Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

25η Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών


Μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της.
Μία στις πέντε θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού
40 με 50 % των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας
500.000 με 2.000.000 άνθρωποι στον κόσμο, κυρίως γυναίκες και παιδιά, εκτιμάται ότι διακινούνται παράνομα κάθε χρόνο με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την εξαναγκαστική εργασία.
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με απόφασή της στις 17 Δεκεμβρίου 1999, ανακήρυξε την 25η Νοεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών για να αναδείξει ένα σημαντικό πρόβλημα με παγκόσμια διάσταση.
Η Ημέρα αυτή είχε καθιερωθεί, ήδη ,από το 1981 από γυναικείες οργανώσεις, σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας των τριών αδελφών Μιραμπάλ, πολιτικών αγωνιστριών από την Δομινικανή Δημοκρατία, με διαταγή του δικτάτορα Τρουχίλο.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, το Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.), τους Ξενώνες Φιλοξενίας Γυναικών θυμάτων βίας και των παιδιών τους των Δήμων Θεσσαλονίκης και Ευόσμου – Κορδελιού θα πραγματοποιήσουν καμπάνια ενημέρωσης  και ευαισθητοποίησης σε θέματα βίας και κακοποίησης γυναικών. Την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου, από τις 10:00 έως τις 15:00 εξειδικευμένα στελέχη των παραπάνω υπηρεσιών θα βρίσκονται στην πλατεία Παραμάνα, στη Θέρμη προκειμένου να έρθουν σε επαφή με κατοίκους του δήμου Θέρμης και να συνομιλήσουν μαζί για θέματα βίας και κακοποίησης γυναικών. Μαζί τους θα βρίσκονται τα στελέχη του Κέντρου Κοινότητας Δήμου Θέρμης 

Ανθρώπινη αλυσίδα μήκους 1.200 μέτρων στη Δράμα, για τη δημιουργία ογκολογικής μονάδας στο νοσοκομείο της πόλης

Εκατοντάδες Δραμινοί σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα, μήκους άνω του ενός χιλιομέτρου, για να μεταφέρουν ένα μήνυμα ζωής και ανάγκης προς τη διοίκηση του νοσοκομείου Δράμας, σε σχέση με τους δεκάδες συμπολίτες τους, που πάσχουν από καρκίνο και δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη.

Κρατώντας ροζ μπαλόνια στα χέρια, πολίτες όλων των ηλικιών, με πρωτοβουλία του Συλλόγου Καρκινοπαθών Δράμας, σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα, που ξεκίνησε από την κεντρική πλατεία Ελευθερίας και κατέληξε στην είσοδο του νοσοκομείου Δράμας. Μια ανθρώπινη αλυσίδα, μήκους 1.200 μέτρων περίπου, με στόχο την ενημέρωση, την ευαισθητοποίηση, την ανάγκη κάλυψης των ασθενών με καρκίνο, στην οποία μετείχαν, μεταξύ άλλων, ο δήμαρχος, Χριστόδουλος Μαμσάκος, μέλη του δημοτικού συμβουλίου, βουλευτές και εκπρόσωποι τοπικών Αρχών.

Σκοπός της δράσης του Συλλόγου Καρκινοπαθών Δράμας, που έγινε στο πλαίσιο του «Μήνα Πρόληψης και Ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού» που είναι ο Οκτώβριος, ήταν η μεταφορά ενός πάγιου αιτήματος τα τελευταία χρόνια προς τη διοίκηση του νοσοκομείου για τη δημιουργία ολοκληρωμένης Ογκολογικής Μονάδας, στελεχωμένης με δυο ειδικευμένους γιατρούς ογκολόγους και έναν αιματολόγο.

Όπως επισήμανε η πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Δράμας, Ευγενία Σαραφίδου, «οι ασθενείς με καρκίνο αναγκάζονται να ταξιδέψουν, από τη Δράμα, σε Καβάλα, Αλεξανδρούπολη ή Θεσσαλονίκη, επιβαρυνόμενοι ένα μεγάλο κόστος. Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Δράμας αριθμεί πάνω από 1.000 μέλη και με τη δημιουργία της ανθρώπινης αλυσίδας σκοπεύει ν’ αναδείξει με δυναμικό τρόπο το δίκαιο αίτημά του για τη δημιουργία Ογκολογικού Τμήματος στο Νοσοκομείο της Δράμας. Συγκεκριμένα, τα μέλη του Συλλόγου είναι 1.078 μέλη, ενώ υπάρχουν και 120 αρωγά μέλη.

Οι αριθμοί αυτοί φέρνουν τον Δραμινό Σύλλογο στη δεύτερη θέση όσον αφορά το μέγεθος, μετά από αυτόν της Θεσσαλονίκης, σε Μακεδονία και Θράκη». Στην πλατεία Ελευθερίας οι Δραμινοί υπέγραψαν το αίτημα τού Συλλόγου Καρκινοπαθών Δράμας, το οποίο χέρι- χέρι μεταφέρθηκε μέχρι τα χέρια του διοικητή του νοσοκομείου, Νίκου Λιάτση, ο οποίος δήλωσε πως βρίσκεται στο πλευρό τους για τη δικαίωση του αιτήματός τους. Η διοίκηση του νοσοκομείου Δράμας αντιμετωπίζει θετικά την υλοποίηση του αιτήματος, ενώ, σύμφωνα με την πρόεδρο του Συλλόγου, δεσμεύσεις έχουν δοθεί και από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, το οποίο προσανατολίζεται στη δημιουργία και Β Παθολογικής Κλινικής στο Γενικό Νοσοκομείο Δράμας με την ταυτόχρονη πρόσληψη και ενός γιατρού ογκολόγου.
Διεκδίκηση ξεχωριστής ογκολογικής κλινικής στο Νοσοκομείο Καβάλας.

Την ίδια στιγμή πάντως, εκτός από τη διεκδίκηση Ογκολογικού Τμήματος στο νοσοκομείο Δράμας, αναδείχθηκε και μια ακόμη διεκδίκηση στον ίδιο τομέα, αυτή τη φορά από τη γειτονική Καβάλα. Η διοίκηση του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας (ΓΝΚ) ζητά τη δημιουργία ξεχωριστής Ογκολογικής Κλινικής.

Σε δηλώσεις του, ο διοικητής του νοσοκομείου, Τάσος Καρασαββόγλου, υπογραμμίζει ότι «στο ΓΝΚ έρχονται πολλοί καρκινοπαθείς από τη Δράμα, την Ξάνθη και τις Σέρρες και αυτό γιατί έχει ένα πολύ καλό Ογκολογικό Τμήμα το νοσοκομείο μας. Αυτό που σκεφτόμαστε στο πλαίσιο της πρότασής μας για το νέο οργανισμό του νοσοκομείου είναι η  ανάπτυξη του Ογκολογικού Τμήματος σε Ογκολογική Κλινική, προκειμένου να μπορούν και οι ακτινοθεραπείες να γίνονται εδώ, αφού οι ασθενείς γι? αυτό μετακινούνται στη Θεσσαλονίκη ή την Αλεξανδρούπολη. Άρα εμείς θέλουμε την πλήρη ανάπτυξη του Ογκολογικού Τμήματος σε μια κλινική κι αυτό το ζήτημα θα το θέσουμε στο επόμενο Αναπτυξιακό Συνέδριο της Περιφέρειας  Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, που θα γίνει τον Νοέμβριο στην Κομοτηνή σε συνεργασία με την κυβέρνηση». «Το Ογκολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Καβάλας», συνέχισε ο κ. Καρασαββόγλου, «δέχτηκε την τελευταία διετία για θεραπεία πάνω από 10.000 ασθενείς και περιστατικά που αγκαλιάσαμε και προστατέψαμε. Έχουμε να κάνουμε μ? ένα ζήτημα πολύ σημαντικό και θέλουμε σ? αυτούς τους ανθρώπους να προσφέρουμε όσο γίνεται περισσότερα, ακόμη και χωροταξική άνεση. Γιατί στο Ογκολογικό Τμήμα οι άνθρωποι δεν εξυπηρετούνται, όπως θα έπρεπε. Χρειάζεται ο καθένας να έχει το κρεβάτι του, να αναπαυθεί λίγο μετά από τη δύσκολη χημειοθεραπεία. Επιπλέον, περίπου 150 άτομα το 2016 έφυγαν από τον ΓΝΚ για άλλου είδους θεραπεία στη Θεσσαλονίκη και στην Αλεξανδρούπολη. Είναι λοιπόν ένα ζήτημα που πρέπει να το δούμε στην ολότητά του. Θεωρώ ότι έχουμε πολλές πιθανότητες αν το παλέψουμε».

πηγή

Έλληνας Μπάνκσι φιλοτεχνεί κάδους σκουπιδιών με προσωπογραφίες πολιτικών


Η τέχνη ακολουθεί τη ζωή και γεμίζει την πόλη με εικόνες εικαστικής και κοινωνική παρέμβασης - Ποιος είναι ο γκραφιτάς που παρεμβαίνει σε κάδους απορριμμάτων δημιουργώντας προσωπογραφίες πρωθυπουργών και δημάρχων

Εφορμά από τα υψώματα του Υμηττού μέσα στο μαύρο σκοτάδι όπως τα κομάντο σε άσκηση πολέμου. Φορά τζόκεϊ παραλλαγής, φαρδιές φόρμες και αθλητικά παπούτσια που τον διευκολύνουν να ξεγλιστρά στα δύσκολα, ενώ στο δεξί του χέρι κρατά το «όπλο» του: ένα σπρέι βαφής.

Μετά ψάχνει στους γύρω δρόμους για το αντικείμενο πάνω στο οποίο θα εκφράσει με το σπρέι τη δική του αγανάκτηση, αλλά και του περίγυρού του. Συγκεκριμένα, αναζητά τον πιο πολυχρησιμοποιημένο και σε κακή κατάσταση κάδο σκουπιδιών, στην πρόσοψη του οποίου θα ζωγραφίσει τη μορφή ενός προσώπου που συνήθως προέρχεται από την πολιτική σκηνή. Πρόσωπο που θεωρεί ότι έχει απογοητεύσει τους πολίτες για το οποίο το εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους.

Του το ζητάνε από πέρυσι άλλωστε -και μάλιστα επιτακτικά- φίλοι και γνωστοί του. Ειδικότερα από την ημέρα που εμπνεύστηκε να ζωγραφίσει σε κάδο της λεωφόρου Κηφισίας (λίγο πριν από την Κηφισιά) το πρόσωπο της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την οργή του για την αυστηρή πολιτική που εφαρμόζει εδώ και χρόνια η γερμανική κυβέρνηση απέναντι στην Ελλάδα.

Ο «ζωγράφος-εκδικητής», ο οποίος προτιμά να κρατήσει την ανωνυμία του, εξηγεί στον συντάκτη του «ΘΕΜΑτος» γιατί επέλεξε να ζωγραφίζει στους κάδους πρόσωπα πολιτικών.



Μέχρι χθες θεωρούσε το συγκεκριμένο έργο ως την πιο επιτυχημένη εικαστική παρέμβασή του, καθώς ο εν λόγω κάδος συγκέντρωνε και εξακολουθεί να συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη ποσότητα σκουπιδιών από οποιονδήποτε άλλο στην περιοχή.

Κάπως έτσι οι φίλοι του τού προσήψαν το ψευδώνυμο «ζωγράφος-εκδικητής». Ενας άλλου τύπου Γκάι Φοκς - ο πρωταγωνιστής της γνωστής κινηματογραφικής ταινίας «V For Vendetta» με την οποία ταυτίστηκαν οι Anonymous. Μόνο που ο «Hambas» -είναι το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί όταν υπογράφει τα έργα του- δεν είναι ούτε χάκερ, ούτε διαθέτει αληθινά όπλα και βόμβες εξόντωσης, παρά μόνο ένα σπρέι για να εκφράζει ζωγραφίζοντας την οργή και την αγανάκτησή του. Δεν είναι δα και λίγο να είσαι ο πρωθυπουργός μιας χώρας και να δεις τη φάτσα σου να κοσμεί έναν κάδο σκουπιδιών. Οταν λοιπόν οι δικοί του άνθρωποι τού ζήτησαν να ζωγραφίσει σε κάδο σκουπιδιών το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα ως πράξη διαμαρτυρίας, ο «Hambas» το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βγει στον δρόμο μεσάνυχτα αναζητώντας τον κατάλληλο κάδο. Μόλις τον εντόπισε, συγκεκριμένα πριν από μερικές μέρες σε γειτονιά της Ηλιούπολης, δεν χρειάστηκε περισσότερο από 40 λεπτά για να ολοκληρώσει την πρωτότυπη εικαστική παρέμβασή του. Το έργο απεικονίζει το θλιμμένο πρόσωπο του Ελληνα πρωθυπουργού στην πρόσοψη ενός κάδου απορριμμάτων και ο καλλιτέχνης, τον οποίο είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά, μας εξηγεί πώς το εμπνεύστηκε.

Ο κάδος στην πρόσοψη του οποίου δεσπόζει η μορφή της Γερμανίδας καγκελαρίου είναι μέχρι στιγμής το πιο... επιτυχημένο έργο του «Hambas», καθώς συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες ποσότητες σκουπιδιών.



«Μου ζήτησαν να τον ζωγραφίσω»

«Η τέχνη έχει την υποχρέωση να παρεμβαίνει τόσο στην πολιτική όσο και στην κοινωνική ζωή», θα ξεκινήσει να λέει. «Ηταν προτροπή του περίγυρού μου να τον ζωγραφίσω», προσθέτει.

«Ο κάδος είναι ένα αντικείμενο με το οποίο έχουμε καθημερινή επαφή. Εκεί πετάμε τα σκουπίδια μας, το περιεχόμενο των οποίων μπορεί να συμβολίζει είτε την οικονομική μας ευμάρεια, είτε το ότι απλώς δεν έχουμε να φάμε. Από δω και στο εξής, λοιπόν, ο πολίτης που θα έρχεται να πετάξει τα σκουπίδια του θα έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρωθυπουργό μας. Ηθελα λοιπόν να φέρω τον κ. Τσίπρα μπροστά στα προβλήματα του κόσμου. Οσο για τους λόγους που επέλεξα να τον απεικονίσω με θλιμμένη έκφραση, είναι γιατί προσωπικά τον βλέπω πολύ στενοχωρημένο. Μπορώ να διακρίνω μέσα στα μάτια του μια θλίψη αφενός διότι δεν κατάφερε να κάνει αυτά που ήθελε, αφετέρου γιατί δεν μπόρεσε καν να απεγκλωβιστεί από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εξαιτίας των χειρισμών του».

Στην ερώτηση αν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις απαντά αρνητικά, δηλώνοντας υποστηρικτής της αποχής.

Ωστόσο, όπως εξηγεί, ο περίγυρός του ήταν γεμάτος με υποστηρικτές -και μάλιστα φανατικούς- του Αλέξη Τσίπρα: «Πάρα πολλοί φίλοι μου τον αγάπησαν και τον υποστήριξαν, δηλαδή υπήρχε αγάπη και έρωτας προς το πρόσωπό του. Αυτό σημαίνει ότι αν αγαπήσεις κάποιον και σε προδώσει, τότε πονάς πολύ περισσότερο. Ο κ. Τσίπρας παρουσιάστηκε ως σωτήρας, ένα πρόσωπο που άρχισε να δίνει ελπίδα στο τουλάχιστον 50% της χώρας». «Μετά είδαμε τι μπόρεσε να κάνει», συμπληρώνει.



Γιατί ζωγράφισε και τον Ψηνάκη

Ηταν μεσημέρι της περασμένης Τρίτης όταν συναντήσαμε από κοντά τον ιδιόρρυθμο αρτίστα. Το ραντεβού μας δεν διήρκεσε περισσότερο από μισή ώρα, κι αυτό διότι βιαζόταν να κατευθυνθεί προς τον Μαραθώνα καθώς φίλοι του τού είχαν ζητήσει να φέρει εις πέρας μία ακόμα «ειδική αποστολή»: να ζωγραφίσει σε κάδο απορριμμάτων το πρόσωπο του δημάρχου Μαραθώνα Ηλία Ψηνάκη. Και αυτό επειδή του είχαν μεταφέρει την απογοήτευσή τους από το μέχρι στιγμής έργο του στον δήμο. Εκείνος φυσικά δεν τους χάλασε χατίρι και το πρόσωπο του Ηλία Ψηνάκη κοσμεί ήδη έναν από τους κάδους σκουπιδιών της περιοχής.

Ο «Hambas» μπορεί να τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στους κάδους σκουπιδιών διότι θεωρεί ότι έτσι μπορεί να επικοινωνήσει καλύτερα το έργο του στον κόσμο, όμως έχει θέσει τις δικές του κόκκινες γραμμές.



«Αυτό σημαίνει ότι δεν αγγίζω τους κάδους ανακύκλωσης, οι οποίοι πρέπει να βρίσκονται σε ευδιάκριτο σημείο και να είναι πεντακάθαροι ώστε να εντοπίζονται εύκολα από τους πολίτες», σημειώνει χαμογελώντας. Απώτερος σκοπός του είναι να τραβήξει το βλέμμα των μέσων ενημέρωσης και της Πολιτείας ώστε να δοθεί περισσότερος χώρος στην τέχνη του δρόμου (urban art) και στους νέους καλλιτέχνες.

Ο «Hambas» ξεκίνησε ως ζωγράφος το 2012 και μέχρι το 2014 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Νέα Υόρκη. Το 2014 ξεκίνησε δυναμικά τις τοιχογραφίες στους δρόμους, σε δημόσια σχολεία και ιδιωτικά κτίρια.

Το 2015, δε, φιλοτέχνησε στην Κεντρική Αγορά Αθηνών ένα έργο που εκτείνεται σε 30 μέτρα και από τότε συνεργάζεται με μεγάλες εταιρείες όπως η Coca-Cola, η Malboro, η Superga, η Nike, ενώ έχει συμμετάσχει πολλές φορές και σε φεστιβάλ τοιχογραφιών (graffiti) σε όλη τη χώρα.

Ο ζωγράφος επί το έργον


πηγή

Πότε ξεκινάει το «νέο εξοικονομώ ΙΙ»

Μια φορά και έναν καιρό, (για την ακρίβεια τον Ιανουάριο του 2016), θα ξεκινούσε το πολυαναμενόμενο «νέο εξοικονομώ ΙΙ» που οι επαγγελματίες του χώρου της θέρμανσης, του κλιματισμού και της ενέργειας περιμένουν πως και πως για να «κινηθεί η αγορά». ..

Ο Ιανουάριος δυστυχώς έγινε Απρίλιος, ο Απρίλιος έγινε Ιούλιος (μιλάμε πάντα για το 2016), ο Ιούλιος Σεπτέμβριος, και το παραμύθι συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας (Οκτώβριος 2017), οπότε και οι ανακοινώσεις έγιναν πιο «επίσημες», και το θέμα προβλήθηκε από τα κανάλια της τηλεόρασης, τα ραδιόφωνα, τα περιοδικά ενέργειας και όποιον άλλον έχει συμφέρον και κερδίζει χρήματα από την προβολή ενός «πιασάρικου» θέματος που αφορά πολύ κόσμο.

Εντωμεταξύ οι καθυστερήσεις και οι αναβολές του «νέου εξοικονομώ ΙΙ» έχουν παραλύσει την αγορά της ενέργειας, αφού οι ενδιαφερόμενοι περιμένουν από μέρα σε μέρα και από στιγμή σε στιγμή το άνοιγμα του νέου προγράμματος και αναβάλλουν τις εργασίες που θέλουν να εκτελέσουν για να ωφεληθούν από το νέο πρόγραμμα.

Την αναβλητικότητα αυτή ενισχύουν οι συνεχείς ανακοινώσεις από τα ΜΜΕ ότι το πρόγραμμα άνοιξε, ανοίγει, θα ανοίξει και ούτω κάθε εξής.

Κανένα βέβαια από τα λαγωνικά της ενημέρωσης δεν μπήκε στον κόπο να κάνει μια βασική έρευνα για το θέμα πριν ανακοινώσει το άνοιγμα του προγράμματος. Αν έμπαινε σε τέτοιο κόπο, θα διαπίστωνε ότι για το νέο πρόγραμμα δεν υπάρχει μέχρι σήμερα έτοιμη ούτε καν η διαδικτυακή πλατφόρμα υποβολής των αιτήσεων, πόσο μάλλον άνοιγμα του προγράμματος.

Για του λόγου το αληθές, μπορείτε να επισκεφθείτε την διαδικτυακή διεύθυνση

http://www.etean.gr/PublicPages/OpenTender.aspx?ID=95

όπου θα βρείτε αναρτημένο τον διαγωνισμό για την ανάδειξη αναδόχου για το έργο «Παροχή Υπηρεσιών Αναβάθμισης και Συντήρησης του Πληροφοριακού Συστήματος για την υλοποίηση της Δράσης ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ΙΙ»

Όπως θα διαβάσετε, ο διαγωνισμός λήγει στις 02/11/2017 και ώρα 11:30

Μετά την λήξη του διαγωνισμού, και εφόσον δεν υπάρξουν ενστάσεις, ο ανάδοχος θα πρέπει να υλοποιήσει την πλατφόρμα, να την ανεβάσει στο διαδίκτυο, να την δοκιμάσει και να παραδώσει το έργο στην αρμόδια υπηρεσία, προκειμένου αυτή να αρχίσει να δέχεται αιτήσεις. (Καλό Πάσχα 2018 και βλέπουμε).

Παρά το γεγονός ότι ο διαγωνισμός είναι αναρτημένος σε κοινή θέα, οι αρμόδιοι πολιτικοί και οι ιθύνοντες του προγράμματος εξακολουθούν τις ανακοινώσεις, τα ΜΜΕ εξακολουθούν να προβάλλουν τις ανακοινώσεις αυτές, όπως επίσης εξακολουθεί και το μαρτύριο των επαγγελματιών του χώρου και των ενδιαφερομένων να μπουν στο πρόγραμμα.

Τέλος, μια έρευνα στο διαδίκτυο για τον όρο «εξοικονομώ ΙΙ» θα σας αποκαλύψει τα λαγωνικά της ενημέρωσης που σπεύδουν να αναδημοσιεύσουν οτιδήποτε τους στέλνουν οι έγκριτοι δημοσιογράφοι χωρίς την παραμικρή έρευνα από πλευράς τους.

πηγή

Σαμοθράκη - Θερμαϊκός: Πλημμυροπαθείς, η ίδια ιστορία ένα χρόνο μετά (φωτο).


Πέρσι τέτοιο καιρό εδώ στον Θερμαϊκό ήμασταν εμείς πλημμυροπαθείς, για φέτος άτυχη στάθηκε η Σαμοθράκη. Κατέβηκε το βουνό με λάσπη και γέμισε τα πάντα. Μετά την αξιοσημείωτη αύξηση των τουριστών, στο νησί ανοίχτηκαν τεράστιες πληγές από την αιφνίδια θεομηνία.
Όγκοι νερού παρέσυραν τα πάντα. Η λάσπη έγινε κυρίαρχος στο νησί.
Η σκέψη μας δεν μπορεί παρά να είναι με τους πληγέντες.
Ας ελπίσουμε πως θα γίνει η αποκατάσταση των ζημιών και των περιουσιών γρηγορότερα από ότι σε μας. Σε μας που ακόμα και τώρα οι αποζημιώσεις δεν δόθηκαν.
Ήρθαν μας είπαν. Είναι στο Ταμείο Παρακαταθηκών τα 650 χιλιάδες ευρώ, που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά τα αναμένουν πως και πως οι πληγέντες. Δεν δόθηκαν όμως ακόμα.
Ας ελπίσουμε να τρέξει γρηγορότερα το ελληνικό δημόσιο στην περίπτωση των Σαμοθρακιτών.













142 μέρες στη Σαντορίνη (το ημερολόγιο ενός εργαζόμενου στη βαριά βιομηχανία της χώρας)

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο; Και πριν πάει εκεί; Ιδρώνει σε λάντζες. Ακούει ανακόλουθα διδάγματα γύρω από τη μοναδικότητα της ελληνικής λέξης “Φιλότιμο” και άλλα καλά που μόνο το δαιμόνιο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μπορεί να σκαρφιστεί. Σήμερα παρουσιάζουμε την εμπειρία που είχε εποχικός εργαζόμενος σε εστιατόριο της Σαντορίνης το περασμένο καλοκαίρι. Το θυμάσαι; Είναι εκείνο που οι αριθμοί κατέδειξαν ως το πιο εμπορικά πετυχημένο της δεκαετίας. Είναι ακριβώς εκείνο που παρακαλάμε να έρθει και του χρόνου. Η κατάθεση του ανθρώπου – πρώην εργαζομένου- που επιλέγουμε να παρουσιάσουμε χωρίς όνομα –τα στοιχεία του είναι στη διάθεσή μας- είναι καταγραφή όλων όσα βίωσαν, βιώνουν καθημερινά εργαζόμενοι στη βαριά βιομηχανία της χώρας, τον τουρισμό. Πίσω από τα χαμόγελα των διαφημιστικών σποτ για τη μοναδικότητα της Ελλάδας υπάρχει το σκληρό πρόσωπο μιας βιομηχανίας που ανεμπόδιστα εκμεταλλεύεται ανθρώπους, μηδενίζει εργασιακά δικαιώματα, κερδίζει στραγγίζοντας κόπο ανθρώπων κυριολεκτικά αφημένων στην όρεξη αφεντικών τους. Τα τελευταία δεν έχουν μάθει ν’ ακούν όχι. Ή έστω κάτι που να θυμίζει δικαίωμα εργαζομένου.

1η μέρα
Βγήκα στον κεντρικό καβάλα στο μηχανάκι και κατευθύνθηκα προς το μέρος που θα έμενα για τους επόμενους 5 μήνες. Τέλη Απρίλη κι όλα ήταν έτοιμα να δεχτούν τις ορδές των τουριστών. Το νησί, ασβεστωμένη και καλογυαλισμένη βιτρίνα μιας πετυχημένης τουριστικής βιομηχανίας που, μαζί με τη φάβα Σαντορίνης απ’ την Ινδία, αλέθει και το εργατικό δυναμικό. Ήξερα πού πήγαινα. Τα είχα συζητήσει με τον Κύριο Διευθυντή. Ήμουν λέει απ’ τους τυχερούς που θα είχα κι ένα ρεπό την εβδομάδα. Και σπίτι. Και φαγητό. Και εντεκάωρες βάρδιες. Και σπαστό ωράριο. Υπερωρίες; Τι είν’ αυτό; Α, θα είχα και μισθό. Τα μισά στην τράπεζα και τ’ άλλα στο χέρι, με τη σύμβαση να γράφει πως δουλεύω πενθήμερο. Σωματείο; Αστεία πράγματα! Πήρα την απόφαση να ξαναφύγω για σεζόν μετά από πολλή σκέψη. Στην Αθήνα ένας σερβιτόρος δεν παίρνει πολλά, αλλά στα νησιά συνήθως βγαίνουν λεφτά. Βέβαια, πρέπει να ξεχάσεις πως είσαι άνθρωπος, πως έχεις κι άλλα να κάνεις εκτός απ’ το να υπηρετείς τα καπρίτσια των πελατών και των αφεντικών χωρίς να λες κουβέντα. Πατάς το “pause” στη ζωή σου και την ξαναπιάνεις από Οκτώβρη.

7η μέρα
“Είμαστε μια ομάδα!” διαλαλούσε μ’ ενθουσιασμό ο Κύριος Διευθυντής στο πρώτο μίτινγκ. Κάνα-δυο 18άχρονα τον πίστεψαν μάλλον. Οι υπόλοιποι ακούγαμε με δυσπιστία πως πρέπει να μοιραζόμαστε τα πουρμπουάρ που βγάζουμε μ’ έναν σωρό κόσμο. Οι μπάρμαν ήθελαν μεγαλύτερα ποσοστά, η κουζίνα το ίδιο. Γκρίνια. Είχα ξεχάσει πως μέσα στον μικρόκοσμο του εστιατορίου όλα είναι με σαφήνεια διαχωρισμένα. Ο σεφ, αρχηγός και παντογνώστης. Ο μπάρμαν, κάτι σαν αλχημιστής. Είχαμε και κάμποσους υπεύθυνους που κύριό τους μέλημα ήταν να είναι υπεύθυνοι. Οι σερβιτόροι, κάπου μεταξύ του γραφικού, φιλόξενου οικοδεσπότη και του δούλου, έπρεπε να χαμογελούν όσο κι αν τους ταλαιπωρούσε η τενοντίτιδα. Τελικά, ανακοινώθηκαν τα ποσοστά και περήφανος ο Κύριος Διευθυντής μας εξήγησε το σχέδιό του: “Όταν μοιράζονται τα πουρμπουάρ, όλοι δουλεύουν περισσότερο!”. Το αμφισβήτησα. “Κι αν έτσι κάποιοι λουφάρουν;”. “Αποκλείεται!”. “Είμαστε μια οικογένεια!” επέμεινε και τα 18άχρονα ένιωσαν πως βρήκαν το σπιτικό τους.

34η μέρα
Κάθε βράδυ στο τέλος της βάρδιας τα πόδια μου πονούσαν. Τα βούταγα σε παγωμένο νερό – ζεστό ούτως ή αλλιώς δεν είχε τις περισσότερες φορές – και μετά καθόμουν ακίνητος στο κρεβάτι κι άκουγα το ροχαλητό του συγκάτοικου 50 πόντους από τ’ αυτί μου. “Τουλάχιστον εσείς έχετε ψυγείο” μου είπε μια συνάδελφος όταν παραπονέθηκα για το πόσο μικρό ήταν το “σπίτι” μας. Για ρεπό ούτε λόγος τον πρώτο μήνα. Ο Κύριος Διευθυντής εξήγησε πως έπρεπε να βάλουμε όλοι πλάτη για να βγει η δουλειά και κάποια στιγμή θ’ ανταμειφθούμε. Οι δυο κοπελίτσες που είχαν έρθει για να σερβίρουν κι αυτές, δεν την ήξεραν τη δουλειά. Ούτε φαινόταν πως ήθελαν να τη μάθουν. Είπα να τις βοηθήσω αλλά αρνήθηκαν. Δεν καταδέχονταν να πάρουν μαθήματα από εμένα. Ήταν φοιτήτριες και είχαν ονειρευτεί πως σύντομα θα πετύχαιναν στον τομέα τους. Ο μπάρμαν έβαζε κρυφά στα μπουκάλια τα διάφορα ανώνυμα ποτά που αυτόματα βαφτίζονταν ακριβή βότκα και τζιν, τελείωνε το οχτάωρό του κι έφευγε. Μαζί με τα πουρμπουάρ. Όφειλα να πω μια κουβέντα στον Κύριο Διευθυντή. Το αίτημά μου για ακρόαση έγινε δεκτό. Μπήκα στο γραφείο. “Παραιτούμαι!” είπα.



81η μέρα
Ο Κύριος Διευθυντής εμφανιζόταν κάθε βράδυ ακριβώς την ώρα που έρχονταν όλοι οι τουρίστες για το δείπνο τους. Στεκόταν κορδωτός με τα χέρια στη μέση, έδινε μερικές άχρηστες εντολές και καθόταν να φάει. Οι περισσότεροι συνάδελφοι έτρεχαν να δείξουν το φιλότιμο τους. Στο τελευταίο μίτινγκ – κάνα μήνα αφού είχα πειστεί να μην παραιτηθώ γιατί όλα θα βελτιώνονταν, μας είχε μιλήσει για το ελληνικό φιλότιμο. Μόνο εγώ και δύο ακόμα σερβιτόροι είχαμε αρνηθεί να κάνουμε απλήρωτες υπερωρίες. Υπερωρίες στην Ελλάδα της σεζόν λέγονται όλες οι ώρες που δουλεύει ο σκλάβος μετά τη λήξη του δωδεκαώρου του.

100η μέρα
Αύγουστος και η κίνηση στο εστιατόριο δεν είχε αυξηθεί ιδιαίτερα. Όλοι γκρίνιαζαν πως δεν κάθεται κόσμος στα μαγαζιά. Το δικό μας έκανε καλό τζίρο βέβαια, αφού το φτηνότερο πιάτο (κάτι σουβλάκια από κοτόπουλο) κόστιζε 16 ευρώ, αλλά ήταν μέρες που δε γέμιζε. Έπεφταν και τα πουρμπουάρ. Έρχονταν πελάτες – σχεδόν πάντα ξένοι – κι αφού μας έκαναν λάστιχο με τις απανωτές εντολές, δεν άφηναν τίποτα. Γιατί ν’ αφήσουν; Είχαν έρθει στη Σαντορίνη να ζήσουν το όνειρό τους και οι ιθαγενείς σερβιτόροι όφειλαν να συμμετέχουν σ’ αυτό. “Τι ώρα κλείνετε;” ρώτησε ένας καλοντυμένος Ιταλός στη μητρική του γλώσσα που πλέον είχα αρχίσει να κουτσοκαταλαβαίνω. “Στη μία”. “Σήμερα όμως θα μείνετε παραπάνω για μας!”. “Θα μου πληρώσετε την υπερωρία;” ρώτησα με το ίδιο πλατύ χαμόγελο που ρωτούσα και για τα ποτά. Πλέον έπαιρνα ρεπό. Ήρθε και η κοπέλα μου να με δει για τρεις μέρες και της εξήγησα πως αν ήθελε, μπορούσε να φάει στο εστιατόριο. Όμως εγώ δεν επιτρεπόταν να καθίσω μαζί της. Το προσωπικό δεν είχε δικαίωμα ούτε στο ρεπό να μολύνει τις ακριβές καρέκλες. Βέβαια, ούτε που είχα σκεφτεί να κάτσω σαν πελάτης εκεί, αλλά είχε πλάκα που μας το απαγόρευαν.



127η μέρα
“Ρε, αυτό είναι χαλασμένο!” είπε ο πρώτος που άνοιξε το καπάκι του ταψιού με το φαγητό που προοριζόταν για μας. Η σαλάτα με τη λιγδιασμένη μαγιονέζα είχε πεθάνει από καιρό και είχε σερβιριστεί ως δείπνο για το προσωπικό. Ο σεφ είχε άλλη γνώμη: “Να λέτε κι ευχαριστώ που σας ταΐζουμε, ζώα!” άρχισε να ουρλιάζει πλέκοντας παράλληλα το εγκώμιο στην ελληνική επιχειρηματικότητα. “Εσύ!” γύρισε προς εμένα. “Ναι, εσύ που το παίζεις επαναστάτης!”. Τον κοίταξα με απορία και λύπηση. “Μετρημένες είναι οι μέρες σου εδώ μέσα!”. Μακάρι – ψέλλισα. Αμέσως μετά, επέστρεψε στην ομάδα των βοηθών του, κάτι 20άχρονων σπουδαστών που έκαναν την πρακτική τους για 300 ευρώ κι έβγαζαν όλη τη δουλειά της κουζίνας αγόγγυστα. Τους έδωσε μερικές εντολές, τους ενημέρωσε πως όποιος σηκώνει κεφάλι θα του το κόβει και τους έβαλε να προπονηθούν κόβοντας σαλάτες.

140η μέρα
“Έφτασαν στ’ αυτιά μου πληροφορίες πως κλέβεις”. Έμεινα άναυδος όταν άκουσα τον Κύριο Διευθυντή να μιλά με φωνή όλο απογοήτευση. “Δηλαδή;” ρώτησα. Μου εξήγησε πως ήταν ύποπτο που έπαιρνα τα πλαστικά ποτήρια που μου έβαζαν τον καφέ – δικαιούμουν και καφέ – και δεν τα πετούσα στα σκουπίδια. “Τα πηγαίνω στην ανακύκλωση” απάντησα, κοιτώντας σα χαζός. “Λέγεται πως σε είδαν στην αποθήκη με μια τσάντα” συνέχισε εκείνος. “Έχω τον υπολογιστή και την κάμερά μου” είπα. “Το δωμάτιο δεν καλοκλειδώνει κι εκεί μέσα είναι όλη μου η δουλειά” πρόσθεσα, θυμίζοντας στον εαυτό μου πως προσπαθούσα να γίνω φωτογράφος. “Ναι, αλλά πήρες το εικοσάρικο από κάτω και το έβαλες στην τσέπη”. Το είχα κάνει. Ήμουν κάτω από τη μεγάλη κάμερα που παρακολουθούσε ολημερίς κάθε κίνηση, όταν είδα το εικοσάρικο που ήταν πεσμένο πολύ βολικά για όλους μας ακριβώς μπροστά της. Παρακαλούσα από καιρό να με απολύσουν ώστε να μη χάσω τα όποια δικαιώματα είχα δηλώνοντας παραίτηση, αλλά δε μου έκαναν τη χάρη. Με αντιπαθούσαν, όμως δεν μπορούσαν ν’ αγνοήσουν πως δούλευα καλά. Σχεδόν έκλεισα το μάτι στην κάμερα ασφαλείας όταν έσκυψα και το μάζεψα απ’ το πάτωμα. “Κλέφτης!” φώναξαν όλοι. Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης που έκανε μόνιμα διακοπές, ο Κύριος Διευθυντής που δεν είχε καταφέρει ως τότε να οργανώσει το προσωπικό, ο σεφ που δεν του έβγαιναν οι απογραφές κι έπρεπε κάποιον να κατηγορήσει, ο μπάρμαν που όλη του η ζωή ήταν το σερβάιβορ και οι γκόμενες, η “συνάδελφος” που ταρασσόταν κάθε φορά που έβριζα μέσα απ’ τα δόντια μου για να καταπιώ την αδικία. Όλοι μαζί κατάφεραν κι έδιωξαν τον κλέφτη. Μόνο κάνα-δυο παιδιά που απ’ την πρώτη μέρα κατάλαβα πως δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί, με κοίταξαν με κατανόηση.



142η μέρα
Ήμουν πάνω στο πιο γρήγορο καράβι για Πειραιά. Με το χαρτί της απόλυσης στο χέρι – είχα υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου για να μπορούν να με διώξουν οποτεδήποτε – κι ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου και να σέρνεται προς το νησί που άφηνα πίσω. Αναρωτιόμουν αν άξιζε η ταλαιπωρία που πέρασα. Η μέση μου κι ο δεξής μου καρπός πονούσαν φριχτά. Ό,τι ειπώθηκε για μένα, δε μ’ ένοιαζε. Κανέναν δεν ένοιαζε. Έκανα έναν πρόχειρο υπολογισμό και χωρίς να βάλω μέσα τα πουρμπουάρ, έβγαλα πως έπαιρνα γύρω στα 3 ευρώ την ώρα. Ο Κύριος Διευθυντής μού είχε πει πως δεν ήταν σωστό να μην προσμετρώ τα πουρμπουάρ στο εισόδημά μου. Αν τα πρόσθετα, θα έπρεπε να είμαι πραγματικά ευχαριστημένος. Ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι μου και ν’ αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά μήπως φύγω ακόμα πιο μακριά. Μακριά απ’ την Ελλάδα. Αλλά βασικά, έπρεπε να κοιμηθώ.

καλή σας όρεξη

Η ψηφιακή γενιά Ζ



Οι νεότερες γενιές κατηγορούνται για απάθεια από τις προηγούμενες χωρίς όμως, στις όποιες συζητήσεις να λαμβάνονται υπόψη αφενός τα χαρακτηριστικά των νεότερων γενεών, αφετέρου ο μετασχηματισμός ολόκληρης της κοινωνίας. Δεν μπορούμε να ζητάμε αντίδραση με βάση τις συνθήκες των προηγούμενων γενεών, η κοινωνία μετασχηματίζεται και οφείλουμε να κατανοούμε (όχι όμως απαραίτητα και να ασπαζόμαστε) τις αλλαγές αυτές.


Η γενιά Ζ (γεννημένοι 1996-2010) είναι τα παιδιά της γενιάς Χ (γεννημένοι το 1965-1975) που είναι αυτή που κυβερνά τον τόπο μας. Η γενιά Χ είναι η πιο μικρή πληθυσμιακά γενιά και ακολούθησε τη γενιά των baby boomers ή στα καθ’ημάς τη γενιά του Πολυτεχνείου (γεννημένοι το 1946 – 1964) για την οποία τόσα αρνητικά έχουν αναφερθεί.  Τα παιδιά της γενιάς του Πολυτεχνείου είναι η γενιά Υ ή Millennials (γεννημένοι 1980-1995) και έχει κάποια κοινά με τους γονείς της υπό την έννοια ότι είναι μία υλιστική γενιά.

Η γενιά Ζ, όμως, είναι μία διαφορετική γενιά, πολυπολιτισμική και  πολυπληθής γιατί ανέρχονται σε 2 δισεκατομμύρια. 



Άκρως εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, πολύ περισσότερο από τη γενιά Υ,  και γι’αυτό κάπως απρόβλεπτοι, οι νέοι της γενιάς αυτής δεν είναι κυνικοί όπως οι γονείς τους που ανήκουν στη γενιά Χ (τη «χαμένη» γενιά, μία γενιά που δεν πιστεύει σε τίποτα).

Θεωρούν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο (γι’αυτό και τους βλέπουμε εθελοντές σε πολλούς τομείς), τους αρέσει η εκπαίδευση (την οποία όμως προτιμούν εξατομικευμένη και να τους παρέχεται σε ψηφιακή μορφή) αλλά είναι πρόθυμοι να παρατήσουν τις σπουδές τους και να ξεκινήσουν τη δική τους επιχείρηση γιατί έχουν αυτοπεποίθηση και είναι πολύ ανεξάρτητοι (δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε πολλούς επιχειρηματίες ειδικότερα στον χώρο της τεχνολογίας από τη γενιά αυτή).



Τους αρέσει να συνδυάζουν τον ψηφιακό με τον πραγματικό κόσμο γι’αυτό και ψωνίζουν ηλεκτρονικά και συμμετέχουν στα κοινωνικά μέσα με αγαπημένα τους το YouTube (τους αρέσουν τα vlogs δηλαδή τα ατομικά βίντεο που αναρτά κάποιος στοYouTube, υπό μία έννοια τα vlogs είναι ότι τα ιστολόγια μόνο που αντί για τον γραπτό λόγο χρησιμοποιούνται τα οπτικοακουστικά μέσα)  και έπονται τοInstagram και το Snapchat (το Facebook είναι για τους γονείς τους κυρίως).

Η γενιά αυτή δεν εντυπωσιάζεται από τις διασημότητες αλλά προτιμά τις δικές της διασημότητες που είναι κυρίως δημοφιλή άτομα από τα κοινωνικά μέσα. Ωστόσο είναι προσεκτικοί στο ποιους «ακολουθούν» στα κοινωνικά μέσα υπό την έννοια πρέπει τα άτομα αυτά να έχουν κάτι ξεχωριστό. Η γενιά Ζ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπικότητα ακόμα και το ντύσιμο αποτελεί «δήλωση προσωπικότητας».



Στα κοινωνικά μέσα στα οποία συμμετέχουν μετά μανίας, επιδεικνύουν συγκεκριμένη συμπεριφορά δηλαδή σβήνουν τις αναρτήσεις τους που δεν είχαν πολλά «likes», σβήνουν και ξαναναρτούν την ίδια φωτογραφία, συνεχώς παρατηρούν ποιος τους έκανε «like» αλλά και πόσα «likes» πήρε η ανάρτησή τους και κάνουν «like» στις δικές τους αναρτήσεις για να αυξήσουν τον αριθμό των «likes». 
Σβήνουν αρκετά συχνά τις αναρτήσεις τους και βάζουν καινούριες ενώ μπορεί να σβήσουν τις αναρτήσεις λίγο αφότου τις έβαλαν. Παρακολουθούν ποιοι είναι οι φίλοι και οι ακόλουθοι των άλλων και εάν βρουν κάποιον αρκετά ενδιαφέρων τότε τον ακολουθούν.

Η ενημέρωσή τους γίνεται από τα κοινωνικά μέσα. Έχουν μεγαλώσει με τα «κόλπα» του μάρκετινγκ και έτσι ξεχωρίζουν τις όποιες προσπάθειες διαφήμισης και «χειραγώγησής» τους. Θέλουν όπως είπαμε να βλέπουν στις διαφημίσεις άτομα της καθημερινότητας και όχι διασημότητες. 



Αυτοί που τους επηρεάζουν είναι άτομα δημοφιλή στα κοινωνικά μέσα τα οποία όμως πρέπει να ξεκαθαρίζουν ευθέως για το εάν έχουν κάποια διαφημιστική σχέση με κάποιες εταιρείες γιατί η γενιά Ζ αγαπά τη διαφάνεια και τιμωρεί όσους δεν είναι διαφανείς. Επειδή είναι μία ψηφιακή γενιά θέλουν η τεχνολογική και οπτική πλευρά των διαφημίσεων να είναι άψογη.

Η γενιά Ζ είναι μία έξυπνη και δυναμική γενιά, καθόλου παθητική, αντιθέτως πιστεύει σε ένα καλύτερο κόσμο, απλά έχει το δικό της στυλ προσέγγισης. 

Οι παλαιότερες γενιές οφείλουν να την προσεγγίσουν μιλώντας τη «δική» της ψηφιακή γλώσσα. Θα κερδίσουν και δεν θα χάσουν.



Προτεινόμενα αναγνώσματα

Μαστρογιάννη, Φ. Διαμορφωτές κοινής γνώμης. Διαθέσιμο στο: <http://mastroyanni.blogspot.gr/2017/06/blog-post_23.html>

Μαστρογιάννη, Φ. Ποια είναι η γενιά του Πολυτεχνείου;Σύγκριση γενεών.Διαθέσιμο στο: <http://mastroyanni.blogspot.gr/2016/01/blog-post.html>

Attentive.ly. 2017. Understand Generation Z: A New Generation of Citizen Influencers. Available from:<https://attentive.ly/tag/generation-z-as-influencers/>, [Accessed August 23 2017]

Ellis, P. 2017. The social habits of Generation Z. Available from:

MediaKix.2017. The Top 5 Differences between marketing to millennials vs. Gen Z. Available from: <http://mediakix.com/2017/06/marketing-to-millennials-gen-z-differences/#gs.u1AvdL8>, [Accessed August 26 2017]

Schimke, P. 2017. Gen Z: Marketing To Digital  NativesAvailable from:<http://www.mutant.com.sg/gen-z-marketing-digital-natives/>

The Center for Generational Kinetics. 2017Gen Z Research – 2017 National Study on Generation Z.Available from:< http://genhq.com/gen-z-2017/>

Το 25% στον πλανήτη «απλώς τα βγάζει πέρα»


Δυσοίωνα είναι τα στοιχεία παγκόσμιας μελέτης της HSBC για τη διεθνή οικονομία, καθώς το 25% των ανθρώπων καταφέρνει «απλώς να τα βγάζει πέρα», παραμένοντας ευάλωτο σε μελλοντικές οικονομικές αναταράξεις.

Η έκθεση της HSBC εξετάζει τα επίπεδα «οικονομικής ασφάλειας» σε 13 χώρες, αλλά και τη σημασία του σχεδιασμού και της προετοιμασίας για την εξασφάλιση ενός καλύτερου οικονομικού μέλλοντος.

Όπως προκύπτει από τα ευρήματα, η Αργεντινή (34%) και η Γαλλία (32%) είναι οι χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό όσων υποστηρίζουν ότι «απλώς διαχειρίζονται τα καθημερινά οικονομικά τους, αλλά δεν μπορούν να κάνουν όλα όσα θα ήθελαν».

Μεγάλο χάσμα που επιδεινώνεται


Στην έρευνα διαπιστώνεται ένα μεγάλο χάσμα σε επίπεδο αισιοδοξίας, μεταξύ όσων ανήκουν στην κατηγορία «απλώς τα βγάζω πέρα» και όσων «διαχειρίζονται αποτελεσματικά τα οικονομικά τους».

Σχεδόν το ¼ (22%) όσων ανήκουν στην πρώτη κατηγορία αναμένει ότι η οικονομική του κατάσταση θα επιδεινωθεί τα επόμενα τρία χρόνια, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη δεύτερη κατηγορία κατέρχεται στο 6%.

Μεταξύ όσων «απλώς τα βγάζουν πέρα», μόλις το 43% δηλώνει ότι είναι σε θέση να εξισορροπεί όλες τις υποχρεώσεις του, έναντι 78% όσων δηλώνουν ότι «διαχειρίζονται αποτελεσματικά τα οικονομικά τους».

Αντίστοιχα, το 54% δηλώνει ότι αισθάνεται άγχος για το μέλλον, έναντι ποσοστού 38% της δεύτερης κατηγορίας.

Βοήθεια σε γονείς ή παιδιά

Επιπλέον, στο σύνολο των ερωτηθέντων, το 54% παρέχει τακτική οικονομική υποστήριξη σε γονείς ή ενήλικα παιδιά, σε βάρος μάλιστα, των προσωπικών του φιλοδοξιών (51%).

Επίσης, το 26% υποστηρίζει ότι αυτό τους κάνει να νιώθουν οικονομικά «στραγγισμένοι», ενώ το 24% παραδέχεται ότι αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει χρήματα από τις αποταμιεύσεις ή τις επενδύσεις, προκειμένου να υποστηρίξει γονείς ή ενήλικα παιδιά.

Μιά γέννα στην άκρη του δρόμου;

Με αποτροπιασμό διαβάσαμε σήμερα το περιστατικό που συνέβη στη Λέσβο με έγκυο γυναίκα πρόσφυγα, η οποία αναγκάστηκε να γεννήσει στο δρόμο με την συνδρομή εθελοντών, ενώ είχε πιστοποιηθεί ότι βρισκόταν σε διαδικασία τοκετού και είχε ειδοποιηθεί ασθενοφόρο στις  5.52 το πρωΐ. Παρά ταύτα όμως το ασθενοφόρο δεν πήγε – καθώς αναφέρεται ότι ακυρώθηκε από τις αρχές- ενώ δεν επετράπη από το λιμενικό,ούτε η μεταφορά της με αυτοκίνητο στο Νοσοκομείο.  Ετσι και αφού ο τοκετός ήταν σε εξέλιξη το παιδί γεννήθηκε στην άκρη του δρόμου και το ασθενοφόρο τελικά έφθασε στις 7.53π.μ ! Είναι μιά σοβαρή καταγγελία που είδε το φως της δημοσιότητας.
Τα ερωτήματα πολλά. Ποιός έχει την ευθύνη  αυτών των ανθρώπων τελικά; Τι συμβαίνει με τις εντολές στους απλούς αστυνομικούς για την μετακίνηση των επειγόντων περιστατικών  σε Νοσοκομεία, ποιός κρίνει αν θα πάνε και πόσο επείγον είναι το περιστατικό; Προς τι όλος αυτός ο διασυρμός, τη στιγμή που η πλειοψηφία του λαού μας με μεγαλειώδη τρόπο και μέσα σε δύσκολες εποχές, έχουν ανταποκριθεί με αλληλεγγύη στους πρόσφυγες;
Ας αναλάβει λοιπόν κάποιος την ευθύνη.

Ινδία: 10χρονη, θύμα βιασμού έγινε μητέρα

Άλλη μία υπόθεση με εγκυμοσύνη ανήλικου,έπειτα από σεξουαλική κακοποίηση έχει προκαλέσει αγανάκτηση στην Ινδία. Αυτή τη φορά μια 10χρονη (θύμα βιασμού) στην οποία δεν επιτράπηκε να υποβληθεί σε επέμβαση για τον τερματισμό της εγκυμοσύνης της, γέννησε με καισαρική τομή.

Το κορίτσι δεν γνώριζε πως ήταν έγκυος και αγνοεί ότι γέννησε ένα μωρό· οι γονείς είπαν στην κόρη τους πως επρόκειτο να υποβληθεί σε επέμβαση στη στομαχική χώρα για να της αφαιρεθεί μια πέτρα. «Το κορίτσι πηγαίνει καλά, αναρρώνει. Αναμένουμε ότι θα πάρει εξιτήριο στις αρχές της επόμενης εβδομάδας», ανέφερε ο Ντασάρι Χάρις, επικεφαλής μιας επιτροπής που επιφορτίστηκε να επιβλέψει τη νοσηλεία της μικρής.

Η 10χρονη, η ταυτότητα της οποίας δεν δημοσιοποιήθηκε, γέννησε ένα κοριτσάκι με καισαρική τομή σε δημόσιο νοσοκομείο της πόλης Τσαντίγκαρ, διευκρίνισε ο Χάρις, γιατρός που εργάζεται σε νοσοκομείο. «Οι γονείς του κοριτσιού αρνήθηκαν να αναλάβουν την κηδεμονία του βρέφους και συμφώνησαν να δοθεί για υιοθεσία μέσω των (αρμόδιων) κρατικών υπηρεσιών. Είπαν ότι δεν ήθελαν καν να δουν το μωρό», σημείωσε ο ίδιος μιλώντας στο Thomson Reuters Foundation.

Σύμφωνα με ινδικά ΜΜΕ, το κορίτσι βιάστηκε από έναν θείο του, ο οποίος τελεί σήμερα υπό κράτηση.

Η εγκυμοσύνη αποκαλύφθηκε όταν το κοριτσάκι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο τον περασμένο μήνα επειδή διαμαρτυρόταν για πόνους στο στομάχι. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι ήταν έγκυος και ότι η κύηση είχε ήδη διάρκεια 30 εβδομάδων.

Ένα τοπικό δικαστήριο αρνήθηκε να επιτρέψει το παιδί να κάνει άμβλωση, υποστηρίζοντας πως κάτι τέτοιο θα ήταν επικίνδυνο λόγω του ότι η εγκυμοσύνη του ήταν προχωρημένη. Η προσφυγή που έγινε στο Ανώτατο Δικαστήριο απορρίφθηκε για τον ίδιο λόγο την 28η Ιουλίου.

Η ινδική νομοθεσία απαγορεύει τον τερματισμό της κύησης αν η εγκυμοσύνη έχει ξεπεράσει τις 20 εβδομάδες, εξαιρουμένων μόνο περιπτώσεων στις οποίες η ζωή της μητέρας διατρέχει μεγάλο κίνδυνο ή συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις. Ο αριθμός των υποθέσεων αυτής της φύσης που φθάνουν στα δικαστήρια αυξάνεται τα τελευταία χρόνια.

Τον Μάιο, ένα διαφορετικό δικαστήριο είχε επιτρέψει σε άλλο ένα κορίτσι 10 ετών που είχε βιάσει ο πατριός του να υποβληθεί σε επέμβαση για τον τερματισμό της κύησης.

Συνολικά 10.854 υποθέσεις βιασμού ανηλίκων καταγγέλθηκαν στην Ινδία το 2015, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Στατιστικών για την Εγκληματικότητα (National Crime Records Bureau, NCRB).

Ακτιβιστές λένε ότι η ενημέρωση, οι καταγγελίες και η δημοσιότητα για τη σεξουαλική βία εναντίον γυναικών αυξήθηκαν μετά τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία μιας φοιτήτριας μέσα σε ένα λεωφορείο στο Νέο Δελχί το 2012, που προκάλεσε διαδηλώσεις στην Ινδία, διεθνή κατακραυγή και οδήγησε την κυβέρνηση να θεσπίσει πολύ αυστηρότερο νομικό πλαίσιο.

Όμως η σεξουαλική βία σε βάρος παιδιών παραμένει ταμπού, με τα περισσότερα κρούσματα να μην αναφέρονται καν στις αρχές.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, το είδαμε εδώ

Επί δέκα χρόνια εισέπραττε τη σύνταξη Δημοσίου της νεκρής μητέρας του


Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία. Επί δέκα ολόκληρα χρόνια, ένας 58χρονος εισέπραττε τη σύνταξη της μητέρας του, η οποία είχε πεθάνει
Ειδικότερα, από τον Μάιο του 2002 έως τον Ιούλιο του έτους 2012, λάμβανε μέσω τραπεζικού λογαριασμού, στον οποίο ήταν συνδικαιούχος, την ισόβια μηνιαία σύνταξη γήρατος της θανούσης μητέρας του, η οποία είχε συνταξιοδοτηθεί από το Ελληνικό Δημόσιο και απεβίωσε το έτος 2002, αποκομίζοντας συνολικά το ποσό των 108.836,38 ευρώ!
Η απάτη είχε αποκαλυφθεί και προχθές το απόγευμα ο 58χρονος συνελήφθη στην Αρτέμιδα Αττικής, από αστυνομικούς του Τμήματος Αναζητήσεων Προσώπων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, καθώς σε βάρος του εκκρεμούσε ανεκτέλεστη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης οκτώ ετών για απάτη κατ’ εξακολούθηση.
Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στην εισαγγελία Εφετών Αθηνών, στο Τμήμα Εκτελέσεων Ποινών.

Παραλία "ρεζερβέ" .... κάτι σαν τα μπουζουξίδικα ένα πράμα


του ακτιβιστή

Εντάξει,  το αίσθημα της ιδιοκτησίας στον Έλληνα ήταν πάντοτε ιδιαίτερα ανεπτυγμένο. Αν ανατρέξει κανείς διαχρονικά στο αστυνομικό δελτίο θα μετρήσει εκατοντάδες θανάτους που προκλήθηκαν από διενέξεις σχετικά με τα σύνορα οικοπέδων, χωραφιών ή αγροτεμαχίων.
Μέχρι και για μια θέση πάρκινγκ υπήρξαν ομηρικοί καβγάδες, όχι αναίμακτοι πάντα.
"Εδώ παρκάρω εγώ ρεεεε", "τι λες ρε μάγκα" και δεν θέλει πολύ να απλωθεί το ζωνάρι.

Δεν πιστεύω να μην έχετε δει να κλείνονται (κρατούνται) θέσεις παρκαρίσματος σε δρόμους μπροστά ή κοντά στο σπίτι συνδημότη μας. Ωσάν τα συγκεκριμένα
τετραγωνικά μπροστά στο σπίτι εντάσσονται σ' αυτόκαι ανήκουν στον ιδιοκτήτη.
Και να οι καρέκλες, να τα σκαμπώ, να τα καφάσια να οι γκαζοντενεκέδες που έπαιζαν τορόλο παρκαδόρου.
Για να μην πάμε στους οργανωμένους παρκαδόρους νυχτερινών σκυλάδικων που κλείνανε ολόκληρες οδούς και απαιτούσανε μάλιστα και τέλη παρκαρίσματος από τους νυχτερινούς πελάτες για πάρκινγκ ή και ασφάλεια των αυτοκινήτων. Αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν. 

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά;


Γιατί πλέον το χούι της παράνομης κατοχής έχει επεκταθεί πλέον και στις παραλίες. 
Ήδη σε πάμπολες ελεύθερες από μπιτσόμπαρα και ομπρελοξαπλώστρες ακτές παρατηρείται η αυθαίρετη κατοχύρωση από εξυπνάκηδες του δικαιώματος να έχουν μόνιμη πρώτη θέση (πίστα ...) παραλία. Και το επιτυγχάνουν τοποθετώντας την ομπρέλα και τις ξαπλώστρες τους μόνιμα. Ακόμα και τις νυχτερινές ώρες αφού φροντίζουν να τις ασφαλίσουν με λουκέτα και αλυσίδες.
Φυσικά μεμφόμαστε μια τέτοια πρακτική που σαφώς δεν θαπρέπει να κυριαρχήσει. 
Αλλά να δείτε (δεν βάζουμε ιδέες) ότι η κυβέρνηση θαδώσειοδηγίεςνα πέσουν πρόστιμα όπως ανάλογα έπραξαν για όσουν τοποθετούσαν καρέκλεςγιανα διασφαλίσουν θέσεις πάρκινγκ.

Ελλάδα αθάνατη κι αγέρωχη !!


Προς τους φίλους του FB με αφορμή μια καταγγελία: Ας είμαστε περισσότερο προσεκτικοί - Ρεπορτάζ και κατάθεση γνώμης


του  ακτιβιστή

Αν γινόταν μια σοβαρή στατιστική έρευνα (δεν ξέρω για άλλες περιοχές) στο δήμο Θερμαϊκού για το τι ενοχλεί περισσότερο τους κατοίκους ή ποιά πράξη ή παράλειψη της διοίκησης επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά τους, είμαι σίγουρος πως με διαφορά θα προηγούνταν η κακή κατάσταση της αποκομιδής απορριμμάτων, κοινώς καθαριότητα.
Αυτό άλλωστε αποκαλύπτεται περίτρανα και από τα ποσταρίσματα στο μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου το μεγαλύτερο κομμάτι τους αφιερώνεται σε φωτογραφίες με βρώμικους κάδους, με διασκορπισμένα σκουπίδια, με αποκλεισμένα πεζοδρόμια από απορρίμματα κλπ.
Και σαφέστατα είναι δικαιολογημένη η αντίδραση αυτή των συμπολιτών μας, που προσπαθούν με όποιο μέσο έχουν να πιέσουν τη δημοτική αρχή να πράξει το αυτονόητο καθήκον της.
Μέχρις εδώ καλά.
Η σημερινή όμως ανάρτησή μου που σαφώς σχετίζεται με τα παραπάνω  θα επιχειρήσει, αναφέροντας ένα παράδειγμα, να διαχωρίσει την διαμαρτυρία, τον διαδικτυακό (;) ακτιβισμό ή  την αξιέπαινη δράση των ενεργών πολιτών, από την ενδεχόμενη υπερβολή που μπορεί να πλησιάζει τα όρια της κακοβουλίας. Και πάλι δεν αναφέρομαι στην κριτική (όσο έντονη κι αν είναι) προς τους δημοτικούς "άρχοντες", που πιστεύω πως επιβεβλημένη είναι, αφού ο στόχος είναι η βελτίωση των δράσεών τους, λόγω  του δημόσιου αξιώματος που κατέχουν και του χαρακτήρα που αυτό έχει.
Αναφέρομαι σε "υπερβάλλοντα" ζήλο που μπορεί να "πάρει η μπάλα" και άλλους - δίκαια ή άδικα. Στην προκειμένη περίπτωση εντελώς άδικα.

Γράφτηκε σε ποστάρισμα σε σελίδα της περιοχής στο facebook, μέσα σε όλα τα άλλα για το  ασυμάζευτο γενικό σκουπιδαριό, τους σπασμένους κάδους (θα το σχολιάσω αναλυτικά στο τέλος της ανάρτησής μου) πως ρίχνονται μολυσματικά απόβλητα από θεραπευτήριο της περιοχής των Ν. Επιβατών (Νεφρολογική Θεσσαλονίκης Α.Ε.) στους κάδους ενώ θα έπρεπε να συλλέγονται σε δικούς τους χώρους.
Επειδή θέλησα να διαπιστώσω τα γραφόμενα, που σαφώς θίγουν τη φήμη μιας επιτυχημένης επιχείρησης στα όρια του δήμου μας ( δεν έχουμε κι άπειρες άλλες άλλωστε) έκανα το σχετικό ρεπορτάζ.


Λοπόν είναι αυθαίρετο, δεν ξέρω αν είναι κακόβουλο, πως η κλινική αποθέτει μολυσματικά απόβλητα στους συνήθεις κάδους απορριμμάτων του Δήμου.
Η αλήθεια είναι πως ανάλογη καταγγελία είχε υποβληθεί και παλαιότερα από περίοικους. Είχε γίνει έλεγχος από το υγιειονομικό της Περιφέρειας που μετά από αυτοψία γνωμοδότησε ότι δεν προκύπτει κακή πρακτική διαχείρισης των απορριμμάτων της συγκεκριμένης μονάδας αιμοκάθαρσης.

Κι αυτό γιατί φροντίζει να διαχωρίζει τα απορρίμματα:
Τα μολυσματικά αφού τοποθετηθούν σε κίτρινες σακούλες (χαρακτηριστικό χρώμα για το είδος των απορριμμάτων), οι σύριγγες κλπ σε κίτρινα κουτιά και μαζί με τις κίτρινες σακούλες τοποθετούνται σε ειδικό ψυκτικό θάλαμο από όπου μία φορά τη βδομάδα γίνεται ειδική παραλαβή από εξειδικευμένη εταιρεία (Sterimed ΑΕ) με την οποία η κλινική έχει συνάψει συμφωνητικό συνεργασίας.
Τα δε απορρίμματα οικιακού τύπου (με μαύρες σακούλες) καταλήγουν στους κάδους απορριμμάτων του δήμου, που κατά τον έλεγχο που είχε διενεργηθεί δεν βρέθηκε ίχνος μολυσματικών.
Εκτός τούτου να προσθέσουμε τον πλήρη και εξονυχιστικό έλεγχο στον  οποίο υποβλήθηκε η εταιρεία προκειμένου να της δοθεί η άδεια λειτουργίας καθώς και οι τρεις τουλάχιστον πιστοποιήσεις ISO, ΕΛΟΤ που διαθέτει. Και φυσικά να αναφερθεί και η απαραίτητη κατ' έτος βεβαίωση καλής λειτουργίας που λαμβάνει από την Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας.

Κλείνοντας θα παρακαλούσα να μην μας καταλαμβάνει, στο βωμό της μαχητικότητάς μας και της διεκδικητικότητα που πρέπει να μας διακατέχει, μια ανεξέλεγκτη και κυρίως ατεκμηρίωτη καταγγελτικότητα, ιδιαίτερα προς συνανθρώπους μας αλλά και προς επιχειρήσεις που θα πρέπει μάλλον να χαιρόμαστε που ζουν στον τόπο μας ή δραστηριοποιούνται στην περιοχή μας.

* Όσον αφορά τους σπασμένους κάδους:

Μια από τις άπειρες φωτογραφίες σπασμένων κάδων

Υπάρχουν πολλαπλές αναφορές από συνδημότες μας  για σπασμένους κάδους, πως οφείλονται σε ασύμβατη (ίσως) χρήση απορριμματοφόρων της EDIL (εταιρείας που ανέλαβε εργολαβικά τμήμα της αποκομιδής σκουπιδιών στον πρώην δήμο Θερμαϊκού). Αν συμβαίνει αυτό φανταζόμαστε πως θα πρέπει ΑΜΕΣΑ ο εργολάβος να χρεωθεί με τις ζημιές και να υποχρεωθεί να αντικαταστήσει όλους τους σπασμένους - κατεστραμένους κάδους.

** Επειδή δεν μπορούμε να δεχτούμε άκριτα  απόψεις που μπορούν να χαρακτηριστούν κακόβουλες ή και συκοφαντικές   θα συνεχίσουμε να μην αποδεχόμαστε παρόμοια σχόλια στον ακτιβιστή. Ιδιαίτερα αυτά που θίγουν αβασάνιστα υπολήψεις ή επιχειρούν να στοχοποιήσουν επιχειρήσεις, που με κόπο προσπαθούν, εν μέσω κρίσης να επιβιώσουν προσφέροντας στην οικονομία του τόπου και συμβάλλοντας (με όποιο βαθμό) στην καταπολέμηση της ανεργίας στην περιοχή.


Τα παιδιά των πληρεξουσίων


Της Στέλλας Μαντουλίδου *

Είναι εκείνα τα παιδιά που έφυγαν για να εργαστούν και επιβιώσουν μακριά από την πατρίδα τους και που χρειάστηκε να αφήσουν σε γονείς το δικαίωμα να εμφανίζονται αντί αυτών και διεκπεραιώνουν οτιδήποτε χρειαστεί για λογαριασμό τους.Τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. Γράψε όσα νομίζεις κ. Στέλλα, είπε απλά ο Γιώργος, το νιόπαντρο παιδί, αφήνοντας πίσω στην μάνα καθήκον και υποχρέωση να τον εκπροσωπεί. Πόσα όμως μπορεί να χωρέσει ένα πληρεξούσιο, από μία νέα ζωή που μεταναστεύει, που φεύγει χωρίς άλλη επιλογή. Πόσα μπορείς να κρατήσεις από τον άνθρωπο και την αγωνία του να μην αφήσει πίσω του προβλήματα, με το νομικό έγγραφο πάνω στο κίτρινο συμβολαιογραφικό χαρτί.

Είναι εκείνα τα παιδιά που δεν πρόλαβε η σύντομη ζωή τους στην πατρίδα να δημιουργήσει εκκρεμότητες, που η γραφειοκρατία δεν άρπαξε στα γρανάζια της, που οι φωτογραφίες στα οικογενειακά άλμπουμ είναι ακόμη ζωηρόχρωμες, με γονείς πίσω που φροντίζουν και σκέφτονται γι αυτά. Είναι εκείνα τα παιδιά που έχουν Α.Φ.Μ και ίσως κάποιο ακίνητο, από παροχή αγαπημένου κοντινού συγγενή, που τα δένει με την πατρίδα, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. 

Είναι εκείνα τα παιδιά που αργά ή γρήγορα θα υπαχθούν στην αρμοδιότητα «Δ.Ο.Υ κατοίκων εξωτερικού», σε προξενεία και πρεσβείες με περισσότερους υπαλλήλους για τον επιπλέον φόρτο εργασίας. Είναι εκείνα τα παιδιά που δεν έφτιαξαν μολότωφ, που σέβονται μια χώρα που δεν τα σεβάστηκε, που κανείς με εξουσία δεν θα υπερασπιστεί τα λάθη τους, που γρήγορα θα ανακαλύψουν πόσο πολύ τα καθορίζει το βυσσινί διαβατήριο με τον χρυσαφί σταυρό, που κουβαλούν. Είναι εκείνα τα παιδιά που πήραν γνώσεις σε βρώμικα αμφιθέατρα, αφύλακτα πανεπιστήμια, χάρτινους τοίχους, αφίσες, σκουπίδια και καταλήψεις, που τα γυαλισμένα αεροδρόμια και το Skype, δεν άφησαν την συγκίνηση να εκδηλωθεί, που η νέα πραγματικότητα θα γεμίσει τις ώρες τους, τα νιάτα τους και τα χρόνια τους.

Είναι εκείνα τα παιδιά που αργά η γρήγορα θα αισθανθούν την πιεστική νοσταλγία,για ό,τι σημαίνει η έννοια πατρίδα, εξαγνισμένη από την απόσταση και το χρόνο. Είναι εκείνα τα παιδιά που θα έρχονται όσο πιο συχνά γίνεται στην ηλιόλουστη χώρα κρατώντας το αόρατο νήμα που τους δένει με αυτήν, αποζητώντας την θαλπωρή και την αγάπη της.

Είναι οι αγαπημένοι μας προδότες που ίσως είναι καλύτερα να αισθάνονται έτσι, για να είναι προστατευμένοι από την πίκρα του προδομένου, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. 

Αλλά είναι και το πληρεξούσιο εκείνο του γέροντα, της προηγούμενης μεταναστευτικής Ελλάδας, με την Αργεντινή σύζυγο, τα τρία ξενόγλωσσα παιδιά και τα 11 εγγόνια. Ηλθε για τελευταία φορά, να πωλήσει το σπίτι στο χωριό, σ αυτό που γεννήθηκε ο ίδιος και έμεναν οι γονείς του ως το τέλος, κόβοντας τον τελευταίο δεσμό με την πατρίδα.Το πληρεξούσιο που έκανε στον ξάδελφο και μοναδικό συγγενή, με το Ελληνικό του διαβατήριο πρόσφατα ανανεωμένο, και την υπηκοότητα που κράτησε όλη του τη ζωή στην μακρινή χώρα. Δεν θα ξαναρχόταν και κράτησα από αυτόν, τη θερμή χειραψία το λαμπερό βλέμμα, την συγκίνηση και βεβαίως το πληρεξούσιο. Ηταν ήσυχος, αναπαυμένος, γαλήνιος και σοφός. 
Πατρίδα γι αυτόν ήταν πια, μόνο το μικρό Ελληνικό του διαβατήριο.


* Συμβολαιογράφος Κατερίνης

Αυτοκτονία 42χρονης άνεργης που απολύθηκε και της χρωστάνε τα δεδουλευμένα


Σοκ προκαλεί η είδηση της αυτοκτονίας μιας 42χρονης γυναίκας από τα Γιαννιτσά: Η γυναίκα εργαζόταν στις επιχειρήσεις Καρυπίδη, πρώην Αρβανιτίδη, και ήταν απλήρωτη επί δεκαπέντε μήνες, γεγονός που συνδέεται άμεσα με τους λόγους που την οδήγησαν στην απόφαση να βάλει τέρμα στη ζωή της.

«Η βαρβαρότητα δεν έχει τέλος», αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε σχετικά η Διοίκηση του Πανελλαδικού Σωματείου των εργαζομένων στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη». Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «ο θάνατος της συναδέλφισσας, εργαζόμενης σε κατάστημα της "Καρυπίδης" στα Γιαννιτσά, είναι αποτέλεσμα αυτού του βάρβαρου συστήματος. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί και αυτή η κυβέρνηση και οι προηγούμενες που στηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο και οδηγούν σε απελπισία τους εργαζόμενους. Είναι αποτέλεσμα του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε βρεθεί για πάνω από 1.5 χρόνο οι εργαζόμενοι της Καρυπίδης με την απληρωσιά, με το να βρισκόμαστε ανάμεσα στην ανεργία και την ομηρία από μέρους της επιχείρησης, με τον εμπαιγμό από την κυβέρνηση ότι έκανε τα πάντα για να μας «σώσει». Δεν πήρε μέτρα προστασίας για εμάς, τους 1400 εργαζόμενους, αφού πλέον ούτε το πενιχρό επίδομα επίσχεσης παίρνουμε, ούτε επίδομα ανεργίας δικαιούμαστε. Επιπλέον, δεν τηρήθηκε Π.Δ για τη διαδοχή, ώστε να μη πεταχτούμε στην ανεργία.

Κανένας εργαζόμενος να μη μένει μόνος του. Τα προβλήματα που βιώνουμε είναι κοινά και κοινός πρέπει να είναι και ο αγώνας για να τα αντιπαλέψουμε. Με ταξική αλληλεγγύη και ανυποχώρητο αγώνα να χτυπήσουμε την αιτία που προκαλεί όλα τα προβλήματα, την ανεργία, την ανασφάλεια, το άγχος για την επιβίωση. Η αιτία αυτή είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης που ωφελεί του λίγους και χτυπάει εμάς, τους πολλούς».

Ωστόσο, εντύπωση προκαλεί η αντίδραση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Εργασίας Ανδρέα Νεφελούδη στην τραγική είδηση. Ο γενικός γραμματέας του καθ' ύλην αρμοδίου υπουργείου Εργασίας, επιλέγει να σχολιάσει την τραγωδία σε ανάρτησή του στο facebook και να επιτεθεί στη Δικαιοσύνη, και να αναρωτηθεί αν ακούει κανείς εισαγγελέας:

«Αυτοκτονία εγκλωβισμένης εργαζόμενης του Καρυπίδη στα Γιαννιτσά ήταν 15 μήνες απλήρωτη. Ακούει κανείς εισαγγελέας; 15 μήνες απλώρωτη. 170 μηνύσεις έχουν υποβληθεί σε βάρος του Καρυπίδη. Καμία αντίδραση. Οι εργαζόμενοι απλήρωτοι και ο τύπος κυκλοφορεί ελεύθερος, " επενδύει" αλλού και να τα αποτελέσματα. Δικαιοσύνη ακούς; Είναι τελικά η οφειλή δεδουλευμένων αποδοχών βλαπτική μεταβολή κύριοι αδέκαστοι. Τί λέτε τώρα; Δικαιοσύνη ακούς;

πηγή

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates