Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Διαμορφωτές Κοινής Γνώμης

της Φωτεινή Μαστρογιάννη *


«Και είναι γνωστό πόσοι μηχανισμοί δρουν επάνω μας από τη νηπιακή ηλικία ως τα γεράματα, για να επιβάλουν σ’όλες τις όψεις της ζωής, σ’όλες τις λεπτομέρειες των ανθρώπινων σχέσεων το κυρίαρχο μοντέλο των αξιών της κοινωνίας, δηλαδή το μοντέλο της κυρίαρχης τάξης, να εμπήξουν τον τύπο της στη δομή του ασυνειδήτου και να εγκαταστήσουν μέσα μας, μιαν αυτόματη λειτουργία, το «Υπερ-Εγώ» που θα ρυθμίζεται όπως το θέλουν οι απ’έξω και όπως τους συμφέρει»

Μανόλης Λαμπρίδης


 Ο οικογενειακός και κοινωνικός περίγυρος ασκεί επίδραση στον άνθρωπο,  ωστόσο κάποια άτομα (που δεν ανήκουν απαραίτητα στον περίγυρό μας ούτε είναι αυτό που αποκαλούμε «διασημότητες») ασκούν μεγαλύτερη επιρροή και πολλές φορές θεωρείται ότι η δύναμη της πειθούς τους είναι τόσο ισχυρή ώστε μπορεί να διαμορφώνει την κοινή γνώμη.

Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι που έχουν επιρροή,  κατηγοριοποιούνται σε τρεις τύπους: είναι αυτοί που γνωρίζουν ποιο είναι το καλύτερο προϊόν και θέλουν να μοιραστούν με άλλους την πληροφορία. Ο δεύτερος τύπος είναι αυτοί που έχουν καλές διασυνδέσεις και βρίσκουν δουλειά σε άλλους αλλά και κλείνουν εύκολα δουλειές λόγω των διασυνδέσεών τους «δουλειές». Είναι αυτοί που κάνουν «χάρες» τις οποίες «εξαργυρώνουν» όταν χρειασθούν κάτι. Τέλος είναι οι πωλητές οι οποίοι έχουν τα χρήματα ως κίνητρο, χρήματα που προκύπτουν από την επίτευξη κάποιας πώλησης.

Οι διαμορφωτές κοινής γνώμης εκτίθενται περισσότερο στα μέσα απ'ότι οι ακόλουθοί τους, είναι περισσότερο κοσμοπολίτες, έρχονται σε επαφή με άτομα που επιδιώκουν τις αλλαγές, έχουν πιο έντονη κοινωνική συμμετοχή, έχουν υψηλότερη κοινωνικοοικονομική θέση από τους ακόλουθούς τους και είναι περισσότερο καινοτόμοι. Σημαντικό όμως είναι να επισημανθεί ότι όταν το κοινωνικό σύστημα ευνοεί τις αλλαγές, οι διαμορφωτές κοινής γνώμης είναι πιο καινοτόμοι και το αντίστροφο, με άλλα λόγια κι αυτοί δεν είναι κάτι διαφορετικό αλλά παρασύρονται από τη δομή του συστήματος.

Λόγω της παρακμής των παραδοσιακών μέσων όπως είναι το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες και η τηλεόραση, τα κοινωνικά μέσα και το διαδίκτυο γενικότερα έχουν προσελκύσει την προσοχή όλων όσων ενδιαφέρονται να επηρεάσουν την κοινή γνώμη βλ. πολιτικοί, επιχειρήσεις κτλ.

Στα κοινωνικά μέσα οι διαμορφωτές κοινής γνώμης είναι όσοι έχουν μεγάλο αριθμό ακολούθων αλλά και έχουν μεγάλη κίνηση στο ιστολόγιο τους, διαθέτουν δύναμη πειθούς και έχουν συχνή επικοινωνία μέσω π.χ. των αναρτήσεών τους. Οι μπλόγκερς διαθέτουν επίσης δύναμη γιατί παράγουν περιεχόμενο και μέσω των κοινωνικών δικτύων μπορούν εύκολα να δικτυωθούν με τους άλλους. Λόγω του ότι οι διαμορφωτές κοινής γνώμης στα κοινωνικά μέσα διαθέτουν πολλούς ακόλουθους, είναι εύκολο να μεταφέρουν τους ακόλουθους τους και στα άλλα κοινωνικά μέσα.

Οι ειδικοί των κοινωνικών μέσων χωρίς τους διαμορφωτές κοινής γνώμης σε αυτά σε διάφορες κατηγορίες. Ο διαμορφωτής «Κοινωνική Πεταλούδα» ενδιαφέρεται να συνδεθεί με πολλά και διαφορετικά άτομα με στόχο τη δικτύωση γι’αυτό και μιλά για διαφορετικά θέματα με στόχο να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερους ακόλουθους. Λόγω του μεγάλου δικτύου που διαθέτει μπορεί να βοηθήσει στη γρήγορη επίλυση των προβλημάτων.
Η άλλη κατηγορία είναι ο «Ηγέτης Γνώμης». Για τις επιχειρήσεις αλλά και για τους πολιτικούς αυτός είναι ο πιο σημαντικός γιατί είναι εξειδικευμένος σε ένα τομέα και έχουν πολλούς ακόλουθους στα κοινωνικά μέσα και στο μπλογκ τους. Είναι περιζήτητοι και εάν επιλέξουν μία επιχείρηση για να αντιπροσωπεύσουν το κάνουν με κριτήριο επαύξησης της δικής τους φήμης.
Η τρίτη κατηγορία είναι ο «Δημοσιογράφος» που είναι οι μπλόγκερς ή οι δημοσιογράφοι που δραστηριοποιούνται στα κοινωνικά μέσα και γενικότερα στο Διαδίκτυο και είναι το επάγγελμά τους να γράφουν. Συνήθως επηρεάζουν άλλους διαμορφωτές κοινής γνώμης μέσω των κειμένων τους. Υπάρχει επίσης και η κατηγορία των ειδικών σε ένα θέμα βλ. μόδα, αυτοκίνητα κτλ. οι οποίοι λόγω του ότι είναι ειδικοί στο θέμα οι αντίστοιχες επιχειρήσεις τους θέλουν με το μέρος τους. Τέλος είναι η κατηγορία του «Πελάτη» που είναι αυτός που αγοράζει ένα προϊόν και μοιράζεται την εμπειρία του με άλλους. Αυτός μπορεί να μην είναι σημαντικός για μία επιχείρηση ή για την πολιτική γιατί έχει λίγους ακόλουθους αλλά επηρεάζει το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον γιατί οι φίλοι προστρέχουν σε αυτόν όταν θέλουν να αγοράσουν κάτι.


Οι άνθρωποι, γενικότερα, εμπιστεύονται περισσότερο αυτούς που γνωρίζουν παρά τα διοχετευόμενα μηνύματα μέσω των μαζικών μέσων ενημέρωσης. Ως εκ τούτου, το σύγχρονο μάρκετινγκ είτε είναι πολιτικό είτε εμπορικό στοχεύει σε αυτούς τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης των κοινωνικών μέσων και όχι στην παραδοσιακή διάδοση μέσω άλλων καναλιών. Πολλές φορές οι εταιρείες (και όχι μόνο) προσπαθούν να βρουν και να ανταμείψουν τους διαμορφωτές για να προωθήσουν τα προϊόντα ή στην περίπτωση της πολιτικής για να διαδώσουν συγκεκριμένες ιδέες. 
Για παράδειγμα, στη χώρα μας η Γερμανική πρεσβεία χορηγεί το δημοσιογραφικό βραβείο «Ελένη Βλάχου»  «σε έναν/μία δημοσιογράφο με διακεκριμένη παρουσία στα ελληνικά μέσα για να τιμήσει τις εξαιρετικές επιδόσεις στον τομέα της ειδησεογραφικής κάλυψης διεθνών και κυρίως ευρωπαϊκών θεμάτων». Ο στόχος είναι προφανής. Οι δημοσιογράφοι είναι κλασικοί διαμορφωτές κοινής γνώμης και η προσέγγισή τους με βραβεία και άλλα κίνητρα βοηθά στην επίτευξη του σκοπού αυτού που πληρώνει  και όχι μόνο αλλά η ύπαρξη βιβλίων βοηθά στη σύνδεση της μελλοντικής δημοσιογραφικής ελίτ με το κέντρο εξουσίας στην προκειμένη περίπτωση η Γερμανία.

Κατ’αυτό τον τρόπο έχει διαμορφωθεί ένας ολόκληρος κλάδος στο μάρκετινγκ που είναι αυτό της προσέγγισης του διαμορφωτή ή αγγλικά «influencer marketing». Οι εταιρείες ή όποιος θέλει να χρησιμοποιήσει τον διαμορφωτή για να επηρεάσει τους άλλους του υποδεικνύουν τι τύπου hashtags # θα χρησιμοποιήσει και πόσες αναρτήσεις θα κάνει, φυσικά επί πληρωμή ή με την προσφορά του προϊόντος της επιχείρησης δωρεάν με αντάλλαγμα να αναφέρει κάτι θετικό γι’αυτό.

Ωστόσο, η επηρεασμός της κοινής γνώμης δεν είναι μία τόσο απλή υπόθεση όσο ενδεχομένως να πιστεύουν οι μάρκετερς. Δεν είναι αρκετό να βρει κάποιος τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης (στο διαδίκτυο, στα κοινωνικά μέσα και εκτός αυτών) και να θεωρεί ότι από τη στιγμή που τους βρήκε και τους προσεγγίσει έχει επιτύχει να διαμορφώσει την κοινή γνώμη υπέρ του.

Οι ακαδημαϊκοί των κοινωνικών δικτύων Γουωτς και Ντοντς των ΠανεπιστημίωνΚολούμπια και Βέρμοντ κατόπιν σχετικής έρευνας κατέληξαν σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Βρήκαν ότι τα άτομα που ασκούν μεγάλη επίδραση στους άλλους είναι σε θέση να διαδώσουν τις ιδέες τους αρκετά αλλά όχι ιδιαίτερα εκτεταμένα. Οι παραπάνω ερευνητές υποστήριξαν ότι πιο σημαντικοί από τους διαμορφωτές ήταν οι επηρεαζόμενοι γιατί από τη στιγμή που μια ιδέα μεταδίδεται σε ένα σημαντικό αριθμό εύκολα επηρεαζόμενων ατόμων τότε αυτή μπορεί να μεταδοθεί μέσω αυτών σε έναν ακόμα μεγαλύτερο αριθμό εύκολα επηρεαζόμενων ατόμων. Αυτό που ήταν σημαντικό δεν ήταν οι διαμορφωτές αλλά η δομή του δικτύου. Καταλήγουν δε στο συμπέρασμα ότι ο καλύτερος τρόπος διάδοσης μίας ιδέας είναι να είναι καλή και να έχει κοινωνική αξία.



Ενδιαφέρον όμως στο σημείο αυτό είναι να δούμε ποιοι είναι αυτοί που επηρεάζονται εύκολα. Υπάρχουν δύο θεωρίες. Η μία είναι η θεωρία του Μπρεμ (Brehm) όπου σύμφωνα με αυτή, οι άνθρωποι αντιδρούν όταν ένα μήνυμα πάει να τους επιβληθεί γι’αυτό π.χ. και η έλξη σε οτιδήποτε λογοκριμένο.

Πιο βελτιωμένη είναι η θεωρία του εμβολιασμού (inoculation theory) του Μακ Γκιρ (McGuire). Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι προκειμένου το άτομο να υποστηρίξει τις πεποιθήσεις του πρέπει να αναπτύξει κάποιες άμυνες δηλαδή είτε να μάθει να αντικρούει τις επιθέσεις  με δικά του επιχειρήματα που θα αποδυναμώνουν τον ισχυρισμό της επίθεσης είτε να υπερασπισθεί τις δικές του πεποιθήσεις

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι τα άτομα που αντικρούουν τις επιθέσεις με επιχειρήματα είναι πιο «ανθεκτικοί» στις προσπάθειες που κάνουν άλλοι να τους πείσουν σε σχέση με αυτούς που απλά υπερασπίζουν τις δικές τους πεποιθήσεις. Η θεωρία αυτή είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική όταν γίνεται επίθεση σε θέματα πολιτιστικής ακεραιότητας δηλαδή σε γενικά αποδεκτές αξίες. Για παράδειγμα, παρατηρούμε ότι στη χώρα μας γίνεται επίθεση σε τέτοια θέματα όπως είναι για παράδειγμα κάποια ιστορικά γεγονότα. Η καλύτερη άμυνα σύμφωνα με τη θεωρία του εμβολιασμού σε αυτού του τύπου επίθεση θα ήταν να παρουσιάσει κάποιος τα δικά του επιχειρήματα.


Όπως βλέπουμε λοιπόν η προσπάθεια διαμόρφωσης της κοινής γνώμης δεν είναι κάτι νέο απλά έχουν αλλάξει τα μέσα επικοινωνίας με το πλήθος. Ο άνθρωπος, όμως, δεν είναι άβουλος, μπορεί να επιλέξει ποιον να ακούει και να εμπιστεύεται, πως να αμύνεται στις προσπάθειες επηρεασμού του και κυρίως πως να διασταυρώνει τις πληροφορίες που του δίνονται ή μήπως όχι;

Οικονομολόγος, καθ. ΜΒΑ, συγγραφέας

 Προτεινόμενα βιβλία

Μανόλης Λαμπρίδης. Η σύγκρουση με το νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα της ενοχής. Εκδ. Έρασμος.

Χρηστάκης, Ν., Fowler, J.H. (2010). Συνδεδεμένοι. Εκδ. Κάτοπτρο.

Rogers, E.M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York: Free Press.

White, J.S., Matthews, J.N. Connectors, Mavens, Salesmen and More: An Actor-Based Online Social Network (OSN) Analysis Method Using Tensed Predicate Logic. Διαθέσιμο στο:<http://people.clarkson.edu/~jmatthew/publications/connectors-mavens-salesmen.pdf>

ΕΛΣΤΑΤ: Το 35,6% του πληθυσμού της χώρας σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό


Το 35,6% του πληθυσμού της χώρας ή 3.789.300 άτομα βρίσκονταν πέρυσι σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, παρουσιάζοντας μικρή μείωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά (3.828.500 άτομα που αντιστοιχούσαν στο 35,7% του πληθυσμού). Το κατώφλι της φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 4.500 ευρώ ετησίως ανά άτομο και σε 9.450 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών, ενώ το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της εκτιμάται σε 14.932 ευρώ.
Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των ατόμων ηλικίας 18-64 ετών (39,7%) και εκτιμάται για τους Έλληνες σε 38% και για τους αλλοδαπούς που διαμένουν στην Ελλάδα σε 59,7%.
Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 832.065 σε σύνολο 4.168.784 νοικοκυριών και τα μέλη τους σε 2.262.808 στο σύνολο των 10.651.929 ατόμων του πληθυσμού της χώρας.
Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 26,3%, σημειώνοντας μείωση κατά 0,3 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2015. Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών ανέρχεται σε 12,4% παρουσιάζοντας μείωση κατά 1,3 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2015
Αύξηση σε σχέση με το 2015 σημείωσε το ποσοστό του πληθυσμού που απειλείται από τη φτώχεια ως προς το σύνολο του πληθυσμού, στη περίπτωση των:
*Εργαζομένων γυναικών κατά 1,3 ποσοστιαίες μονάδες (12,3%)
*Ανέργων κατά 2,3 ποσοστιαίες μονάδες (47,1%). Η αύξηση αφορά και τα δύο φύλα, με μεγαλύτερη αυτή των γυναικών
*Νοικοκυριών με δύο ενήλικες και τρία ή περισσότερα εξαρτώμενα παιδιά κατά 2,4 ποσοστιαίες μονάδες (32%)
*Νοικοκυριών με δύο ενήλικες κάτω των 65 ετών κατά 2,3 ποσοστιαίες μονάδες (20,1%)
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 52,9%, ενώ όταν περιλαμβάνονται μόνον οι συντάξεις και όχι τα κοινωνικά επιδόματα μειώνεται στο 25,2%.

Lata 65 στην Λισαβόνα: Γκραφίτι για παππούδες & γιαγιάδες!

Γνωρίστε τις Graffiti Grandmas και την Lata 65! Μια ομάδα που δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας να αλητέψουν και να διασκεδάσουν, συνδέοντας παράλληλα διαφορετικές γενιές μέσω της τέχνης.



Η ομάδα Lata 65 στην Λισαβόνα είναι μια πρωτοβουλία που προσπαθεί να ''γκρεμίσει'' τα στερεότυπα της ηλικίας! Παρέχει σε μεγαλύτερους ανθρώπους μπογιές, μάσκες και τα σχετικά και μαζί "βανδαλίζουν" ένα τοίχο, μέρος του workshop, στους δρόμους της Πορτογαλίας. Όλα όμως ξεκινούν με θεωρητικά εργαστήρια στα οποία οι μαθητές μαθαίνουν, σε χαλαρό περιβάλλον, την ιστορία της τέχνης του δρόμου και τις διάφορες τεχνικές που υπάρχουν. Μετέπειτα αρχίζουν να δημιουργούν τα δικά τους στένσιλ στο πρακτικό μέρος του σεμιναρίου και μαζί βρίσκουν μέρη στην πόλη και χτυπάνε το τάγκ τους!

Ο στόχος της ομάδας είναι να συνδέσει τις διαφορετικές γενιές μέσω της τέχνης, αλλά επίσης να δώσει την δυνατότητα σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, να μάθουν περισσότερα για το νέο αυτό κομμάτι της πόλης της οποίας ζουν, τα γκραφίτι στους δρόμους, και παράλληλα να αλητέψουν και να διασκεδάσουν! Μια ακόμη μικρή κίνηση, ένα εγχείρημα στο εξωτερικό που βάζει το λιθαράκι του στην αλλαγή της οπτικής της κοινωνίας για τα γκραφίτι στους δρόμους, τη σχέση τους με τον βανδαλισμό και την τέχνη, και φυσικά την αντιμετώπιση του κοινωνικού συνόλου και τη σχέση του με τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Πάρτο σπρέι και δώσε το στη γιαγιά!!

Πριν τις φωτογραφίες γνωρίστε την Luísa Cortesão, μία από τις Graffiti Mothers, θα πούμε εμείς, που δυστυχώς έφυγε πριν λίγο καιρό από την ζωή.

Ωραίο το βιντεάκι

Luísa Cortesão


θεωρητικά και πρακτικά εργαστήρια για την τέχνη του δρόμου - photography Lara Seixo Rodrigues
graffiti grandmas!



η δημιουργία του δικού τους στένσιλ



και tagging!

σε συγκεκριμένα σημεία στην πόλη της Λισαβόνας












μετά από το κάθε εργαστήριο δεν λείπει και το φαγητό /πώς θα μπορούσε άλλωστε με μια ομάδα από γιαγιάδες και παππούδες!



και το λογοτυπάκι

πηγή

Μάζεψε 25000 βιβλία από τα σκουπίδια & έφτιαξε βιβλιοθήκη για φτωχά παιδιά

Αν  υπάρχει παράδεισος βιβλίων τότε βρίσκεται κάπου στην Κολομβία. Ο δημιουργός αυτού ακούει στο όνομα Χοσέ.
Μπορείτε να χαρίσετε τα βιβλία που έχετε διαβάσει σε κάποιον φίλο σας, να τα δωρίσετε σε μια βιβλιοθήκη ή σε ένα σχολείο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα πετάξετε. Κι όμως... είναι μεγάλος αριθμός των βιβλίων είναι πεταγμένα σε σκουπιδότοπους.
Ευτυχώς όμως, για τα βιβλία που καταλήγουν στους σκουπιδότοπους της Μπογκοτά, της μεγαλύτερης πόλης αλλά και πρωτεύουσας της Κολομβίας, υπάρχει ο Χοσέ.
Ο Χοσέ Αλμπέρτο Γκουτιέρες, είναι 53 χρονών και τα τελευταία χρόνια είναι οδηγός απορριματοφόρου και κάνει πραγματικά απίστευτα πράγματα. Μαζεύει όλα τα βιβλία που βρίσκει στους κάδους απορριμάτων και τους χαρίζει ζωή.
Όλα ξεκίνησαν το 1997.  «Ανακάλυψα για πρώτη φορά ότι οι άνθρωποι πετούν και τα βιβλία στα σκουπίδια και για αυτό άρχισα να τα μαζεύω», δήλωσε ο Χοσέ σε ένα γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων.
2-oIXet.jpg
Το πρώτο βιβλίο που βρήκε ήταν ένα απόσπασμα της «Άννας Καρένινα» του Τολστόι. Σύντομα ακολούθησε ο «Μικρός Πρίγκιπας», διάφορα μυθιστορήματα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες αλλά και πολλά μυθιστορήματα, συλλογές ποιημάτων και διαδικτυακά βιβλία. Τα έπαιρνε όλα σπίτι του, στην εργατική συνοικία της Nueva Glori, στη νότια Μπογκοτά.
3-X6lwT.jpg
Σύντομα, πολλοί από τους γείτονές του, του χτυπούσαν την πόρτα και του ζητούσαν βιβλία που θα βοηθήσουν τα παιδιά τους στα μαθήματα. 
4-uQFFu.jpg
Με τα χρόνια ι όγκος των βιβλίων όλο και μεγάλωνε.  Έτσι, το 2000 με τη βοήθεια της συζύγου του Λουζ Μερυ Γκουτιέρεζ και των τριών παιδιών του, μεταμόρφωσε τα 90 τετραγωνικά του ισόγειου σπιτιού του σε μια δωρεάν βιβλιοθήκη και την ονόμασε «Η δύναμη των λέξεων».
Η επιτυχία της πρωτοβουλίας του ξεπέρασε τις προσδοκίες του. Εθελοντές από όλο τον κόσμο ήρθαν σπίτι του για να βοηθήσουν αυτό το ζευγάρι σκουπιδιάρηδων που ήτα ερωτευμένοι με την λογοτεχνία. «Νομίζω ότι είναι η μόνη βιβλιοθήκη στον κόσμο όπου τα βιβλία προσφέρονται σε όσους τα θέλουν πραγματικά», δηλώνει ο ίδιος. 
5-f16sJ.jpg

Το καλύτερο; Επειδή πολλά από τα βιβλία που έφερνε στο σπίτι ο 54χρονος, ήταν σε κακή κατάσταση, αναλάμβανε η σύζυγός του Λουζ Μέρυ, η οποία είναι μοδίστρα, να τα επισκευάσει χάρη στο «νοσοκομείο γραμμάτων» που δημιούργησε.
6-n8VA2.jpg
«Η δύναμη των λέξεων» δεν άργησε να γίνει γνωστή σε όλη την Λατινική Αμερική και ο Χοσέ Αλμπέρτο κλήθηκε να μιλήσει σε Φεστιβάλ Βιβλίων που διοργανώθηκαν στη Χιλή, στο Μεξικό και φυσικά στην χώρα του την Κούβα.
7-U0wau.jpg

Σιγά - σιγά, άρχισαν να έρχονται και οι δωρεές βιβλίων.
8-SXlHK.jpg

«Είναι μια υπέροχη κατάρα. Όσα περισσότερα βιβλία δίνουμε, τόσο περισσότερα βιβλία μας προσφέρουν», λέει χαμογελώντας. 
9.jpg
Σήμερα το σπίτι των Γκουτιέρεζ μοιάζει με λαβύρινθο. Η βιβλιοθήκη τους έχει πλέον πάνω απ 25 000 βιβλία αλά τα παιδιά δεν μπορούν πλέον να έρχονται να διαβάζουν, γιατί δεν υπάρχει χώρος.
10.jpg

Για να μπορέσει να «ξεφορτωθεί» τα χιλιάδες βιβλία, η οικογένεια ταξίδεψε σε όλη την Κολομβία, μοιράζοντας τα σε φτωχές περιοχές της χώρας αλλά και σε σχολεία.
11-2Njzj.jpg
Ο επόμενος στόχος του: Να συνεχίσει το σχολείο που αναγκάστηκε να παρατήσει λόγω φτώχειας και να πάρει το πολυπόθητο απολυτήριο λυκείου.

Ζούμε και αναπνέουμε από ...τύχη...

Με την ανικανότητα αυτών που μας κυβερνούν και με τον λογαριασμό, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, στο τραπέζι μας για πληρωμή, σε μια χώρα που "εκτρέφει" βολεμένους και επικίνδυνους για την ίδια μας της ζωή...

του Κώστα Βλουτή


Με τον άδικο θάνατο της 57χρονης από την Φολέγανδρο, που ξεψύχησε αβοήθητη μπροστά στα μάτια των παιδιών της, περιμένοντας απελπισμένα να την παραλάβει το Super Puma για τη διακομιδή της σε νοσοκομείο άλλου νησιού, ξεδιπλώνεται η σαπίλα του Εθνικού Συστήματος Υγείας που από καιρό "πνέει τα λοίσθια"...

Σ΄αυτό βοήθησαν πολλοί, "εκλεγμένοι" των κυβερνήσεων, που τους "δώρισαν" αυτή τη ...θεσούλα (του υπουργού Υγείας) για να "εξαργυρώσουν" τις υπηρεσίες που πρόσφεραν προεκλογικά από τηλεοράσεως πρωτίστως και ...αλλαχού!...

Στο νησί υπάρχει μόνο μία γιατρός, από την παγκόσμια μη κυβερνητική οργάνωση "Γιατροί του Κόσμου" η οποία είναι εκεί και προσφέρει τις υπηρεσίες της στους 700 κατοίκους του νησιού!...
Οι μόνιμοι κάτοικοι υποστηρίζουν πως ο δήμαρχος της Φολεγάνδρου εκτελεί χρέη οδηγού ασθενοφόρου εδώ και 30 χρόνια!...

"Δεν υπάρχουν γιατροί στο νησί, μας βοηθούν οι γιατροί του κόσμου, αλλά ήταν τέτοιο το περιστατικό που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν", ξεσπούν οι έντρομοι, κυριευμένοι από το φόβο, κάτοικοι... 

Κάθε Σαββατοκύριακο, μόνο, επισκέπτεται το νησί ένας γιατρός για συνταγογράφηση... Τις άλλες ημέρες απλά κάνουν το σταυρό τους να μην αρρωστήσουν...

Ναιαυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, στα χρόνια της κρίσης πιο πολύ, που σε τρομάζει για το χάλι που έχει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, που σε σοκάρει ακόμη και αυτή η ...απάθεια των ιθυνόντων, έστω να βρουν μια "ψεύτικη" δικαιολογία, για τον θάνατο αυτής της γυναίκας, που ήρθε στο νησί για να επισκεφθεί τα παιδιά της και πέθανε από ακατάσχετη αιμορραγία, αιτία γυναικολογικού προβλήματος...

Πραγματικά, ζούμε από ...τύχη, αναπνέουμε από τύχη, μιας και νιώθουμε ανυπεράσπιστοι μπροστά στις "φουρτούνες" που μας βρίσκουν κάθε τόσο...

Με την ανικανότητα αυτών που μας κυβερνούν και με τον λογαριασμό, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, στο τραπέζι μας για πληρωμή, σε μια χώρα που "εκτρέφει" βολεμένους και επικίνδυνους για την ίδια μας της ζωή...

πολιτική και ποδόσφαιρο…

του παπα - Ηλία

Το μπάχαλο, που αντικρύσαμε  στον τελικό του ποδοσφαιρικού κυπέλλου αποτελεί περισσότερο ή λιγότερο πιστό αντίγραφο της πολιτικής μας πραγματικότητας.
Κάποτε οι ποδοσφαιρικές ομάδες, όπως και τα πολιτικά κόμματα, είχαν κατά το μάλλον ή ήττον κάποια προσωπικότητα. Σήμερα τόσο οι ομάδες όσο και τα κόμματα στερούνται οποιασδήποτε ταυτότητας. Στην πολιτική το «αριστερά», και «δεξιά», το  «κέντρο» ή τα οποιαδήποτε ενδιάμεσα παρένθετα στερούνται νοήματος. Είναι απλά παραπλανητικές ετικέτες. Η «δεξιά», για παράδειγμα,  χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την έννοια της ελευθερίας, για να οδηγήσει την αδικία ως τα ακρότατα όρια. Γεγονός που αποκαλύπτεται και επιβεβαιώνεται πανηγυρικά στις μέρες μας. Οπότε ζούμε στο μεσαίωνα του καπιταλιστικού και τοκογλυφικού ολοκληρωτισμού. Κατά τον οποίο οι λύκοι πανελεύθεροι  κατασπαράζουν τα απανταχού της Γης ανυπεράσπιστα πρόβατα των λαών. Ενώ  εξάλλου η «αριστερά» χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την έννοια της δικαιοσύνης, για να οδηγήσει την ανελευθερία επίσης στα ακρότατά της όρια. Οπότε, όπως συνήθως συμβαίνει στα ανελεύθερα καθεστώτα, κυριαρχεί η καχυποψία  της οποίας κυριότερα θύματα είναι συχνά οι έντιμοι και αθώοι άνθρωποι. Πραγματικότητα η οποία βιώθηκε και επιβεβαιώθηκε, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, σε κάποιες απ’ τις χώρες στις οποίες για δεκαετίες επιβλήθηκε. Και αυτό βεβαίως-και για τη μια καi για την άλλη περίπτωση-είναι απόλυτα φυσικό. Δεδομένου ότι, σε τελική ανάλυση, ούτε δικαιοσύνη χωρίς ελευθερία μπορεί να υπάρξει αλλά ούτε και ελευθερία χωρίς δικαιοσύνη. Γιατί για ποια δικαιοσύνη μπορούμε να μιλάμε εκεί όπου οι εκπρόσωποι κάποιας κομματικής νομενκλατούρας ζουν πλουσιοπάροχα, ενώ η μεγάλη μάζα του λαού ποικιλοτρόπως καταπιέζεται και υποφέρει; Όπως ακόμη περισσότερο για ποια ελευθερία μπορούμε να μιλάμε εκεί, όπου η αλητεία του μαμωνά λεηλατεί και ασωτεύει απεριόριστα σε βάρος της  ανίκανης να αντιδράσει πλεμπάγιας, η οποία κατά δισεκατομμύρια υποφέρει  και παντοιοτρόπως εξοντώνεται;
Παρόμοια και οι ετικέτες των ποδοσφαιρικών ομάδων καθόλου δεν ανταποκρίνονται στην ονομασία τους, καθώς έχουν καταντήσει λέξεις κενές περιεχομένου. Γίνεται, για παράδειγμα, σήμερα λόγος για Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, κλπ. Και στις ομάδες αυτές, όχι μόνο δεν συναντάει κάποιος ποδοσφαιριστές, που να προέρχονται απ’ τον Πειραιά, την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις αντίστοιχα, αλλά συχνά είναι δύσκολο ν’ ακούσει έστω και ένα ελληνικό όνομα. Γιατί πρόκειται απλά για πολυεθνικές επιχειρήσεις, ουσιαστικά ξένες, στο όνομα των οποίων κάποιοι επιχειρηματίες εκμεταλλεύονται την αφέλεια και ευπιστία του λαού. Βέβαια θα πουν κάποιοι ότι αυτό γίνεται και σ’ όλη την Ευρώπη  αλλά και παγκοσμίως. Αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αλλάζει την πραγματικότητα και δεν δικαιώνει το ψεύδος και την απάτη πάνω στην οποία έχουν οικοδομηθεί οι πύργοι αυτής της Βαβέλ. Κι όμως στο όνομα αυτού του ψεύδους και της απάτης εκτυλίσσονται τα τόσα ακατανόητα έκτροπα. Με τις τεράστιες υλικές καταστροφές, τους τραυματισμούς και, όχι σπάνια, τους θανάτους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ποδοσφαιρικά έκτροπα συμβαίνουν, κατά κανόνα, στον περιβάλλοντα των γηπέδων χώρο όπου ασφαλώς κανένα ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα δεν κρίνεται. Όπως ακριβώς και οι εθνοπατέρες αποφεύγουν με κάθε τρόπο να «παίξουν» μέσα στο γήπεδο της πραγματικότητας, που έχει σχέση με το λαό και την πατρίδα. Και περιορίζονται ν’ ανταλλάσουν τους διαξιφισμούς τους σε θέματα εκτός χώρου και χρόνου, έτσι ώστε να βρίσκονται σε κουβέντα χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα. Γιατί παρότι, κατά το μάλλον ή ήττον ελληνόφωνοι, φαίνονται να στερούνται ελληνικής συνειδήσεως, δεδομένου ότι, όπως η πραγματικότητα δείχνει, εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Που σημαίνει ότι τα κόμματα αυτά είναι αυτοδίκαια ξένα προς την ουσία και την ταυτότητα του ελληνισμού.
Υπάρχει εντούτοις ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα ξένα προς την ελληνική πραγματικότητα κόμματα και τις επίσης ξένες ομάδες. Στην περίπτωση των ομάδων η απώλεια έγκειται σε κάποια έξοδα μετακίνησης ή αγοράς εισιτηρίων και βέβαια την απογοήτευση για την ήττα της ομάδας «τους». Στην περίπτωση όμως των κομμάτων συνεπάγεται την εθνική πανωλεθρία και αναξιοπρέπεια. Κι ακόμη την ύβρη στην ιστορία των προγόνων και την προδοσία  για τις γενιές του παρόντος και του μέλλοντος. 
Κι όμως κάποια μεγαλύτερα ή μικρότερα τμήματα του λαού ακολουθούν εφ’ όρου ζωής τα κόμματα ή τις ομάδες «τους» παρόμοια αφιονισμένοι απ’ την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα των πολιτικών και μιντιακών (ΜΜΕ) σειρήνων. Κι ενώ η απώλεια στην περίπτωση των ομάδων είναι, όπως προαναφέραμε, ασήμαντη, στην περίπτωση των κομμάτων έχει τεράστιες διαστάσεις. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν είναι μεθοδευμένη εκ μέρους τους η διελκυστίνδα ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Έτσι ώστε ο λαός να πέφτει αλληλοδιαδόχως πότε στο δόκανο της μιας και πότε στο δόκανο της άλλης και να πηγαίνει, βάσει εξοντωτικού σχεδίου απ’ το κακό στο χειρότερο. Υφιστάμενος τις «περιποιήσεις» άλλοτε των κλεφτών και άλλοτε των ληστάρχων, που αλληλοδιαδόχως υπόσχονται να τον σώσουν και με περισσή επιτηδειότητα φροντίζουν να κάμουν τα «έσχατα πολύ χείρονα των πρώτων».
Κάποιοι στην προκειμένη περίπτωση διατυπώνουν ένα φαινομενικά αφελέστατο, αλλά ουσιαστικά παμπόνηρο ερώτημα: Μα επιτέλους σε ποιους άλλους να πάμε; Αμφισβητώντας έτσι το γεγονός ότι και  κάποιοι άλλοι υπάρχουν. Άλλο αν η προπαγάνδα της πολιτικής και μιντιακής μαφίας, ντόπιας και ξένης άλλοτε τους περιθωριοποιεί και άλλοτε τους εξαφανίζει. Που σημαίνει ότι αυτοί, που ρωτάνε «σε ποιους να πάνε»-αν σοβαρά ρωτάνε-δεν έχουν παρά να επιλέξουν ανάμεσα σ’ αυτούς, που δεν τους έκλεψαν, δεν τους λήστεψαν και σε καμιά περίπτωση δεν τους εξαπάτησαν. Διαφορετικά οι οποιεσδήποτε προφάσεις τους, είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Ίδιες και τρισχειρότερες από  εκείνες των ισόβια εκλεκτών τους, διαπρεπών κλεφτών, ληστών και απατεώνων…

Κάθε πόλη, ειδικά στην Ελλάδα, χρειάζεται ένα τέτοιο κατάστημα


Η Edinburgh Remakery είναι μία κοινωνική επιχείρηση που μαθαίνει στους πελάτες της πως να επισκευάζουν τις ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές τους. Tο κατάστημα πουλάει μεταχειρισμένα έπιπλα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε καλή κατάσταση και φιλοξενεί εργαστήρια, όπου οι πελάτες μαθαίνουν να επισκευάζουν τα πράγματά τους.

Ένα μεγάλο όραμα υπάρχει πίσω από τη δημιουργία του Edinburgh Remakery όπως αναφέρουν οι εμπνευστές του: "Θέλουμε να ξεκινήσουμε την επανάσταση της επισκευής και επανάχρησης. Αυτό σημαίνει αλλαγή της νοοτροπίας που έχουν οι άνθρωποι αλλά και της καταναλωτικής κουλτούρας. Θέλουμε να ενθαρρύνουμε τους κατασκευαστές να δημιουργούν αντικείμενα που κρατούν στον χρόνο και μπορούν να επιδιορθωθούν".

Η κοινωνική επιχείρηση ιδρύθηκε από τη Sophie Unwin, έπειτα από ταξίδι διάρκειας ενός έτους στο Νεπάλ. Εκεί, η Sophie γνώρισε από κοντά την κουλτούρα της επισκευής και επανάχρησης, η οποία ήταν άγνωστη μέχρι τότε στην πόλη που ζούσε. Οι προηγούμενες γενιές γνώρισαν πως να επισκευάζουν, δεν πετούσαν τα αντικείμενά τους. Αυτή η γενιά χρειάζεται απλά πρόσβαση στα εργαλεία και εκπαίδευση για να αποκτήσει αυτές τις χαμένες δεξιότητες.

Στην Ελλάδα της κρίσης, η κουλτούρα της επανάχρησης δεν είναι διαδεδομένη, ωστόσο τα πρώτα βήματα έχουν αρχίσει να γίνονται σε διάφορες πόλεις. Τα καφενεία επισκευών (Repair Cafe) που έχουν πραγματοποιηθεί στο Οικόπολις της Θεσσαλονίκης αλλά και στην Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση "Ανακυκλώνω στην Πηγή" στην Πάτρα γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, καθώς ολοένα και περισσότεροι θέλουν να μάθουν πως να επισκευάζουν για να μην πετούν τα χαλασμένα ή παλιά αντικείμενά τους.

Νεκρή σε κάδο απορριμμάτων η 6χρονη Στέλλα - Τι επικαλέστηκε ο πατέρας της στην ομολογία του

Ο πατέρας της 6χρονης Στέλλας Εικοσπεντάκη κατηγορείται για το φόνο της κόρης του, την οποία χθες είχε δηλώσει εξαφανισμένη στην αστυνομία.
Το πτώμα του κοριτσιού είχε βρεθεί χθες αργά το βράδυ σε κάδο απορριμμάτων στην Αγία Βαρβάρα.
Ανακρινόμενος στη διάρκεια της νύχτας ο 61χρονος ομολόγησε στους αστυνομικούς της Ασφάλειας ότι αυτός σκότωσε την 6χρονη αποδίδοντας το περιστατικό σε ατύχημα.
Ισχυρίστηκε ότι το «κακό» συνέβη στην προσπάθειά του να την κάνει να σταματήσει να κλαίει. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, ο θάνατος της ανήλικης ήταν ασφυκτικός.
Χθες το πρωί, ο 61χρονος συνταξιούχος αστυνομικός είχε καταγγείλει την εξαφάνιση της 6χρονης κόρης του στο τοπικό Α.Τ. , ενώ για την υπόθεση είχε ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός του «Amber Alert».
Είχε αρχικά ισχυριστεί ότι όταν ξύπνησε το πρωί της Πέμπτης η 6χρονη κόρη του, που σημειωτέον αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα, έλλειπε από το σπίτι. Για το συμβάν ενημερώθηκε η Ασφάλεια Αττικής και ξεκίνησαν επισταμένες έρευνες για τον εντοπισμό της ανήλικης.
Τελικά, το άτυχο κορίτσι εντοπίστηκε αργά το βράδυ νεκρό σε νάιλον σακούλα, μέσα σε κάδο απορριμμάτων κοντά στο σπίτι της οικογένειας στην περιοχή της Αγίας Βαρβάρας.
Ανακρινόμενος στη διάρκεια της νύχτας ο 61χρονος ομολόγησε στους αστυνομικούς ότι αυτός σκότωσε την ανήλικη κόρη του στην προσπάθειά του να σταματήσει το κλάμα της και απέδωσε το συμβάν σε ατύχημα.
Σημειώνεται ότι ο 61χρονος είναι πατέρας ενός ακόμα αγοριού, ενώ η σύζυγός του νοσηλευόταν –χθες τουλάχιστον- σε νοσοκομείο προκειμένου να υποβληθεί σε εγχείριση και απουσίαζε από το σπίτι.

ΚΥΠΡΟΣ: Κουκουλοφόροι απήγαγαν παιδάκι - Αναζητείται μαύρο Range Rover


Σε συναγερμό τέθηκε νωρίς το πρωί της Πέμπτης 27 Απριλίου η Αστυνομία, μετά από σχετική πληροφορία για απαγωγή παιδιού έξω από ιδιωτικό νηπιαγωγείο στη Λευκωσία, σε κεντρική οδική αρτηρία της πρωτεύουσας.

Η Αστυνομία αναζητεί αυτοκίνητο μάρκας Range Rover μαύρου χρώματος το οποίο ενέχεται σε υπόθεση απαγωγής της MARIE ELENI GRIMSRUD τεσσάρων χρόνων.

Η σχετική καταγγελία έφθασε στην Αστυνομία γύρω στις 08.30 το πρωί.

Η Αστυνομία κινητοποιήθηκε για να αποτρέψει τυχόν διαφυγή των δραστών μέσω κατεχομένων ή/και νόμιμων εξόδων από το νησί. Ελικόπτερο της Αεροπορικής Πτέρυγας μετέχει στις έρευνες.

Παρακαλείται οποιοσδήποτε γνωρίζει οτιδήποτε να επικοινωνήσει με τη Γραμμή Επικοινωνίας του Πολίτη στον αριθμό 1460, στο 112/199 ή στο 22-802331 στο ΤΑΕ Λευκωσίας.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι φέρεται να πρόκειται για παιδί για το οποίο υπήρχαν πλάνα απαγωγής του και τον Φεβρουάριο του 2016, από τον πατέρα του και η σχετική διαδικασία ανακόπηκε στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, μετά από σχετικό συντονισμό της Αστυνομίας. Τότε η Αστυνομία είχε αποτρέψει στο παρά πέντε σχεδιασμό απαγωγής παιδιού από την Κύπρο και για την υπόθεση είχε περάσει χειροπέδες σε 3 πρόσωπα, που είχαν σκοπό να εισέλθουν στις ελεύθερες περιοχές από τα κατεχόμενα.

Η μητέρα Ελληνοκύπρια, ενώ ο πατέρας Νορβηγός. Η μητέρα εξασφάλισε την κηδεμονία του κοριτσιού με απόφαση κυπριακού δικαστηρίου.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Νορβηγίας έχει απορρίψει τρεις εφέσεις του Νορβηγού πατέρα που διεκδικούσε την κηδεμονία της μικρής Marie Eleni, με το αιτιολογικό ότι το παιδί ζει στην Κύπρο από τον πρώτο μήνα της γέννησής του.

«Μια φορά κι έναν καιρό είχαμε όνειρα πολλά!»

«Διαπιστώνει»  ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
«Τώρα πια μας τύλιξε μια απέραντη μοναξιά, πνιγόμαστε σε εθνική κατάθλιψη, αναιρούμε την ύπαρξή μας σε αριθμούς απίστευτους για Έλληνες και Ελλάδα, δεν λέμε καλημέρα ή καλησπέρα, δεν κοιτάμε ψηλά, αλλά ούτε καν σε επίπεδο ματιών τους ανθρώπους που έρχονται από απέναντί μας. Μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο με δάκρυα στα μάτια».
-Η τηλεόραση έχει αδρανοποιήσει σήμερα τον μέσο Έλληνα; Ποια η άποψή σας;
«Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή τους μορφοποιούν νέα σχήματα, δομές, θεσμούς και θεσμικά όργανα είναι δύσκολο, εάν όχι ακατόρθωτο, να τα μελετήσει και να τα αξιολογήσεις κανείς με επιτυχία την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη. Ελπίζω να συμφωνήσετε στη διαπίστωση ότι τέτοια φαινόμενα βιώνουμε εδώ και χρόνια στην Πατρίδα μας καθώς η γοητευτική εικόνα της τηλεόρασης έχει αδρανοποιήσει πλήρως τον μέσο Έλληνα και Ελληνίδα που με τον τηλεοπτικό μας εθισμό αποδεικνύουμε αληθές το Κινέζικο ρητό που λέει «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις»… Αυτό που είχε πει ο γέρος της Δημοκρατίας ότι «στην Ελλάδα ευημερούν οι αριθμοί και πένονται οι πολίτες» θα το προσαρμόσω στα τρέχοντα δηλώνοντας ότι σήμερα «ευημερεί η τηλεθέαση από πολίτες που πένονται.»
-Δηλαδή;
«Η καθημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα ξεκινά χαράματα, καθώς οι παρουσιαστές των εκπομπών σε σταθμούς τηλεοράσεων και ραδιοφώνων πανελλαδικής εμβέλειας βοηθούμενοι από «ειδικούς» περί την οικονομία και στελέχη των κομμάτων της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης βομβαρδίζουν τα αυτιά μας με αριθμούς, επιχειρήματα, εικόνες και λεκτικές απεικονίσεις της καθημερινής μας πραγματικότητας και τελειώνει τις μεταμεσονύκτιες μικρές ώρες με τις σχετικές πολιτικές, οικονομικές, πολιτισμικές εκπομπές. Δεχόμαστε όσα οι παρουσιαστές των εκπομπών και οι επισκέπτες τους μας σερβίρουν και οδηγούμεθα ως Έθνος με αδιαφιλονίκητη σιγουριά σε βαθιά κατάθλιψη!…».
-Πώς είναι τα πράγματα σήμερα; Τι είχαμε και σήμερα δεν έχουμε;
«Μας τύλιξε μια απέραντη μοναξιά, πνιγόμαστε σε εθνική κατάθλιψη, αναιρούμε την ύπαρξή μας σε αριθμούς απίστευτους για Έλληνες και Ελλάδα, δεν λέμε καλημέρα ή καλησπέρα, δεν κοιτάμε ψηλά, αλλά ούτε καν σε επίπεδο ματιών τους ανθρώπους που έρχονται από απέναντί μας. Μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο με δάκρυα στα μάτια. Μια φορά κι έναν καιρό, τα είχαμε αυτά για να παίζουμε εμείς σαν παιδιά γονιών που δεν είχαν λεφτά ούτε αυτοκίνητα, αλλά είχαμε όνειρα πολλά!… Ζούμε πια σε ένα «χρεοκοπημένο» κράτος, σε μια ρημαγμένη οικονομία, σε έναν κόσμο που γέμισε πλαστικά και εικονική πραγματικότητα ψηφιακής μορφής χωρίς… σάρκα και οστά, χωρίς τη χαρά και τον πόνο της ζωής, των ανθρώπινων συναισθημάτων, του έρωτα, της αγάπης, του κουτσομπολιού.
Στρογγυλοκάθισαν δεκαετίες στη σειρά στους θώκους εξουσίας μερικές οικογένειες και μαζί οι «αυλικοί» τους και αποφασίζουν για εμάς χωρίς να μας ρωτάνε αφού εμείς τους εκλέγουμε,.
Μας χώρισαν σε μπλε – πράσινους, μαλλιοτραβηχτήκαμε και αφού μας «κατάντησαν» μας «σώζουνε» εδώ και επτά χρόνια…».
-Είναι κυνική σήμερα η ελληνική κοινωνία;
«Η ελληνική εμπειρία πιστοποιεί ότι υπάρχει καταστροφικό χάσμα ανάμεσα στη σύλληψη και δόμηση μιας ουτοπίας και στην ειλικρινή και τίμια προσπάθεια εφαρμογής της στην πράξη ιδιαίτερα όταν πρόκειται για κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά σχήματα. Και το χάσμα γίνεται ακόμη πιο καταστροφικό και οδηγεί ακόμη πιο γοργά στη θανάτωση της ουτοπίας όταν η απόπειρα πραγμάτωσής της γίνεται χωρίς ειλικρίνεια, χωρίς εντιμότητα, χωρίς πίστη στην πιθανή επιτυχία της!  Με τον τρόπο αυτό πέρα από την πίκρα της καθολικής απογοήτευσης φαίνεται να δημιουργείται ένα πολύ πιο επικίνδυνο ψυχοκοινωνικό και πολιτικά συλλογικό συναίσθημα των Ελλήνων που είναι ο κυνισμός…»
-Τελικά κ. Πιπερόπουλε τι χρειαζόμαστε;
«Σαν κοινωνία, σαν Έθνος και λαός αλλά και σαν άτομα αυτό που τώρα χρειαζόμαστε – όπως νομίζω το χρειάζεται ολάκερη η ανθρωπότητα – έστω και εάν κατηγορηθώ θα το πω, είναι ένας νέος «μύθος»!…
Φρονώ ότι ως λαός έχουμε στο ελληνικό συλλογικό και ατομικό μας υποσυνείδητο όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να δημιουργήσουμε το «νέο μύθο» για να πραγματώσουμε καινοτομικά, χρήσιμα οράματα.
Χρειαζόμαστε ως λαός νέα οράματα που θα μας καθοδηγήσουν όχι με εξορκισμούς του χθες, αλλά καθώς θα ζούμε το σήμερα, διδασκόμενοι από το χθες να είμαστε σε θέση να προγραμματίσουμε με ελπίδα για το αύριο, ξεπερνώντας τα ρεκόρ που σημειώνουμε ως Έλληνες στην απαισιοδοξία και την απελπισία!…
Χρειαζόμαστε διοικητική οργάνωση εμπλουτισμένη με ανθρωπιστικά συναισθήματα, απαιτείται να θυμηθούμε τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες απέναντι στην ιστορία μας.
Χρειάζεται να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας, να ενεργοποιήσουμε το ξεχασμένο μας φιλότιμο, την αγάπη για τον συνάνθρωπό μας, και το ρωμαίικο κυμπαριλίκι μας…
Και τότε, ίσως κατορθώσουμε ως ιστορικός λαός, να προσφέρουμε στους λαούς της Δύσης και της Ανατολής οράματα και μύθους που και αυτοί, όπως και εμείς πλέον, τα χρειάζονται επιτακτικά καθώς η διαπιστωμένα διογκούμενη καθημερινά αλλοτρίωση έφερε την ανθρωπότητα στο έσχατο σημείο της υποβάθμισής της, με την κατάρρευση πατροπαράδοτων συστημάτων αξιών και τον  εκμηδενισμό της ελπίδας… Καλή Ανάσταση».

(Συνέντευξη του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου  στην ellinikignomi.eu,  που δημοσιεύθηκε στις 17 Απριλίου 2017)

Έθνη και Ναρκισσισμός


«Ο βάρβαρος, όπως το θηρίο, είναι κακός, αλλά δεν έχει την κακία του πολιτισμένου ανθρώπου. Η κακία είναι η εκδίκηση του ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία για τους περιορισμούς που επιβάλλει. Αυτή η εκδικητικότητα ενθαρρύνει τον επαγγελματία μεταρρυθμιστή και τον μηχανορράφο…
Οι πιο δυσάρεστες συνήθειες και η πιο κακή ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου, ο δόλος του, η δειλία του, η έλλειψη σεβασμού έχουν γεννηθεί από την ελλιπή προσαρμογή του σε έναν σύνθετο, συμπλεγματικό πολιτισμό. Είναι το αποτέλεσμα της πάλης ανάμεσα στα ένστικτα και στην κουλτούρα μας».
Σίγκμουντ Φρόιντ από το συνέντευξη που έδωσε το 1930 στον Τζωρτζ Σιλβέστερ Βίρεκ και δημοσιεύτηκε στο βιβλίο Glimpses of the Great.

Ο ναρκισσισμός  έχει λάβει πλέον διαστάσεις επιδημίας. Εάν και πρόκειται για διαταραχή της προσωπικότητας για την οποία έχουν αναφερθεί στο παρελθόν πολλοί κορυφαίοι ψυχολόγοι, εν τούτοις, από τη δεκαετία του 1980 άρχισε να λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις και να πλήττει πλέον  και τις γυναίκες ενώ παραδοσιακά έπληττε τους άντρες (το 75% των ναρκισσιστών είναι άντρες). Πλήττει όμως και ολόκληρες κοινωνίες μεταξύ αυτών και η ελληνική.Ο ναρκισσισμός όπως ανέφερα στο κείμενό μου «Ναρκισσισμός, οικονομία και οικονομικές κρίσεις» θεωρείται και ως μία βασική αιτία δημιουργίας οικονομικών κρίσεων.

Τί είναι όμως ο ναρκισσισμός και πώς δημιουργείται; Η American Psychiatric Association (1994) ορίζει τον ναρκισσισμό ως το αίσθημα μεγαλείου, την ανάγκη για θαυμασμό και την παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης που μπορεί να έχει κάποιος.  Για τους ψυχολόγους, ο ναρκισσισμός θεωρείται διαταραχή της προσωπικότητας.Δημιουργείται στην παιδική ηλικία ως αποτέλεσμα της παιδικής κακοποίησης – στο σημείο αυτό οι ψυχολόγοι επισημαίνουν, ότι κακοποίηση είναι και η υπερβολική παροχή των πάντων σε ένα παιδί (όπως κάνουν πολλοί γονείς τα τελευταία σαράντα σχεδόν χρόνια στην Ελλάδα κάτι που μου ανέφερε και η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα σε συνέντευξή της μαζί μου). Οι γονείς παρέχοντας τα πάντα δεν αναγνωρίζουν ούτε αποδέχονται την ατομικότητα του παιδιού και δεν υπάρχουν όρια στη σχέση τους μαζί του, γίνονται  «φιλαράκια» με τα παιδιά τους αντί για γονείς.

Αυτός πιθανόν να είναι άλλος ένας λόγος της απάθειας και αδιαφορίας των σύγχρονων Ελλήνων για τα τεκταινόμενα. Όταν κάποιος έχει αποκτήσει τα πάντα χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια και θεωρεί φυσιολογική την ήσσονα προσπάθεια, τότε είναι αδύνατον να προσπαθήσει για μία καλύτερη ζωή γιατί απλά περιμένει να του προσφερθεί η καλύτερη ζωή από κάποιον άλλο (ο άλλος μπορεί να είναι ο μεσσίας – πολιτικός που τάζει αλλά δεν πραγματοποιεί). Η καλύτερη ζωή όμως δεν του προσφέρεται γιατί όπως υποστήριξε και η Σχολή της Φρανκφούρτης η μάζα με την ψευδαίσθηση της ικανοποίησης όχι μόνο δεν έχει ερέθισμα για να βελτιώσει το πολιτιστικό της επίπεδο αλλά δεν έχει κανένα πλέον ιδεολογικό στόχο και δέχεται με παθητικό τρόπο τη μείωση του ευρύτερου βιοτικού της επιπέδου σε όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής.

 Όπως προείπαμε, το φαινόμενο του ναρκισσισμού είναι πλέον τόσο μαζικό ώστε να μιλάμε πλέον για μία ναρκισσιστική κοινωνία όπου αυτό που ενδιαφέρει τα άτομα είναι η αυτοπροβολή και ο ατομισμός  (« κοιτώ την πάρτη μου» έκφραση δηλωτική της αρρωστημένης αυτής κατάστασης ) . Η ναρκισσιστική αυτή κοινωνία δημιουργεί την εχθρότητα και την κακία που προαναφέρθηκε από τον Φρόιντ και είναι σε πλήρη αντίθεση με τη συλλογικότητα και την αίσθηση του ανήκειν που είναι φυσικά χαρακτηριστικά του ατόμου. 

Το τραγελαφικό είναι ότι στις επιχειρήσεις όπου ο ναρκισσισμός είναι πραγματική λαίλαπα, προωθείται παράλληλα η ομαδική εργασία (!!!) δημιουργώντας παρανοϊκές καταστάσεις στους εργαζόμενους που από την μία πρέπει να είναι υπέρ του δέοντος ανταγωνιστικοί με τους συναδέρφους τους και από την άλλη απαιτείται από την επιχείρηση να δείξουν επαρκή υποκρισία για να συνεργασθούν με τους άλλους. Δεν είναι να απορούμε λοιπόν για την ψυχική «ασθένεια» του σύγχρονου επιχειρησιακού περιβάλλοντος. Σύμφωνα με  ψυχολόγους που είναι εξειδικευμένοι στα θέματα των επιχειρήσεων, στις επιχειρήσεις συναντάμε ένα μίγμα ψυχοπάθειας, ναρκισσισμού και μακιαβελικής συμπεριφοράς.  Οι εταιρικοί ψυχοπαθείς χρησιμοποιούν το κουτσομπολιό για να πλήξουν τη φήμη κάποιου, «γλύφουν» τους ανώτερους και παρενοχλούν τους κατώτερους στην ιεραρχία. Μόλις επιτύχουν τον σκοπό τους, πετούν πλέον με περιφρόνηση στον κάλαθο των αχρήστων όσους «χρησιμοποίησαν».

Η τοξικότητα του σύγχρονου επιχειρησιακού περιβάλλοντος  είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει και προκειμένου να αλλάξει θα χρειαστεί συνεχείς νομοθετικές παρεμβάσεις και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα (βλ. παρεμβάσεις για την παρενόχληση στον χώρο εργασίας, τα ίσα δικαιώματα κτλ.)

Το φαινόμενο όμως του ομαδικού ναρκισσισμού δεν το βλέπουμε μόνο στις επιχειρήσεις αλλά και στην πολιτική η πλειοψηφία των πολιτικών είναι της άποψης «όσο πιο πολλά αρπάξουμε» αδιαφορώντας πλήρως για το μέλλον της χώρας και των πολιτών της.

Πέραν όμως των παραπάνω, ενδιαφέρουσα είναι και η άποψη του Vaknan (1999) ο οποίος βασιζόμενος στην εθνοψυχολογία εξηγεί το πως ο ναρκισσισμός δημιουργείται σε φτωχές χώρες όπως είναι η Ελλάδα. Πέραν του ότι θεωρεί ότι για τις χώρες των Βαλκανίων καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ναρκισσισμού τους  ήταν η μακραίωνη Τουρκοκρατία και η αντίστοιχη καταπίεση και υποδούλωση των λαών αυτών από τους Τούρκους, δίνει έμφαση και στην οικονομική εξαθλίωση των χωρών αυτών και τη μόνιμη φτώχεια τους (σε σύγκριση με τη Δυτική Ευρώπη). Η φτώχεια και η υποδούλωση όπως έχω αναφέρει και στο κείμενό μου «Ραγιαδισμός και νεοαποικιοκρατία» δημιουργεί μία εσωτερικευμένη πολιτισμική και εθνική κατωτερότητα.

Ο Vaknan (1999) θεωρεί ότι οι λαοί σε αυτές τις χώρες ανέπτυξαν ψυχολογικούς μηχανισμούς άμυνας για να προστατεύσουν το Εγώ τους που υπέφερε από την κακουχία της καθημερινότητας.
Οι λαοί αυτοί πιστεύουν στα θαύματα και στους μεσσίες γι’αυτό και παραμένουν αδρανείς ελπίζοντας ότι ένα θαύμα ή ένας «μεσσίας» θα τους σώσει. Οι ηγέτες των χωρών αυτών τους λένε διαρκώς ψέματα  (στη χώρα μας είναι ο κανόνας και μάλιστα το ψέμα διαχέεται και στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της κοινωνίας και έτσι οι πάντες λένε ψέματα για το παραμικρό). 

Ο λαός από την άλλη θέλει μία έντιμη ηγεσία που θα τον γλιτώσει από τις κακουχίες η δε λαχτάρα του είναι τόσο έντονη που με την κατάλληλη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ μπορεί να πιστέψει τον οποιονδήποτε του τάξει οτιδήποτε. Είναι έτοιμος να πιστέψει ακόμα και την πιο παρανοϊκή προσωπικότητα πολιτικού, τον Πατερούλη ή τη Μητερούλα που θα τον έχουν πείσει τα ΜΜΕ ότι είναι ο σωτήρας-μεσσίας του. Κατ'αυτό τον τρόπο, σημειώνεται άνοδος του αυταρχισμού  γιατί αυτός ο παρανοϊκός/η Πατερούλης/Μητερούλα θα ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει τη δημοκρατία στην πραγματικότητα όμως την περιφρονεί πλήρως.  Ο Πατερούλης αυτός είναι εκείνος που θα φτιάξει κομματικούς στρατούς στο δημόσιο τομέα από φίλους και συγγενείς (πάγια και δοκιμασμένη τακτική στον τόπο μας) και θα αποκαλεί όσους εναντιώνονται σε αυτόν «φασίστες» (προσφιλής έκφραση τελευταία που στρέφεται εναντίον όποιου διαφωνεί μαζί μας ακολουθώντας το «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας»). 

Στις φτωχές αυτές χώρες, σύμφωνα με τον Vaknan, έχουμε διαστρέβλωση της πραγματικότητας  που επιτυγχάνεται με τα ψέματα στον πολιτικό λόγο (βλ. υποσχέσεις που δόθηκαν, δεν τηρήθηκαν αλλά κανείς δεν έχει την ευθιξία να παραιτηθεί, τουναντίον με θράσος συνεχίζουν να παραμένουν στη θέση τους) και τη διαφθορά (στην οποία η κυριαρχούσα οικογενειοκρατία στον πολιτικό βίο συντελεί τα μάλα). Η διαστρέβλωση αυτή της πραγματικότητας δημιουργεί ένα περιβάλλον ψευδαίσθησης και αρρωστημένης φαντασίας το οποίο είναι επιδεκτικό στους ψευδοσωτήρες κάθε τύπου.

Η ηγεσία στις χώρες αυτές αντί να παραδεχτεί ότι τα λάθη και τις αποτυχίες της είναι αυτά που δημιούργησαν δυσχέρειες και χαμηλή αυτοεκτίμηση στον λαό αντίθετα τα αντιστρέφει και θεωρεί τον λαό υπεύθυνο για τις αποτυχίες της («μαζί τα φάγαμε», οι κακοί δημόσιοι υπάλληλοι, ο τεμπέλης Έλληνας κτλ. ) προκειμένου οι ίδιοι (η πολιτική ηγεσία) να μην φέρουν καμία ευθύνη και να συνεχίσουν ανενόχλητοι το έργο της διαφθοράς. Όσοι δε αντιμάχονται της κατάστασης αυτής θεωρούνται γραφικοί (στην καλύτερη περίπτωση).

Ο λαός πλέον υιοθετεί μία επιθετική ψευδο-αυτοπεποίθηση (φαινόμενα μαζικής κακίας, φθόνου, κουτσομπολιού, αγενούς συμπεριφοράς, πλήρης έλλειψης σεβασμού προς τον συνάνθρωπο)  που είναι πολύ κοντά στον ομαδικό ναρκισσισμό. Η επιθετική αυτή αυτοπεποίθηση δεν είναι πραγματική αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας, όπως προαναφέρθηκε. Αποτέλεσμα όμως είναι ότι μία τέτοια στάση δεν επιλύει κανένα πρόβλημα, αντίθετα δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις.

Καμία οικονομική λύση δεν πρόκειται να επιβιώσει σε μία άρρωστη κοινωνία όπως είναι η ναρκισσιστική.  Η οποιαδήποτε απαλλαγή από το οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα προϋποθέτει συστηματική κατανόηση των αιτιών του που θα επέτρεπε την αλλαγή του, αλλαγή που όμως  θα περιλαμβάνει και την καταπολέμηση του ομαδικού ναρκισσισμού μας.

Οικονομολόγος, καθ. ΜΒΑ

Ενδεικτική βιβλιογραφία

ΜαστρογιάννηΦ. 2016. Take the money & run 1 (Συνέντευξη με Κατερίνα Μάτσα). Αθήνα: Εκδ. Αρναούτη.
Μαστρογιάννη, Φ. 2016. Ραγιαδισμός και Νεοαποικιοκρατία. Διαθέσιμο στο: http://mastroyanni.blogspot.in/2016/11/blog-post_21.html

Ξένη

BabiakP. , HareR.D. 2006. Snakes in Suits – When Psychopaths go to Work. HarperCollins.
Boyd, R. 2010. Narcissistic Leaders and their Manipulation in Group Dynamics. Διαθέσιμο στο: http://energeticsinstitute.com.au/narcissistic-group-dynamics/
Burch, J.G., Foo, G. 2010. Schizotypal and dependent personality characteristics and managerial performance, Australian Psychologist, Volume 45, Issue 4
December 2010, σελ. 290–298
Lasch, C. 1979. The Culture of Narcissism. NY: W.W. Norton & Company.
MacDonald. P. 2014. Narcissism in the Modern World. Psychodynamic Practice 
Individuals, Groups and Organisations, Volume 20, No. 2., σελ. 144-153.
Twenge, J. Campell, K. 2009.The Narcissism Epidemic: Living in the Age of Entitlement. UK: Simon and Schuster.
Williams, V. 2016. Me! Me! Me! Are we living through a narcissism epidemic? Διαθέσιμο στο: https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2016/mar/02/narcissism-epidemic-self-obsession-attention-seeking-oversharing
Vaknin, S. 1999. Homo Balkanus.
Διαθέσιμο στο: http://samvak.tripod.com/pp25.html

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates