συσχετισμού ισχύος». 

Η Μέρκελ Σαλπίζει την Χειραφέτηση από την Αγγλοσαξωνική Προστασία

Μιλώντας απροκάλυπτα ως κορυφή της Ευρώπης.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σε βροντώδη ομιλία της στο Μόναχο, που Αμερικανοί χαρακτηρίζουν «σηματοδότηση χωρισμού των δρόμων», η Γερμανίδα Καγκελάριος ΄Ανγκελα Μέρκελ ανήγγειλε χθες ότι η «οι καιροί πού μπορούσαμε να εμπιστευόμαστε σε άλλους τελειώνουν. ..και θα πρέπει να αγωνισθούμε οι ίδιοι για την τύχη μας».
Οι «Άλλοι», όπως προέκυψε από την συνέχεια της ομιλία της, είναι οι Αγγλοσάξωνες σύμμαχοι, Αμερικανοί -και Βρετανοί μετά Βrexit.
Oι «Εμείς» δεν περιορίζονταν στο ακροατήριο της ομιλίας, σε συγκέντρωση Χριστιανοδημοκρατών.  Περιλαμβάνουν όλους στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.

Η κραυγαλέα σχεδιασμένη αυτή αποστροφή, μιας προεκλογικής κατά τα λοιπά ομιλίας, πέτυχε τον ένα τουλάχιστον των στόχων που επεδίωκε: Ο αρχισυντάκτης των Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς Λ. Μπάρμπερ την χαρακτήρισε με τις φράσεις « Μεγάλη στιγμή στις δι-ατλαντικές σχέσεις. Η Μέρκελ δηλώνει πως του Τραμπ η Αμερική δεν είναι πλέον φερέγγυα.» Βρετανός ο Μπάρμπερ, αφαίρεσε την πατρίδα του από τον στόχο της Μέρκελ, για να εντάξει τον γερμανικό πύραυλο αποκλειστικά στην αντι-Τραμπ εκστρατεία. Το Ρώυτερ όμως το διάβασε διαφορετικά: « Η Μέρκελ προειδοποιεί πως ΗΠΑ και Βρετανία δεν είναι πια φερέγγυοι εταίροι.»

Προηγούμενες οξείες δηλώσεις της Μέρκελ, μετά την Σύνοδο των 7, στην Ταορμίνα της Σικελίας, είχαν προετοιμάσει το έδαφος και την δημοσιογραφική ερμηνεία για την υποτιθέμενη έκρηξη του Μονάχου. Σ’ αυτές η Φράου Μέρκελ επικεντρώθηκε στην απροθυμία του Αμερικανού Προέδρου να προσυπογράψει την Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή και την επιφύλαξή του να απαντήσει σε μια εβδομάδα. Και ενώ ο Γάλλος Μακρόν εξέφρασε ικανοποίηση για τα αποτελέσματα της Συνόδου γενικά και συγκρατημένη αισιοδοξία για τις τελικές αποφάσεις του Προέδρου Τραμπ, η Ευρωπαία Καγκελάριος γνωστοποίησε την οργή της με την δήλωση ότι « η όλη συζήτηση για το κλίμα ήταν δύσκολη, η μάλλον πολύ απογοητευτική.»

Έτσι η χθεσινή διακήρυξη Γερμανό-Ευρωπαϊκής χειραφέτησης από την εξάρτηση στην Ατλαντική προστασία ερμηνεύεται -από καλοθελητές στα μικρόφωνα της Ουάσιγκτων και αλλαχού- ως ιστορικό ρήγμα στην Ατλαντική Συμμαχία, οφειλόμενο στην επιμονή του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αντιστρατεύεται στην κοινή προσπάθεια για τη σωτηρία του πλανητικού περιβάλλοντος. Ο πρόεδρος του Ατλαντικού Συμβουλίου, κορυφαίου «Think Tank» των ΗΠΑ και εγκεφάλου του Υπερκράτους, κ Ρίτσαρντ Χάας * έγραψε χαρακτηριστικά : «Η δήλωση της Μέρκελ πως η Ευρώπη δεν μπορεί να στηρίζεται σε άλλους και οφείλει να πάρει στα χέρια της την υπόθεση, αποτελεί έναν υδατοφράχτη και αυτό που οι ΗΠΑ αγωνίστηκαν να αποφύγουν από τον 2ο Π.Π.»

Η σκηνοθέτηση αυτής της ερμηνείας - με τις δηλώσεις αγανάκτησης για την αδικοπραγία Τραμπ σε βάρος του κλίματος (!)- συγκαλύπτει τα πραγματικά κίνητρα της ρουκέτας του Μονάχου -που μπορούσαν να προκαλέσουν αντίθετα των επιδιωκομένων αποτελέσματα: ικανοποίησης στις ΗΠΑ και παρόξυνσης του κλίματος ερεθισμού στην Ευρώπη.

Και τα πραγματικά κίνητρα είναι βέβαια ότι στις Βρυξέλλες διαψεύστηκαν οι ελπίδες του Βερολίνου ότι η μανιώδης πολεμική εναντίον του Τραμπ θα είχε διαγράψει ή αμβλύνει τις θέσεις του για τις ηγεμονικές αξιώσεις της Γερμανίας στην Ευρώπη και ευρύτερα, όσο και για την ιμπεριαλιστική εμπορική και τραπεζική πολιτική της και σε βάρος των ΗΠΑ.

Η ομιλία του Προέδρου Τραμπ στη σύναξη του ΝΑΤΟ, για την εισφοροδιαφυγή της Γερμανίας και άλλων ευπόρων μελών και τα λόγια που του απέδωσε το Σπίγκελ -περί «κακής Γερμανίας» και εισβολής των ΗΠΑ με εκατομμύρια γερμανικά αυτοκίνητα- από διαρροή συνομιλίας του με τους Γιούνκερ και Τουσκ, διέψευσαν και την τελευταία ελπίδα των Γερμανών επιτελών ότι, με Τραμπ Πρόεδρο των ΗΠΑ, θα μπορούσε να συνεχιστεί η εφαρμογή της προώθησης των -αμετάβλητων από πλέον του αιώνος- γερμανικών στρατηγικών σχεδίων γεωπολιτικής, υπό το ράσο του «ευσεβούς λειτουργού» της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Στην Ευρώπη, σε όσους τουλάχιστον έχουν γυμνασμένη την ακοή, της Φράου Μέρκελ το Σάλπισμα αφύπνισης στη νέα πραγματικότητα, «χωρισμού των δρόμων» και ανάγκης «να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις», κηρύσσει απροκάλυπτα πλέον την ανάληψη της ευρωπαϊκής ηγεσίας από την/τον Καγκελάριο της Γερμανίας, την αναβάθμιση του διοικητικού μηχανισμού ενοποίησης της Ε.Ε, τον απροκάλυπτο υποβιβασμό των εθνικών ηγεσιών σε νομάρχες και την δημιουργία Ευρωπαϊκών Ενόπλων Δυνάμεων –παράλληλα και αναπόφευκτα σε βάρος του ΝΑΤΟ.

Προνοητικά για τον αφοπλισμό των ισχυρότερων αντιδράσεων, είπε επίσης στην ομιλία της ότι θα πρέπει προς τον ίδιο σκοπό να ενισχυθεί η συνεργασία με τη Γαλλία. Αναγκαία προληπτική ενέργεια, με δεδομένη αφ’ ενός την εσωτερική ανασφάλεια της εξουσίας του Προέδρου Μακρόν και αφ’ ετέρου των ριζών της πολιτικής του ανάδειξης σε ισχυρά αμερικανικά κέντρα.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates